Najważniejsze informacje
Wyniki pochodzą z badań, które obejmowały kobiety bez wykonanego w przeszłości cięcia cesarskiego oraz badań, które obejmowały mieszaną grupę kobiet: z wykonanym wcześniej cięciem cesarskim lub bez niego (z przewagą tych drugich):
Nie jest jasne, czy którakolwiek z metod indukcji porodu działała lepiej niż wprowadzenie niskiej dawki (≤ 50 μg) mizoprostolu do pochwy w celu wywołania porodu drogą pochwową w ciągu 24 godzin, zmniejszenia ryzyka wykonania cięcia cesarskiego z powodu obaw o dobrostan dziecka i zapobieganiu śmierci dziecka.
Podawanie tlenku azotu, osmotyczne rozszerzadła szyjki macicy, cewniki balonowe i przyjmowanie niskiej dawki (≤ 50 μg) mizoprostolu doustnie prawdopodobnie pomagają zmniejszyć ryzyko nadmiernych skurczów macicy, które mogą wywoływać niepokój u dziecka, w porównaniu z niską dawką (≤ 50 μg) mizoprostolu podawanego dopochwowo.
Potrzebne są dalsze badania, aby zwiększyć nasz poziom zaufania do danych naukowych.
Czym jest indukcja porodu?
Indukcja porodu to proces wywoływania porodu przy użyciu metod medycznych. Często jest ona konieczna, gdy ciąża przekracza przewidywany termin porodu lub gdy istnieją obawy dotyczące zdrowia matki albo dziecka. Istnieje pięć rodzajów metod indukcji porodu opisanych poniżej.
Metody oparte na lekach (leki hormonalne takie jak mizoprostol, dinoproston i oksytocyna podawane dopochwowo, doustnie lub dożylnie (bezpośrednio do żyły))
Metody mechaniczne (zazwyczaj cewnik balonowy wprowadzany dopochwowo w celu rozszerzenia (otwarcia) szyjki macicy)
Metody chirurgiczne (znane jako amniotomia, polegające na celowym przerwaniu ciągłości błon płodowych ("upuszczenie wód płodowych"))
Metody łączone (wykorzystujące zarówno leki jak i techniki mechaniczne lub chirurgiczne w celu zwiększenia skuteczności)
Metody alternatywne (takie jak akupunktura i suplementy ziołowe)
Czego chcieliśmy się dowiedzieć?
Chcieliśmy poznać najskuteczniejszą i najbezpieczniejszą metodę indukcji porodu dla kobiet w 37. lub po 37. tygodniu ciąży z żywym płodem.
Co zrobiliśmy?
Poszukiwaliśmy badań porównujących metody indukcji porodu u kobiet w 37. lub po 37. tygodniu ciąży. Przyjrzeliśmy się metodom zalecanym w międzynarodowych wytycznych dotyczących indukcji porodu oraz w poprzednich przeglądach Cochrane. Porównaliśmy i podsumowaliśmy wyniki badań oraz oceniliśmy wiarygodność danych opierając się na czynnikach takich jak metody badawcze i wielkość badania.
Czego się dowiedzieliśmy?
Dokonaliśmy przeglądu 106 badań z udziałem 30 348 kobiet z 35 krajów, w których oceniano 13 metod indukcji porodu i jedną interwencję kontrolną (brak rutynowego zastosowania jakiejkolwiek metody indukcji porodu lub zastosowanie strategii wyczekującej (postępowania wyczekującego)).
Badania obejmowały następujące grupy kobiet.
Większość badań koncentrowała się na kobietach, które nie przeszły wcześniej cesarskiego cięcia.
Dwa badania uwzględniały wyłącznie kobiety po przebytym wcześniej cesarskim cięciu.
Siedem badań obejmowało mieszaną grupę kobiet (z wcześniej wykonanym cięciem cesarskim lub bez niego, przy czym większość nie miała wcześniejszego cięcia cesarskiego)
Trzy badania wyraźnie informowały, że obejmowały mieszaną grupę kobiet.
W czterech badaniach nie podano tych informacji; ponieważ jednak ponad połowa kobiet była matkami po raz pierwszy, założyliśmy, że badania te obejmowały również mieszaną grupę kobiet, z których większość nie miała wcześniej cesarskiego cięcia.
Oceniliśmy następujące metody.
Osiem metod opartych na lekach: mizoprostol w niskiej dawce (≤ 50 μg) podawany doustnie, dopochwowo lub podjęzykowo/napoliczkowo (wewnątrz jamy ustnej); krążek dopochwowy z mizoprostolem o kontrolowanym uwalnianiu (urządzenie podobne do tamponu); dinoproston (żel dopochwowy/tabletka lub krążek dopochwowy o kontrolowanym uwalnianiu); oksytocyna i donory tlenku azotu
Dwie metody mechaniczne: cewniki balonowe i osmotyczne rozszerzadła szyjki macicy
Trzy metody łączone: oksytocyna z amniotomią; cewnik balonowy z oksytocyną; cewnik balonowy z niską dawką (≤ 50 μg) mizoprostolu
Poniższe ustalenia podsumowują wyniki dla naszych czterech kluczowych punktów końcowych wśród kobiet bez wcześniejszego cesarskiego cięcia i mieszanej grupy kobiet z lub bez wcześniejszego cięcia cesarskiego: niepowodzenie porodu drogą pochwową w ciągu 24 godzin, cesarskie cięcie z powodu obaw o dobrostan dziecka, skurcze macicy, które mogą wywoływać niepokój u dziecka, oraz śmierć dziecka.
Nie było jednoznacznych danych naukowych, że jakakolwiek metoda jest bardziej skuteczna niż niskodawkowe (≤ 50 μg) dopochwowe podanie mizoprostolu w odniesieniu do takich kluczowych wyników jak niepowodzenie porodu drogą pochwową w ciągu 24 godzin, cesarskie cięcie z powodu obaw o dobrostan dziecka i śmierć dziecka.
Podawanie tlenku azotu, osmotyczne rozszerzadła szyjki macicy, cewniki balonowe i przyjmowanie niskiej dawki (≤ 50 μg) mizoprostolu doustnie prawdopodobnie pomagają zmniejszyć ryzyko nadmiernych skurczów macicy, które mogą wywoływać u dziecka niepokój, w porównaniu z dopochwowym podawaniem niskiej dawki (≤ 50 μg) mizoprostolu.
Nie ma wystarczających danych naukowych, aby wskazać najbezpieczniejszą i najskuteczniejszą metodę indukcji porodu dla kobiet po wcześniejszym cesarskim cięciu.
Jakie są ograniczenia prezentowanych danych naukowych?
Mamy w większości umiarkowany lub niski poziom zaufania do powyższych danych naukowych. Nasze zaufanie spadło z powodu problemów z zastosowanymi metodami badawczymi i w związku z niewystarczającą liczbą badań potwierdzających te wyniki. W wielu badaniach nie zebrano lub nie zgłoszono poważnych działań niepożądanych u kobiet i dzieci, takich jak śmierć dziecka i nadmierne skurcze macicy mogące wywoływać niepokój u dziecka. Wreszcie, badania nie obejmowały wszystkich metod wywoływania porodu, którymi byliśmy zainteresowani w kontekście zaplanowanych przez nas punktów końcowych.
Jak aktualne są te dane?
Dane są aktualne na dzień 1 lutego 2023 roku.
Tłumaczenie: Żaneta Nowicka Redakcja: Małgorzata Maraj
Ten przegląd Cochrane został pierwotnie opracowany w języku angielskim. Za poprawne tłumaczenie odpowiada zespół tłumaczy, który je wykonał. Tłumaczenie jest wykonywane z należytą starannością i zgodnie ze standardowymi procesami zapewniającymi kontrolę jakości. Jednakże w przypadku rozbieżności, nieprecyzyjnych lub niewłaściwych tłumaczeń, pierwszeństwo ma wersja oryginalna w języku angielskim.




