پیام‌های کلیدی

• تعداد موارد زمین‌خوردن در مراکز مراقبت از سالمندان احتمالا با موارد زیر کاهش می‌یابد: مداخلات چندعاملی (متشکل از چندین بخش) که با کمک کارکنان مراکز اجرا شده و براساس شرایط فردی ساکنین (مثلا ابتلا به دمانس) ارائه می‌شوند؛ ورزش؛ و مصرف مکمل ویتامین D. تعداد افرادی را که زمین می‌خورند، می‌توان با موارد زیر کاهش داد: افزایش وعده‌های غذایی لبنیات از طریق کمک متخصص تغذیه در طراحی منو؛ و ورزش در ساکنین مبتلا به اختلال شناختی. مشخص نیست که مداخلات تکی با هدف افزایش مناسب بودن ارائه دارو، میزان زمین‌خوردن را کاهش می‌دهند یا خیر.

• مداخلات چندعاملی و ورزش ممکن است مقرون‌به‌صرفه باشند. بااین‌حال، اگر ورزش ادامه پیدا نکند، تاثیر آن بر زمین‌خوردن‌ها پایدار نخواهد ماند. افزایش وعده‌های غذایی لبنیات از طریق کمک متخصص تغذیه در طراحی منو می‌تواند تعداد افراد مبتلا به شکستگی ناشی از زمین‌خوردن را کاهش دهد.

• اکنون اطلاعات به‌روزشده‌ای در مورد چگونگی پیشگیری از زمین‌خوردن در مراکز مراقبت از سالمندان وجود دارد؛ ما به شواهد موجود، عمدتا اطمینان متوسط ​​تا پائین داریم. هم‌چنان نیاز به انجام تحقیقات بیشتر در مورد راه‌های پیشگیری از زمین‌خوردن در افراد ساکن در مراکز مراقبت از سالمندان، به‌ویژه در مورد انواع ورزش‌هایی که بیشترین تاثیر را دارند و بررسی مداخلات برای بهبود ارائه دارو، وجود دارد.

چگونه مداخلات مورد استفاده برای ارزیابی زمین‌خوردن را گزارش کنیم، و چرا این موضوع مهم است؟

زمین‌خوردن میان افراد مسن در مراکز مراقبت از سالمندان، مانند خانه‌های سالمندان، رایج است و می‌تواند باعث از دست دادن استقلال، آسیب‌دیدگی، و گاهی مرگ ناشی از آسیب شود. بنابراین، اجرای مداخلات موثر برای پیشگیری از زمین‌خوردن مهم هستند.

مطالعات مربوط به هرگونه مداخله‌ای را که برای کاهش زمین‌خوردن افراد مسن طراحی شد و با گروهی از افراد مقایسه شد که مداخله را دریافت نمی‌کنند، براساس نوع، و با هدایت سیستم طبقه‌بندی پیشگیری از زمین‌خوردن (taxonomy) که توسط شبکه پیشگیری از زمین‌خوردن اروپا (Prevention of Falls Network Europe; ProFaNE) توسعه داده شد، گروه‌بندی می‌شوند. مداخلات به شرح زیر سازماندهی می‌شوند:

• مداخلات چندعاملی: دو یا چند دسته مداخله مانند ورزش، بررسی داروها و مکمل ویتامین D براساس عوامل خطر هر فرد برای زمین‌خوردن ارائه می‌شوند؛

• مداخلات تکی: فقط یکی از دسته‌های اصلی مداخله به همه شرکت‌کنندگان در گروه ارائه می‌شود؛

• مداخلات چندگانه: ترکیب یکسانی از مداخلات به همه شرکت‌کنندگان در گروه ارائه می‌شود.

ما به دنبال چه یافته‌ای بودیم؟

ما ‌خواستیم دریابیم که کدام مداخلات، از نظر تعداد افرادی که زمین می‌خورند و تعداد موارد زمین‌خوردن، باعث کاهش موارد زمین‌خوردن میان سالمندان ساکن در مراکز مراقبت از سالمندان می‌شوند. ما هم‌چنین خطر شکستگی، عوارض ناخواسته مداخلات، و پیامدهای اقتصادی را بررسی کردیم.

ما چه‌کاری را انجام دادیم؟

ما به دنبال مطالعاتی در مورد مداخلات برای کاهش موارد زمین‌خوردن میان افراد مسن ساکن در مراکز مراقبت از سالمندان بودیم. نتایج این مطالعات را مقایسه و خلاصه کرده و اطمینان خود را نسبت به این شواهد، براساس عواملی مانند روش‌های انجام و حجم نمونه مطالعه، رتبه‌بندی کردیم.

ما به چه نتایجی رسیدیم؟

ما 104 مطالعه (68,964 فرد مسن) را با میانگین سنی 84 سال پیدا کردیم، که 72% آن‌ها زن بودند. مطالعات در 25 کشور انجام شدند، و مداخلات چندعاملی؛ مداخلات تکی (ورزش، بهینه‌سازی مصرف دارو (بهبود تجویز دارو)، مصرف مکمل ویتامین D، مشاوره متخصص تغذیه و طراحی منو برای افزایش مکمل لبنیات، فناوری‌های کمکی (ابزاری برای کمک به عملکرد افراد مسن)، آموزش کارکنان، و روش‌های مختلف ارائه مراقبت)؛ و مداخلات چندگانه؛ را بررسی کردند.

• به‌طور کلی، مداخلات چندعاملی احتمالا میزان زمین‌خوردن (تعداد موارد زمین‌خوردن در طول زمان) را کاهش نمی‌دهند، اما ممکن است تعداد افرادی را که زمین می‌خورند، کاهش ‌دهند. بااین‌حال، آن دسته از مداخلات چندعاملی که با کمک کارکنان مرکز اجرا شده و براساس شرایط فردی ساکنان (مثلا ابتلا به دمانس) ارائه شدند، تاثیر بیشتری داشته و احتمالا میزان زمین‌خوردن و تعداد افراد زمین‌خورده را کاهش دادند. مداخلات چندعاملی ممکن است در کاهش تعداد موارد زمین‌خوردن نیز مقرون‌به‌صرفه باشند.

• ورزش فعال به‌عنوان یک مداخله واحد احتمالا میزان زمین‌خوردن و تعداد افرادی را که زمین می‌خورند، کاهش می‌دهد، اما ممکن است تاثیری اندک یا عدم تاثیر بر خطر شکستگی داشته باشد. بااین‌حال، اگر ورزش ادامه پیدا نکند، تاثیر آن بر میزان زمین‌خوردن‌ها پایدار نمی‌ماند، و احتمالا هیچ تاثیری بر تعداد افرادی که زمین می‌خورند، نخواهد داشت. مداخلات ورزشی فعال هم‌چنین ممکن است تعداد موارد زمین‌خوردن را در ساکنین مبتلا به اختلال شناختی (کاهش توانایی‌های ذهنی) کاهش دهند و شاید برای کاهش زمین‌خوردن مقرون‌به‌صرفه باشند (از دیدگاه خدمات سلامت استرالیا).  

• به‌طور کلی، مداخلات با هدف بهبود تجویز دارو متفاوت بودند و ممکن است تفاوتی اندک یا عدم تفاوت را در میزان زمین‌خوردن و احتمالا تفاوتی اندک یا عدم تفاوت را در تعداد افراد زمین‌خورده ایجاد می‌کنند. ما از تاثیر مداخلات تکی با هدف بهبود مناسب بودن داروهایی که شرکت‌کنندگان با انجام ارزیابی‌ها و ارائه توصیه‌ها مصرف می‌کنند، مطمئن نیستیم. چنین مداخلات تکی برای بهبود تجویز دارو ممکن است به‌عنوان یک مداخله مستقل مقرون‌به‌صرفه نباشد.

• تجویز ویتامین D (با یا بدون کلسیم) احتمالا میزان زمین‌خوردن را کاهش می‌دهد، اما ممکن است تفاوتی اندک یا عدم تفاوت را در تعداد افراد زمین‌خورده ایجاد ‌کند. به نظر می‌رسد شرکت‌کنندگان این مطالعات سطح ویتامین D پائین داشتند.

• افزایش وعده‌های غذایی لبنی برای شرکت‌کنندگان از طریق کمک متخصص تغذیه در طراحی منو، ممکن است تعداد افرادی را که زمین می‌خورند و خطر شکستگی ناشی از زمین‌خوردن را کاهش دهد. هیچ اطلاعاتی در مورد میزان زمین‌خوردن گزارش نشد.

• ما از تاثیر مداخلات بر عوارض ناخواسته مطمئن نیستیم، زیرا این عوارض در مطالعات واردشده به‌طور کلی ضعیف گزارش شدند.

محدودیت‌های شواهد چه هستند؟

ما عمدتا به شواهد موجود، اطمینان متوسط ​​تا پائین داریم. سطح اعتماد ما به شواهد محدود بود زیرا افراد در بسیاری از مطالعات از نوع درمانی که دریافت ‌کردند، آگاه بودند و همه مطالعات، اطلاعاتی را در مورد همه مواردی که به آن‌ها علاقه‌مند بودیم، ارائه ندادند. علاوه‌بر این، اغلب مشکلاتی در روش‌های مورد استفاده در مطالعات برای جمع‌آوری اطلاعات وجود داشت.

این شواهد تا چه زمانی به‌روز است؟

این مرور، نسخه‌های قبلی منتشرشده را در سال‌های 2010، 2012 و 2018، به‌روز می‌کند. شواهد تا 10 می 2024 به‌روز است.