โปรแกรมสำหรับการเลิกสูบบุหรี่ (การยุติการสูบบุหรี่) ได้ผลหรือไม่สำหรับผู้ที่พักรักษาตัวในโรงพยาบาลเพื่อรักษาอาการป่วยทางจิต

ใจความสำคัญ

• การให้คำปรึกษาร่วมกับการบำบัดด้วยนิโคตินทดแทน (การรักษาที่ให้นิโคตินในรูปแบบที่ปลอดภัยกว่าการสูบบุหรี่ เพื่อช่วยให้ผู้คนลดความอยากบุหรี่และอาการถอนนิโคติน) ในระหว่างที่พักรักษาตัวในหอผู้ป่วยจิตเวช และการให้การสนับสนุนนี้อย่างต่อเนื่องหลังจากออกจากโรงพยาบาล อาจช่วยให้ผู้คนหยุด (เลิก) สูบบุหรี่ได้มากขึ้น (เมื่อวัดผลในอีกหกเดือนต่อมา) เมื่อเปรียบเทียบกับการดูแลตามปกติ

• เราไม่พบข้อมูลที่เพียงพอที่จะสรุปผลเกี่ยวกับผลของสิ่งแทรกแซงเพื่อการเลิกสูบบุหรี่อื่นๆ ที่เริ่มต้นในบริบทของผู้ป่วยในทางจิตเวช เราต้องการการศึกษาเพิ่มเติมที่มีการออกแบบการวิจัยที่ดีขึ้น ซึ่งทดสอบวิธีการต่างๆ ในการช่วยให้ผู้คนเลิกสูบบุหรี่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการใช้ยา

ทำไมการสูบบุหรี่จึงเป็นปัญหาสำหรับผู้ที่มีอาการป่วยทางจิต

ผู้ที่เผชิญกับอาการป่วยทางจิตเสียชีวิตเร็วกว่าประชากรทั่วไปถึง 15 ถึง 20 ปี จากการเจ็บป่วยทางกายที่สามารถป้องกันได้ เช่น โรคหัวใจและหลอดเลือด โรคทางเดินหายใจและปอด โรคเบาหวาน และโรคมะเร็ง การสูบบุหรี่เป็นหนึ่งในสาเหตุหลักของความเจ็บป่วยเหล่านี้ ผู้ที่เข้ารับการรักษาอาการป่วยทางจิตในโรงพยาบาลมีการสูบบุหรี่มากกว่าประชากรทั่วไป และประสบความสำเร็จในการเลิกสูบบุหรี่น้อยกว่า แม้ว่าจะต้องการหยุดสูบก็ตาม โรงพยาบาลหลายแห่งมีสภาพแวดล้อมที่ปลอดบุหรี่ และควรเป็นสถานที่ที่ดีในการจัดโปรแกรมการเลิกสูบบุหรี่ให้แก่ผู้ที่มีอาการป่วยทางจิต

เราต้องการทราบอะไร

เราต้องการทราบว่า โปรแกรมการเลิกสูบบุหรี่ที่เริ่มต้นในขณะที่ผู้ป่วยกำลังได้รับการรักษาในหอผู้ป่วยจิตเวชของโรงพยาบาล จะช่วยให้ผู้ป่วยกลุ่มนี้หยุดสูบบุหรี่ได้หรือไม่ และโปรแกรมใดมีประสิทธิผลมากที่สุด เราสนใจเป็นพิเศษว่ามีผู้ที่ยังคงไม่สูบบุหรี่จำนวนเท่าใดหลังจากผ่านไปหกเดือน และมีใครได้รับผลไม่พึงประสงค์ที่รุนแรง เช่น การเสียชีวิตหรือเหตุการณ์ที่เป็นอันตรายถึงชีวิตหรือไม่

เราทำอะไรบ้าง

เราได้สืบค้นการศึกษาที่ตรวจสอบโปรแกรมการเลิกสูบบุหรี่ใดๆ ที่เริ่มต้นในหอผู้ป่วยจิตเวช เปรียบเทียบกับการดูแลตามปกติ การถูกจัดให้อยู่ในบัญชีรอ หรือการได้รับยาหลอก (ยา 'ปลอม' ที่ไม่มีส่วนผสมของตัวยาออกฤทธิ์) ผู้ที่เข้าร่วมสามารถมีการวินิจฉัยโรคทางจิตเวชใดก็ได้ แต่ต้องเป็นผู้ใหญ่ (อายุ 18 ปีขึ้นไป) ที่เป็นผู้สูบบุหรี่

เราได้สรุปผลของการศึกษาเหล่านั้น และประเมินความเชื่อมั่นของเราที่มีต่อหลักฐาน โดยพิจารณาจากปัจจัยต่างๆ เช่น ระเบียบวิธีวิจัยและขนาดของการศึกษา

เราพบอะไร

เราพบ 10 การศึกษา ซึ่งมีผู้เข้าร่วมรวมทั้งหมด 2262 คน ในหอผู้ป่วยจิตเวชฉุกเฉินหรือหอผู้ป่วยจิตเวชระยะยาว การศึกษาส่วนใหญ่รวบรวมผู้ที่มีการวินิจฉัยปัญหาสุขภาพจิตที่หลากหลาย (เช่น โรคทางอารมณ์ โรควิตกกังวล โรคจิตเภท) และมี 3 การศึกษาที่เกี่ยวข้องกับผู้ที่เป็นโรคจิตเภทหรือความผิดปกติในกลุ่มโรคจิตเภทเท่านั้น การศึกษาเหล่านี้จัดทำขึ้นใน 5 ประเทศ (ออสเตรเลีย สหรัฐอเมริกา ไต้หวัน อิสราเอล และอิหร่าน)

โปรแกรมต่างๆ ประกอบด้วย:

• การให้คำปรึกษาร่วมกับการบำบัดด้วยนิโคตินทดแทน และการสนับสนุนอย่างต่อเนื่องในการเลิกสูบบุหรี่หลังจากออกจากโรงพยาบาล (เปรียบเทียบกับการดูแลตามปกติ);

• โปรแกรมการลดการสูบบุหรี่โดยใช้พฤติกรรมบำบัดแบบกลุ่ม (การสนับสนุนทางจิตวิทยาโดยไม่ใช้ยา) (เปรียบเทียบกับการถูกจัดให้อยู่ในบัญชีรอ);

• ยาต่างๆ ซึ่งรวมถึง บูโพรพิออน (bupropion) (เปรียบเทียบกับยาหลอก) หรือ ไซทิซีน (cytisine) (เปรียบเทียบกับการบำบัดด้วยนิโคตินทดแทน);

• การเปรียบเทียบระหว่างชนิดและขนาดยาที่แตกต่างกันของการบำบัดด้วยนิโคตินทดแทน

ผลลัพธ์หลัก

การให้คำปรึกษาร่วมกับการบำบัดด้วยนิโคตินทดแทน พร้อมด้วยการสนับสนุนอย่างต่อเนื่องหลังจากออกจากโรงพยาบาล เปรียบเทียบกับการดูแลตามปกติ (5 การศึกษา, ผู้เข้าร่วม 1611 คน):

• อาจช่วยเพิ่มจำนวนผู้ที่ยังคงไม่สูบบุหรี่ที่หกเดือนหลังจากออกจากโรงพยาบาลได้ประมาณ 6 คนต่อ 100 คน และ

• อาจส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตลดลง (เสียชีวิตลดลง 1 รายต่อ 100 คน) แต่ผลลัพธ์นี้มีความไม่แน่นอนอย่างมาก

ข้อจำกัดของหลักฐานคืออะไร

ผลลัพธ์ของเราอิงตามการศึกษาจำนวนจำกัด และความเชื่อมั่นของเราที่มีต่อหลักฐานอยู่ในระดับต่ำ เรามีความเชื่อมั่นต่ำมากต่อผลลัพธ์ด้านการเสียชีวิต เนื่องจากมีการเสียชีวิตเกิดขึ้นน้อยมากในการศึกษาเหล่านี้

ยาช่วยเลิกสูบบุหรี่ เช่น วาเรนิคลีน (varenicline) เคยมีผลการศึกษาที่แสดงให้เห็นว่าได้ผลสำหรับผู้ที่มีอาการป่วยทางจิตในชุมชน แต่เราไม่พบการศึกษาที่ทดสอบการใช้ยาเหล่านี้ในหอผู้ป่วยจิตเวชของโรงพยาบาล

หลักฐานนี้เป็นปัจจุบันแค่ไหน

การทบทวนวรรณกรรมนี้เป็นข้อมูลล่าสุดจนถึงวันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2026