ข้ามไปยังเนื้อหาหลัก

ตัวกรอง

หลักฐานเชิงประจักษ์

หนังสือคู่มือ/คู่มือการปฏิบัติ

ข่าวสาร

การตรวจเลือด (PSA) เป็นวิธีการตรวจคัดกรองมะเร็งต่อมลูกหมากที่มีประสิทธิผลหรือไม่

ใจความสำคัญ

  • การตรวจคัดกรองมะเร็งต่อมลูกหมากโดยใช้การตรวจเลือด น่าจะช่วยลดความเสี่ยงในการเสียชีวิตจากมะเร็งต่อมลูกหมาก และอาจช่วยลดความเสี่ยงในการเสียชีวิตจากทุกสาเหตุลงได้ด้วย การตรวจคัดกรองน่าจะส่งผลให้เกิดความแตกต่างเพียงเล็กน้อยหรือไม่มีความแตกต่างเลยในการวินิจฉัยมะเร็งต่อมลูกหมากระยะลุกลาม แต่อาจช่วยลดการวินิจฉัยพบมะเร็งต่อมลูกหมากระยะแพร่กระจาย (มะเร็งที่แพร่กระจายไปยังส่วนอื่นๆ ของร่างกายแล้ว)

  • การตรวจคัดกรองน่าจะเพิ่มจำนวนผู้ชายที่ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งต่อมลูกหมากทุกชนิด รวมถึงมะเร็งในระยะเริ่มต้น ซึ่งทำให้ผู้ชายบางคนมีความเสี่ยงที่จะได้รับการวินิจฉัยและรักษามะเร็งที่อาจไม่ก่อให้เกิดอันตรายใดๆ ตลอดช่วงชีวิตของพวกเขา

  • แนวทางการตรวจคัดกรองแบบใหม่ที่ผสมผสานการตรวจเลือดมาตรฐานเข้ากับชุดตัวบ่งชี้จากการตรวจเลือดที่ครอบคลุมมากขึ้นและการถ่ายภาพต่อมลูกหมาก น่าจะช่วยให้ตรวจพบมะเร็งต่อมลูกหมากได้มากขึ้น แต่ยังไม่ชัดเจนว่าจะช่วยลดการเสียชีวิตจากมะเร็งต่อมลูกหมากหรือจากทุกสาเหตุได้หรือไม่

การตรวจคัดกรองมะเร็งต่อมลูกหมากคืออะไร

มะเร็งต่อมลูกหมากเกิดขึ้นในต่อมลูกหมาก ซึ่งเป็นต่อมขนาดเล็กที่อยู่ใต้กระเพาะปัสสาวะและทำหน้าที่สร้างของเหลวสำหรับเป็นน้ำอสุจิ มะเร็งชนิดนี้เป็นหนึ่งในมะเร็งที่พบบ่อยที่สุดในผู้ชาย โดยส่วนใหญ่มักพบในผู้ชายที่มีอายุมากกว่า 50 ปี หากตรวจพบตั้งแต่ระยะเริ่มต้น มักจะสามารถรักษาให้หายได้ผลดี การตรวจคัดกรองได้รับการออกแบบมาเพื่อวินิจฉัยมะเร็งต่อมลูกหมากในระยะเริ่มต้นที่อาจยังไม่มีอาการแสดงใดๆ หรือก่อนที่มะเร็งชนิดที่โตช้าจะก่อให้เกิดปัญหาขึ้น

การตรวจเลือดหาค่า ‘PSA’ (แอนติเจนจำเพาะต่อต่อมลูกหมาก) เป็นการตรวจหาระดับ PSA ที่สูงในเลือด ซึ่งสามารถบ่งชี้ถึงมะเร็งต่อมลูกหมากได้ ขั้นตอนต่อไปสำหรับผู้ชายที่มีค่า PSA สูง คือการตัดชิ้นเนื้อตรวจ โดยจะมีการนำตัวอย่างเนื้อเยื่อชิ้นเล็กๆ ออกมาเพื่อตรวจหามะเร็ง จากนั้นจึงจะให้การรักษา เช่น การผ่าตัดหรือการฉายรังสี แต่การรักษาเหล่านี้อาจก่อให้เกิดผลข้างเคียงที่ไม่พึงประสงค์ได้ เช่น ปัสสาวะเล็ดหรือต้องปัสสาวะบ่อยเกินไป ปัญหาในการแข็งตัวของอวัยวะเพศ และปัญหาเกี่ยวกับลำไส้

เราต้องการทราบอะไร

เรามีวัตถุประสงค์เพื่อค้นหาว่า การตรวจคัดกรองมะเร็งต่อมลูกหมากโดยใช้ค่า PSA ในผู้ชายที่ไม่มีอาการของมะเร็งเลย จะช่วยลดความเสี่ยงในการเสียชีวิตจากมะเร็งต่อมลูกหมากหรือจากสาเหตุอื่นๆ ได้หรือไม่ นอกจากนี้ เรายังต้องการทราบด้วยว่าการตรวจ PSA:

  • ก่อให้เกิดอันตรายใดๆ หรือไม่

  • ส่งผลกระทบต่อคุณภาพชีวิตของผู้ชายหรือไม่ และ

  • มีผลกระทบต่อความถี่ในการวินิจฉัยพบมะเร็งต่อมลูกหมากหรือไม่ และการวินิจฉัยนั้นเกิดขึ้นเมื่อมะเร็งอยู่ในระยะไม่ลุกลาม (อยู่ภายในต่อมลูกหมากเท่านั้น) ระยะลุกลาม (โตลุกลามออกนอกต่อมลูกหมาก) หรือแพร่กระจายไปยังส่วนอื่นๆ ของร่างกายแล้ว (ระยะแพร่กระจาย)

เราทำอะไรบ้าง

เราได้สืบค้นการศึกษาที่เปรียบเทียบการตรวจคัดกรองด้วยค่า PSA กับการไม่ตรวจคัดกรองในผู้ชายที่ไม่มีอาการของมะเร็ง เราได้เปรียบเทียบและสรุปผลของการศึกษา และประเมินความเชื่อมั่นของเราที่มีต่อหลักฐาน โดยพิจารณาจากปัจจัยต่างๆ เช่น ระเบียบวิธีวิจัยและจำนวนผู้ชายที่เข้าร่วมในการศึกษา

เราพบอะไรบ้าง

เราพบ 6 การศึกษา ซึ่งมีผู้ชายเข้าร่วม 789,086 คน โดยส่วนใหญ่เป็นคนผิวขาว การศึกษาเหล่านี้ดำเนินการในประเทศแคนาดา ทวีปยุโรป และสหรัฐอเมริกา ผู้ชายในการศึกษามีอายุระหว่าง 45 ถึง 80 ปี และได้รับการติดตามผลเป็นเวลา 3.2 ถึง 23 ปี

ผลลัพธ์หลัก

การตรวจ PSA:

  • น่าจะช่วยลดความเสี่ยงในการเสียชีวิตจากมะเร็งต่อมลูกหมากในช่วงเวลาการติดตามผล 23 ปี: มีผู้ชายที่เสียชีวิตจากมะเร็งต่อมลูกหมากลดลง 2 ราย ต่อผู้ชายที่ได้รับการตรวจคัดกรอง 1000 คน (หลักฐานจาก 1 การศึกษา ในผู้ชาย 162,241 คน)

  • อาจช่วยลดความเสี่ยงในการเสียชีวิตจากทุกสาเหตุ: มีผู้ชายที่เสียชีวิตลดลง 5 ราย ต่อผู้ชายที่ได้รับการตรวจคัดกรอง 1000 คน (4 การศึกษา, ผู้ชาย 675,121 คน);

  • อาจส่งผลให้เกิดความแตกต่างเพียงเล็กน้อยหรือไม่มีความแตกต่างเลยต่อจำนวนผู้ชายที่ประสบกับเหตุการณ์ไม่พึงประสงค์ที่เป็นอันตรายร้ายแรง ซึ่งนิยามว่าเป็นการเสียชีวิตจากการตัดชิ้นเนื้อตรวจหรือจากการรักษามะเร็งต่อมลูกหมาก (1 การศึกษา, ผู้ชาย 408,721 คน);

  • อาจส่งผลให้เกิดความแตกต่างเพียงเล็กน้อยหรือไม่มีความแตกต่างเลยต่อคุณภาพชีวิตของผู้ชาย (1 การศึกษา, ผู้ชาย 969 คน)

สำหรับการวินิจฉัยมะเร็งต่อมลูกหมาก หลักฐานจาก 1 การศึกษา ในผู้ชาย 162,236 คน แสดงให้เห็นว่าการตรวจ PSA:

  • น่าจะเพิ่มจำนวนผู้ชายที่ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งต่อมลูกหมากทุกชนิดและมะเร็งต่อมลูกหมากระยะไม่ลุกลาม: มีผู้ชายที่ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งต่อมลูกหมากทุกชนิดเพิ่มขึ้น 36 ราย และเป็นมะเร็งระยะไม่ลุกลามเพิ่มขึ้น 34 ราย ต่อผู้ชายที่ได้รับการตรวจคัดกรอง 1000 คน;

  • น่าจะส่งผลให้เกิดความแตกต่างเพียงเล็กน้อยหรือไม่มีความแตกต่างเลยต่อการวินิจฉัยมะเร็งต่อมลูกหมากระยะลุกลาม

  • อาจช่วยลดจำนวนผู้ที่ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งระยะแพร่กระจาย: ลดลง 5 ราย ต่อผู้ที่ได้รับการตรวจคัดกรอง 1000 คน

เราไม่พบหลักฐานเกี่ยวกับผลข้างเคียงที่ไม่พึงประสงค์อื่นๆ ของการตรวจคัดกรอง ซึ่งรวมถึงปัญหาที่เกี่ยวข้องกับการตัดชิ้นเนื้อตรวจ (เช่น การติดเชื้อที่รุนแรง หรือการต้องเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล) หรือการรักษา (เช่น ปัญหาการปัสสาวะ ปัญหาการแข็งตัวของอวัยวะเพศ ปัญหาเกี่ยวกับลำไส้)

จำนวน 1 การศึกษา ซึ่งมีผู้ชายเข้าร่วม 60,745 คน ได้ตรวจสอบการใช้การตรวจเลือดมาตรฐานร่วมกับชุดการตรวจเลือดที่ครอบคลุมมากขึ้นและการถ่ายภาพต่อมลูกหมาก แนวทางนี้น่าจะมีผลเพียงเล็กน้อยหรือไม่มีผลเลยต่อจำนวนผู้ชายที่ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งต่อมลูกหมาก ทั้งในระยะเริ่มต้นและระยะลุกลาม การศึกษานี้ไม่ได้รายงานว่าการตรวจดังกล่าวส่งผลกระทบต่อจำนวนผู้เสียชีวิตหรือไม่

ข้อจำกัดของหลักฐานคืออะไร

เรามีความเชื่อมั่นในระดับปานกลางสำหรับหลักฐานจากการศึกษาขนาดใหญ่เรื่องหนึ่งที่ดำเนินการมาอย่างยาวนานและมีระเบียบวิธีวิจัยที่ดี เรามีความเชื่อมั่นน้อยกว่าในหลักฐานจาก 5 การศึกษา เนื่องจากมีความกังวลเกี่ยวกับวิธีการดำเนินการวิจัยและความแตกต่างของผลลัพธ์ที่ได้

การทบทวนวรรณกรรมนี้ให้ข้อมูลเพียงเล็กน้อยเกี่ยวกับผลข้างเคียงที่ไม่พึงประสงค์ของการตรวจคัดกรอง เนื่องจากการศึกษาที่เราพิจารณาโดยทั่วไปไม่ได้เก็บรวบรวมข้อมูลเหล่านี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งผลข้างเคียงที่ไม่พึงประสงค์ที่เกิดขึ้นในภายหลังหรือเกิดขึ้นไม่บ่อยนัก

หลักฐานนี้เป็นปัจจุบันแค่ไหน

นี่เป็นการปรับปรุงข้อมูลจากการทบทวนวรรณกรรมฉบับก่อนหน้าของเราซึ่งตีพิมพ์ในปี 2013 หลักฐานนี้เป็นปัจจุบันจนถึงวันที่ 19 พฤศจิกายน 2025

บทนำ

การตรวจคัดกรองทุกรูปแบบมีเป้าหมายเพื่อลดการตายเฉพาะโรคและการเสียชีวิตโดยรวม และเพื่อปรับปรุงคุณภาพชีวิตในอนาคต การตรวจคัดกรองมะเร็งต่อมลูกหมากทำให้เกิดการถกเถียงกันอย่างมากในวงการแพทย์และชุมชนในวงกว้าง โดยแสดงให้เห็นได้จากคำแนะนำที่แตกต่าง ขององค์กรทางการแพทย์และภายใต้นโยบายระดับชาติ เพื่อให้ข้อมูลในการตัดสินใจของผู้ป่วยแต่ละรายและการตัดสินใจเกี่ยวกับนโยบายด้านสุขภาพดีขึ้น เราต้องพิจารณาข้อมูลทั้งหมดจากการทดลองแบบสุ่มที่มีกลุ่มควบคุม (RCTs) เกี่ยวกับการตรวจคัดกรองมะเร็งต่อมลูกหมากที่สรุปในการทบทวนวรรณกรรมอย่างเป็นระบบ ในปี 2006 การทบทวนวรรณกรรม Cochrane ของเราระบุว่ามีหลักฐานไม่เพียงพอที่จะสนับสนุนหรือปฏิเสธการใช้การตรวจคัดกรองมะเร็งต่อมลูกหมากเป็นประจำ เลือกบางรายหรือตามโอกาส การปรับปรุงการทบทวนวรรณกรรมในปี 2010 มี 3 การทดลองเพิ่มเติม Meta-analysis ของ 5 การศึกษาที่รวมอยู่ในการทบทวนวรรณกรรมในปี 2010 สรุปว่าการตรวจคัดกรองไม่ได้ลดอัตราการเสียชีวิตจำเพาะมะเร็งต่อมลูกหมากอย่างมีนัยสำคัญ ในช่วงสองปีที่ผ่านมา มีการเผยแพร่การปรับปรุงการศึกษาหลายรายการที่รวมอยู่ในการทบทวนวรรณกรรมปี 2010 ดังนั้นจึงเป็นเหตุผลสำหรับการปรับปรุงการทบทวนวรรณกรรมอย่างเป็นระบบในปี 2010

วัตถุประสงค์

เพื่อประเมินผลของการตรวจคัดกรองมะเร็งต่อมลูกหมากเปรียบเทียบกับการไม่ตรวจคัดกรองในผู้ชายที่ไม่เคยได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งต่อมลูกหมากมาก่อน

วิธีการสืบค้น

เราได้สืบค้นข้อมูลใน Cochrane Library, MEDLINE, Embase, ฐานข้อมูลอื่นๆ อีก 5 แห่ง และทะเบียนการทดลองอีก 2 แห่ง นับตั้งแต่เริ่มก่อตั้งฐานข้อมูลจนถึงเดือนพฤศจิกายน 2025 เราไม่ได้จำกัดภาษาในการสืบค้น

เกณฑ์การคัดเลือก

RCTs ทั้งหมดของการตรวจคัดกรองกับการไม่มีการตรวจคัดกรองมะเร็งต่อมลูกหมากมีสิทธิ์รวมในการทบทวนวรรณกรรมนี้

การรวบรวมและวิเคราะห์ข้อมูล

การสืบค้นครั้งแรก (2006) พบ 99 การศึกษาที่อาจมีความเกี่ยวข้อง ซึ่งได้รับเลือกให้ตรวจสอบฉบับเต็ม จากการอ้างอิงเหล่านี้ มี 2 RCTs ได้รับการระบุว่าเป็นไปตามเกณฑ์การคัดเลือก การสืบค้นฉบับปี 2010 พบอีก 106 การศึกษา ที่อาจมีความเกี่ยวข้อง ซึ่งรวม 3 RCTs ใหม่ไว้ในการทบทวนวรรณกรรม มีการรวบรวมทั้งหมด 31 การศึกษาสำหรับการตรวจสอบข้อความฉบับเต็มโดยอิงจากการสืบค้นหาที่ปรับปรุงในปี 2012 ข้อมูลที่เพิ่มเติมเกี่ยวกับ 3 การศึกษาอยู่ในการทบทวนวรรณกรรมนี้ ข้อมูลจากการทดลองถูกคัดลอกออกมาอย่างอิสระโดยผู้ประพันธ์ 2 คน

ผลการวิจัย

มี 5 RCTs ที่มีผู้เข้าร่วมทั้งหมด 341,342 คนถูกรวมในการทบทวนวรรณกรรมนี้ การทดสอบแอนติเจนเฉพาะต่อมลูกหมากที่เกี่ยวข้องทั้งหมด (PSA) ทั้งมีหรือไม่มีการตรวจทางทวารหนักด้วยนิ้วมือ (DRE) แม้ว่าช่วงเวลาและเกณฑ์สำหรับการประเมินเพิ่มเติมจะแตกต่างกันไปในแต่ละการทดลอง อายุของผู้เข้าร่วมอยู่ระหว่าง 45 ถึง 80 ปีและระยะเวลาติดตามผลตั้งแต่ 7 ถึง 20 ปี Meta-analysis ของเรามาจาก 5 การศึกษาที่รวบรวมมา พบว่ามีความแตกต่างอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติในการตายจากมะเร็งต่อมลูกหมากระหว่างผู้ชายที่สุ่มให้เข้ากลุ่มคัดกรองและกลุ่มควบคุม (อัตราส่วนความเสี่ยง (RR) 1.00 ช่วงความเชื่อมั่น 95% (CI) 0.86 ถึง 1.17) คุณภาพระเบียบวิธีวิจัยของ 3 การศึกษาได้รับการประเมินว่ามีความเสี่ยงของการมีอคติสูง European Randomized Study of Screening for Prostate Cancer (ERSPC) และ US Prostate, Lung, Colorectal and Ovarian Cancer Screening Trial (PLCO) ของสหรัฐฯ ได้รับการประเมินว่ามีความเสี่ยงของการมีอคติต่ำ แต่ให้ผลลัพธ์ที่ขัดแย้งกัน การศึกษา ERSPC รายงานการลดลงอย่างมีนัยสำคัญในการตายจากมะเร็งต่อมลูกหมาก (RR 0.84, 95% CI 0.73 ถึง 0.95) ในขณะที่การศึกษา PCO สรุปว่าไม่มีประโยชน์ที่มีนัยสำคัญ (RR 1.15, 95% CI 0.86 ถึง 1.54) ERSPC เป็นการศึกษาเพียงเรื่องเดียวใน 5 การศึกษาที่รวมอยู่ในการทบทวนวรรณกรรมนี้ซึ่งรายงานการลดลงอย่างมีนัยสำคัญในการตายจากมะเร็งต่อมลูกหมากในกลุ่มย่อยที่กำหนดไว้ล่วงหน้าของผู้ชายอายุ 55 ถึง 69 ปี Sensitivity analysis สำหรับความเสี่ยงโดยรวมของการเกิดอคติบ่งชี้ว่าไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญในการตายจากมะเร็งต่อมลูกหมาก เมื่ออ้างอิงถึง meta-analysis ของข้อมูลการทดลอง ERSPC และ PLCO เท่านั้น (RR 0.96, 95% CI 0.70 ถึง 1.30) การวิเคราะห์กลุ่มย่อยพบว่าอัตราการเสียชีวิตที่จำเพาะต่อมะเร็งต่อมลูกหมากไม่ได้รับผลกระทบจากอายุที่ผู้เข้าร่วมได้รับการตรวจคัดกรอง Meta-analysis ของ 4 การศึกษาที่ศึกษาการเสียชีวิตจากทุกสาเหตุไม่พบความแตกต่างที่มีนัยสำคัญระหว่างผู้ชายที่สุ่มให้ตรวจคัดกรองหรือกลุ่มควบคุม (RR 1.00, 95% CI 0.96 ถึง 1.03) การวินิจฉัยมะเร็งต่อมลูกหมากสูงกว่าอย่างมีนัยสำคัญในกลุ่มผู้ชายที่ถูกสุ่มเข้ากลุ่มที่ได้รับการคัดกรองเทียบกับกลุ่มที่สุ่มเพื่อเข้ากลุ่มควบคุม (RR 1.30, 95% CI 1.02 ถึง 1.65) มะเร็งต่อมลูกหมากเฉพาะที่มักได้รับการวินิจฉัยมากกว่าในผู้ชายที่ถูกสุ่มเข้ากลุ่มที่ได้รับการตรวจคัดกรอง (RR 1.79, 95% CI 1.19 ถึง 2.70) ในขณะที่สัดส่วนของผู้ชายที่ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งต่อมลูกหมากขั้นลุกลามในกลุ่มที่ได้รับการตรวจคัดกรองลดลงอย่างมีนัยสำคัญเมื่อเทียบกับผู้ชายที่อยู่ในกลุ่มควบคุม (RR 0.80, 95% CI 0.73 ถึง 0.87) การตรวจคัดกรองส่งผลให้เกิดอันตรายซึ่งถือได้ว่าเล็กน้อยถึงมากในเรื่องความรุนแรงและระยะเวลา อันตรายเล็กน้อยที่พบได้บ่อยจากการตรวจคัดกรอง ได้แก่ เลือดออก ฟกช้ำ และวิตกกังวลระยะสั้น อันตรายที่สำคัญที่พบบ่อย ได้แก่ การวินิจฉัยเกินและการรักษาที่มากเกินไป รวมถึงการติดเชื้อ การสูญเสียเลือดที่ต้องได้รับการถ่ายเลือด โรคปอดบวม การหย่อนสมรรถภาพทางเพศ และการกลั้นปัสสาวะไม่ได้ อันตรายจากการตรวจคัดกรองรวมถึงผลลัพธ์ที่เป็นเท็จสำหรับการทดสอบ PSA และการวินิจฉัยเกิน (มากถึง 50% ในการศึกษา ERSPC) เหตุการณ์ไม่พึงประสงค์ที่เกี่ยวข้องกับการตรวจชิ้นเนื้อด้วยอัลตราซาวนด์ทางทวารหนัก (TRUS) รวมถึงการติดเชื้อ การตกเลือด และความเจ็บปวด ไม่มีผู้เสียชีวิตจากขั้นตอนการตัดชิ้นเนื้อใดๆ ไม่มีการศึกษาใดให้การประเมินโดยละเอียดเกี่ยวกับผลของการคัดกรองต่อคุณภาพชีวิต หรือให้การประเมินการใช้ทรัพยากรอย่างครอบคลุมที่เกี่ยวข้องกับการคัดกรอง (แม้ว่าจะมีการรายงานการวิเคราะห์เบื้องต้น)

ข้อสรุปของผู้วิจัย

การตรวจคัดกรองน่าจะช่วยลดอัตราการเสียชีวิตที่จำเพาะต่อมะเร็งต่อมลูกหมาก และอาจช่วยลดอัตราการเสียชีวิตโดยรวมลงได้ การตรวจคัดกรองอาจมีผลเพียงเล็กน้อยหรือไม่มีผลเลยต่อเหตุการณ์ไม่พึงประสงค์ (เมื่อวัดจากอัตราการเสียชีวิตที่เกี่ยวข้องกับมาตรการที่ใช้) ข้อจำกัดของการศึกษา ความไม่สอดคล้องกัน และความไม่แม่นยำของข้อมูล ทำให้ความเชื่อมั่นของเราที่มีต่อค่าประมาณการของผลลัพธ์ลดลง การแปลผลจากข้อค้นพบเหล่านี้มีความไวอย่างมากต่อการเลือกใช้เกณฑ์ MCID เราพบหลักฐานไม่เพียงพอเกี่ยวกับอันตรายที่อาจเกิดขึ้นจากการตรวจคัดกรอง เช่น ภาวะแทรกซ้อนที่เกี่ยวข้องกับการตัดชิ้นเนื้อและการรักษา ทางเลือกใหม่ๆ ที่กำลังเกิดขึ้น เช่น การตรวจคัดกรองด้วยชุดตรวจเอนไซม์คัลลิเครอินและ MRI อาจมีผลเพียงเล็กน้อยหรือไม่มีผลเลยต่อการวินิจฉัยมะเร็งต่อมลูกหมาก แต่ผลลัพธ์ด้านอัตราการเสียชีวิตนั้นยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด

แหล่งทุน

การทบทวนวรรณกรรมของ Cochrane นี้ไม่ได้รับทุนสนับสนุนเฉพาะเจาะจง

การลงทะเบียน

Protocol (2004) DOI: 10.1002/14651858.CD004720
Original review (2006) DOI: 10.1002/14651858.CD004720.pub2 Review update (2013) DOI: 10.1002/14651858.CD004720.pub3

บันทึกการแปล

แปลโดย พญ.วิลาสินี หน่อแก้ว โรงพยาบาลมะเร็งอุบลราชธานี Edit โดย ศ พญ. ผกากรอง ลุมพิกานนท์ คณะแพทยศาศตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น 7 ตุลาคม 2026

Cochrane review ฉบับนี้มีต้นฉบับที่จัดทำขึ้นเป็นภาษาอังกฤษ ทีมผู้แปลเป็นผู้รับผิดชอบต่อความถูกต้องและแม่นยำของเนื้อหาในฉบับแปล การแปลนี้ดำเนินการอย่างรอบคอบตามมาตรฐานการควบคุมคุณภาพ ทั้งนี้ ในกรณีที่เกิดความคลาดเคลื่อนหรือไม่สอดคล้องกัน ให้ยึดถือต้นฉบับภาษาอังกฤษเป็นหลัก

การอ้างอิง
Franco JVA, Hwang EC, Jung JH, Vaimberg O, Ilic D, Cleves A, Dahm P. Prostate-specific antigen (PSA) test for prostate cancer screening. Cochrane Database of Systematic Reviews 2026, Issue 5. Art. No.: CD004720. DOI: 10.1002/14651858.CD004720.pub4.

การใช้คุกกี้ของเรา

เราใช้คุกกี้ที่จำเป็นเพื่อให้เว็บไซต์ของเรามีประสิทธิภาพ เรายังต้องการตั้งค่าการวิเคราะห์คุกกี้เพิ่มเติมเพื่อช่วยเราปรับปรุงเว็บไซต์ เราจะไม่ตั้งค่าคุกกี้เสริมเว้นแต่คุณจะเปิดใช้งาน การใช้เครื่องมือนี้จะตั้งค่าคุกกี้บนอุปกรณ์ของคุณเพื่อจดจำการตั้งค่าของคุณ คุณสามารถเปลี่ยนการตั้งค่าคุกกี้ได้ตลอดเวลาโดยคลิกที่ลิงก์ 'การตั้งค่าคุกกี้' ที่ส่วนท้ายของทุกหน้า
สำหรับข้อมูลโดยละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับคุกกี้ที่เราใช้ โปรดดู หน้าคุกกี้

ยอมรับทั้งหมด
กำหนดค่า