Najważniejsze informacje
• W porównaniu z techniką opartą na anatomicznych punktach orientacyjnych, wykorzystanie USG może zwiększyć odsetek udanych zabiegów już przy pierwszej próbie oraz skrócić czas potrzebny do uzyskania dostępu do tętnicy udowej wspólnej (CFA), przy jednoczesnym zmniejszeniu liczby przypadkowych wkłuć do żyły (niezamierzonego uzyskania dostępu do żyły zamiast docelowej tętnicy) oraz całkowitej liczby prób uzyskania dostępu.
• Potrzebne są dalsze badania, aby zwiększyć wiarygodność danych naukowych.
Na czym polega ta choroba i jak się ją leczy?
Przezskórny dostęp do tętnicy udowej wspólnej (CFA) jest kluczowym etapem wielu zabiegów wewnątrznaczyniowych (małoinwazyjnych zabiegów rozwiązujących problemy w obrębie tętnic i/lub żył), od diagnostycznych angiografii tętniczych (rodzaj zdjęcia wykonywanego w celu oceny wnętrza tętnicy i potencjalnych zmian chorobowych) po interwencje terapeutyczne (stosowane w leczeniu schorzeń tętnic). Do tych ostatnich należą między innymi: wszczepienie stentu (umieszczenie niewielkiego urządzenia w celu utrzymania drożności tętnicy), embolizacja (celowe wywołanie zakrzepu w celu zablokowania niepożądanej części naczynia krwionośnego) oraz tromboembolektomia (usunięcie niepożądanej skrzepliny z naczynia krwionośnego). Procedury te umożliwiają rozpoznawanie i leczenie niedrożności tętnic (zatorów w tętnicach), a także tętniaków (poszerzeń ściany tętnicy), rozwarstwień (pęknięć ściany tętnicy) oraz przetok tętniczo-żylnych (nieprawidłowych połączeń między tętnicą a żyłą). Od dawna anatomiczne punkty orientacyjne służą jako wskazówki przy wykonywaniu dostępu przez tętnicę udową wspólną. W ostatnim czasie technika pod kontrolą USG zyskała na znaczeniu jako rozwiązanie potencjalnie bezpieczniejsze i skuteczniejsze, jednak wyniki badań porównujących wykorzystanie USG oraz anatomicznych punktów orientacyjnych przy wykonywaniu przezskórnego dostępu przez tętnicę udową wspólną różnią się między sobą.
Czego chcieliśmy się dowiedzieć?
Naszym celem było ustalenie, czy wykorzystanie USG zwiększa odsetek i szybkość uzyskiwania skutecznego dostępu, zmniejsza liczbę powikłań związanych z przezskórnym dostępem do tej tętnicy i/lub poprawia odczucia pacjenta w porównaniu z metodą opartą na orientacyjnych punktach anatomicznych.
Co zrobiliśmy?
Poszukiwaliśmy badań, w których wykorzystanie USG porównywano z metodami opartymi na punktach anatomicznych – z użyciem palpacji (uciskania powierzchni ciała palcami lub dłońmi) bądź fluoroskopii (naprowadzania pod kontrolą promieni rentgenowskich) albo obu tych technik jednocześnie – w celu uzyskania przezskórnego dostępu do tętnicy udowej wspólnej u osób poddawanych diagnostycznym lub terapeutycznym zabiegom wewnątrznaczyniowym. Porównaliśmy i podsumowaliśmy wyniki tych badań, a także oceniliśmy naszą pewność co do danych naukowych na podstawie takich czynników, jak metodyka oraz wielkość badanej próby.
Czego się dowiedzieliśmy?
Znaleźliśmy 9 badań, w których wzięło udział 4447 uczestników. Wyniki badań sugerują, że wykorzystanie USG może zwiększyć odsetek udanych zabiegów już przy pierwszej próbie oraz skrócić czas potrzebny do uzyskania dostępu przez tętnicę udową wspólną (CFA). Jednocześnie zmniejsza liczbę przypadkowych wkłuć do żyły (niezamierzonego uzyskania dostępu do żyły zamiast docelowej tętnicy) oraz liczbę prób uzyskania dostępu w porównaniu z techniką opartą na anatomicznych punktach orientacyjnych.
Jakie są ograniczenia przedstawionych danych naukowych?
Mamy umiarkowaną lub małą pewność co do wiarygodności danych naukowych, ponieważ istnieje możliwość, że uczestnicy badań wiedzieli, jakie leczenie otrzymują. Niektórych istotnych wyników nie udało się ocenić ze względu na ograniczone dane naukowe. Ponadto w badaniach pominięto pewne ważne grupy pacjentów, na przykład osoby z grupy wysokiego ryzyka.
Jak aktualne są te dane naukowe?
Dane są aktualne do stycznia 2024 r.
Tłumaczenie: Julia Janas; Redakcja: Natalia Drobik, Mariusz Marczak, Karolina Moćko
Ten przegląd Cochrane został pierwotnie opracowany w języku angielskim. Za poprawne tłumaczenie odpowiada zespół tłumaczy, który je wykonał. Tłumaczenie jest wykonywane z należytą starannością i zgodnie ze standardowymi procesami zapewniającymi kontrolę jakości. Jednakże w przypadku rozbieżności, nieprecyzyjnych lub niewłaściwych tłumaczeń, pierwszeństwo ma wersja oryginalna w języku angielskim.
