آیا تجهیزات حمایت‌کننده از کمر و دیگر وسایل به افراد مبتلا به کمردرد مزمن کمک می‌کنند تا راحت‌تر حرکت کنند؟

پیام‌های کلیدی

• استفاده از تجهیزات حمایت‌کننده از کمر (lumbar) به‌تنهایی و بدون درمان کمکی در بزرگسالان مبتلا به کمردرد طولانی‌مدت (مزمن) ممکن است درد یا ناتوانی بیمار را کاهش ندهد.

• استفاده از تجهیزات حمایت‌کننده از کمر همراه با داروهای مسکّن، در مقایسه با استفاده از داروهای مسکّن به‌تنهایی در بزرگسالان مبتلا به کمردرد مزمن ممکن است درد را اندکی کاهش دهد. ما از تاثیر آن‌ها بر ناتوانی اطلاعی نداریم. ما نمی‌دانیم که افزودن آموزش و ورزش به تجهیزات حمایت‌کننده از کمر بهتر از آموزش و ورزش به‌تنهایی است، یا اینکه افزودن فیزیوتراپی به تجهیزات حمایت‌کننده از کمر نسبت به فیزیوتراپی به‌تنهایی مزیتی دارد یا خیر.

• انجام تحقیقات بیشتری مورد نیاز است، به‌ویژه میان بزرگسالان مسن و افرادی که در کشورهای کم‌درآمد و با درآمد متوسط ​​زندگی می‌کنند.

کمردرد چیست؟

کمردرد، دردی است در قسمت پائین پشت بدن، که ممکن است به یک یا هر دو پا نیز سرایت کند. وقتی نشانه‌ها بیش‌از 12 هفته طول بکشند، مزمن در نظر گرفته می‌شود و به‌عنوان کمردرد مزمن شناخته می‌شود، که یک علت شایع ناتوانی است که بر کیفیت زندگی افراد در سراسر جهان تاثیر می‌گذارد. تخمین زده می‌شود که این وضعیت علت اصلی نیاز به بازتوانی است و آن را از نظر هزینه‌های مراقبت‌های سلامت و ساعات کاری ازدست‌رفته، گران می‌کند.

تجهیزات حمایت‌کننده از کمر و دیگر وسایل کمکی چه هستند؟

تجهیزات حمایت‌کننده از کمر شامل بریس، کمربند و حمایت‌کننده‌های عمومی هستند که به تثبیت یا حمایت از کمر کمک می‌کنند. برخی از آن‌ها از پلاستیک سخت ساخته شده‌اند تا حرکت را محدود کنند. برخی دیگر نرم‌تر هستند و امکان حرکت را فراهم می‌کنند، اما حین حرکت هم‌چنان پشتیبانی لازم را ارائه می‌دهند.

دیگر وسایل کمکی، تجهیزاتی هستند که به افراد دارای معلولیت کمک می‌کنند تا راحت‌تر حرکت کنند. این تجهیزات شامل صندلی چرخ‌دار، اسکوترهای حرکتی، سه‌چرخه، عصا، عصای پیاده‌روی/چوب کمکی برای راه رفتن/واکر می‌شوند.

ما به دنبال چه یافته‌ای بودیم؟

هدف ما آن بود که بدانیم تجهیزات حمایت‌کننده از کمر و دیگر دستگاه‌های کمکی، به کاهش درد و ناتوانی و بهبود کیفیت زندگی مرتبط با سلامت در بزرگسالان مبتلا به کمردرد مزمن کمک می‌کنند یا خیر. ما هم‌چنین به بی‌خطر بودن درمان‌ها علاقه‌مند بودیم، و اینکه افراد استفاده‌کننده از آن‌ها احساس کردند که کمک‌کننده بودند، مصرف داروی مسکّن و میزان زمین خوردن را کاهش دادند، و تاثیرات آن‌ها بر اضطراب، افسردگی و شرکت در فعالیت‌های اجتماعی چه بود.

ما چه‌کاری را انجام دادیم؟

ما به دنبال مطالعاتی بودیم که در آن‌ها افراد مبتلا به کمردرد مزمن، درمان خاصی را برای کمردرد دریافت کردند یا از «مراقبت‌های معمول» (مثل مسکّن‌ها، فیزیوتراپی عمومی، آموزش) استفاده کردند یا هیچ درمانی را دریافت نکردند، و نتایج گروه‌ها با یکدیگر مقایسه شدند. ما نتایج مطالعات مشابه را ترکیب کردیم و میزان اطمینان خود را در مورد شواهد ارزیابی کردیم.

ما به چه نتایجی رسیدیم؟

ما هشت مطالعه را با 501 مرد و زن 25 تا 78 سال شناسایی کردیم. آن‌ها بین یک و پنج سال مبتلا به کمردرد مزمن بودند. تمام مطالعات، تجهیزات حمایت‌کننده از کمر (مثلا بریس، کرست) را بررسی کردند. پنج مورد از این مطالعات در کشورهایی با سطح درآمد پائین و متوسط ​​(بنگلادش، ایران، ترکیه) و سه مورد در کشورهایی با سطح درآمد بالا (ژاپن، ایالات متحده آمریکا) انجام شدند.

نتایج اصلی

• استفاده از تجهیزات حمایت‌کننده از کمر به‌تنهایی، در مقایسه با عدم درمان، ممکن است تاثیری اندک تا عدم تاثیر بر درد و ناتوانی پس‌از سه ماه داشته باشد (1 مطالعه، 107 شرکت‌کننده).

• استفاده از تجهیزات حمایت‌کننده از کمر به‌علاوه داروهای مسکّن در مقایسه با مصرف داروهای مسکّن به‌تنهایی، ممکن است منجر به کاهش اندکی در شدت درد پس‌از سه تا چهار هفته شود، اما شواهد برای ناتوانی بسیار نامطمئن است (2 مطالعه، 149 شرکت‌کننده).

• ما در مورد تاثیر افزودن تجهیزات حمایت‌کننده از کمر به ورزش و آموزش (یعنی ارائه آموزش در مورد ساختار و حرکت کمر، نحوه عملکرد آن در فعالیت‌های روزانه، بیماری‌های شایعی که می‌توانند منجر به کمردرد شوند و گزینه‌های درمانی مختلف برای کمک به مدیریت و تسکین نشانه‌ها) بر درد و ناتوانی پس‌از شش هفته، در مقایسه با ورزش و آموزش به‌تنهایی بسیار نامطمئن هستیم (1 مطالعه، 24 یا 25 شرکت‌کننده).

• ما در مورد تاثیر ترکیب تجهیزات حمایت‌کننده از کمر با فیزیوتراپی عمومی (از جمله سونوگرافی، جریان الکتریکی با شدت کم، گرما، انجام تمرینات برای بهبود انعطاف‌پذیری و افزایش قدرت) بر درد و ناتوانی پس‌از چهار هفته، در مقایسه با فیزیوتراپی عمومی به‌تنهایی بسیار نامطمئن هستیم (1 مطالعه، 41 شرکت‌کننده).

محدودیت‌های شواهد چه هستند؟

• در مجموع، ما به نتایج اطمینان محدودی داریم و نتیجه‌گیری‌های ما ممکن است پس‌از انجام مطالعات بیشتر تغییر کنند.

• مهم‌ترین محدودیت آن بود که شرکت‌کنندگان در مطالعه و ارائه‌دهندگان خدمات درمانی می‌دانستند چه درمانی را دریافت کردند. اگرچه پیشگیری از این امر در این نوع مطالعات غیرممکن است، ممکن است بر احساس شرکت‌کنندگان در مورد درد یا ناتوانی خود و نحوه ارزیابی آن تاثیر گذاشته باشد.

• هیچ‌یک از مطالعات در مورد عوارض جانبی درمان‌ها گزارشی را ارائه ندادند.

• ویژگی‌های شرکت‌کنندگان در مطالعه اغلب به تفصیل گزارش نشدند. دشوار است بدانیم که چگونه باید نتایج را به گروه وسیع‌تری از بیماران مبتلا به کمردرد مزمن تعمیم داد.

• هیچ مطالعه‌ای دستگاه‌های حرکتی را مانند وسایل کمکی راه رفتن یا صندلی چرخ‌دار بررسی نکرد، اگرچه این درمان‌ها اغلب تجویز می‌شوند و می‌توانند به‌طور بالقوه بر درد و ناتوانی تاثیر بگذارند. این شکاف در شواهد به‌ویژه برای بزرگسالان مسن و افراد دارای معلولیت قابل توجه است.

این شواهد تا چه زمانی به‌روز است؟

این شواهد تا ژانویه 2025 به‌روز است.