مداخلات برای کاهش پیشرفت نزدیک‌بینی در کودکان

هدف از این مطالعه مروری چه بود؟
یافتن این موضوع که درمانی وجود دارد تا بتواند باعث کاهش سرعت پیشرفت نزدیک‌بینی (myopia) در کودکان شود یا خیر. نزدیک‌بینی یک وضعیت بینایی است که در آن افراد می‌توانند به وضوح اشیاء نزدیک را ببینند، اما اشیاء دورتر در چشم آن‌ها تار می‌شوند.

پیام‌های کلیدی
قطره‌های چشمی مانند آتروپین (atropine) احتمالا سرعت پیشرفت نزدیک‌بینی را در کودکان کند می‌کنند. کودکانی که از این قطره‌های چشمی استفاده می‌کنند ممکن است تاری در دید نزدیک، حساسیت به نور و مقداری خارش و ناراحتی داشته باشند. همچنین لنزهای چندکانونی، چه عینک یا لنزهای تماسی، ممکن است مزایای اندکی به همراه داشته باشند.

ما چه چیزی را در این مرور مطالعه کردیم؟
در دوران کودکی و نوجوانی، کره چشم‌ها می‌توانند رشد طولی زیادی داشته و نزدیک‌بینی ایجاد کنند. درمان‌ها می‌توانند رشد چشم را کند کرده و از این طریق روند پیشرفت نزدیک‌بینی را آهسته کنند.

محققان کاکرین میزان قطعیت شواهد را برای هریک از یافته‌های این مرور و عوامل مشکل‌سازی مانند روش‌های انجام مطالعات، وارد کردن مطالعات بسیار کوچک و یافته‌های متناقض در طول مطالعات، ارزیابی كردند. آن‌ها همچنین به دنبال عواملی بودند که می‌توانند شواهد را قابل اعتمادتر کنند، شامل در نظر گرفتن تاثیرات خیلی بزرگ. آن‌ها هر یافته‌ای را به صورت قطعیت بسیار پائین، پائین، متوسط و بالا درجه‌بندی کردند.

نتایج اصلی این مرور چه بودند؟
پژوهشگران کاکرین 41 مطالعه درمانی را برای آهسته کردن سرعت پیشرفت نزدیک‌بینی پیدا کردند. این مطالعات در مجموع 6772 کودک را وارد کردند. این مرور نشان داد که درمان‌های زیر در مقایسه با پوشیدن عینک‌های معمولی می‌توانند پیشرفت نزدیک‌بینی را آهسته کنند.

• قطره‌های چشمی، به ویژه داروهای ضدموسکارینی مانند آتروپین (atropine)، ژل پیرنزپین (pirenzepine) و سیکلوپنتولات (cyclopentolate) (شواهد با قطعیت متوسط).

• عینک‌های چندکانونی (عدسی‌های تدريجا فزاينده (progressive addition lenses) یا دوکانونی) (شواهد با قطعیت متوسط).

• لنزهای تماسی نرم دوکانونی (شواهد با قطعیت پائین).

• لنزهای تماسی اورتوکراتولوژی (orthokeratology) (شواهد با قطعیت متوسط).

• ترکیبی از قطره‌های چشمی و عینک‌های چندکانونی (شواهد با قطعیت متوسط).

این مرور نشان داد که درمان‌های زیر ممکن است روی پیشرفت نزدیک‌بینی دارای تاثیر کم یا بدون تأثیر باشند.

• لنزهای تماسی نرم با انحراف کروی (شواهد با قطعیت پائین).

• آنتاگونیست‌های سیستمیک آدنوزین (شواهد با قطعیت متوسط).

کودکانی که از عینک تصحیح نشده استفاده می‌کنند شانس بیشتری برای پیشرفت نزدیک‌بینی در مقایسه با کودکانی دارند که از عینک‌های کاملا تصحیح شده استفاده می‌کنند (شواهد با قطعیت پائین). فقط شواهدی با قطعیت بسیار پائین در مورد لنزهای تماسی سخت قابل نفوذ با گاز در دسترس بود.

قطره‌های ضدموسکارینی چشمی ممکن است منجر به تاری در دید نزدیک، حساسیت به نور، احساس ناراحتی و خارش و باقی ماندن دارو روی پلک‌ها یا مژه‌ها شوند. در برخی از کودکان ممکن است ندول‌ها یا برجستگی‌های کوچکی زیر پلک‌شان ایجاد شود. عینک‌ها و لنزهای تماسی، در صورت استفاده صحیح، ایمن و مؤثر هستند.

این مطالعه مروری تا چه زمانی به‌روز‌رسانی شده‌ است؟
پژوهشگران کاکرین به مرور مطالعات منتشر شده تا فوریه 2018 پرداختند.

نتیجه‌گیری نویسندگان: 

داروی ضدموسکارینی موضعی در کاهش سرعت پیشرفت نزدیک‌بینی کودکان مؤثر است. همچنین لنزهای چندکانونی، چه عینک یا لنزهای تماسی، ممکن است مزایای اندکی به همراه داشته باشند. لنزهای تماسی ارتوکراتولوژی، اگرچه برای اصلاح خطای انکساری در نظر گرفته نشدند، در کندتر کردن روند پیشرفت افزایش طول محوری موثرتر از SVLها بودند. ما فقط شواهدی را با قطعیت پائین و بسیار پائین در حمایت از RGPCLها و SCLهای انحراف کروی پیدا کردیم.

خلاصه کامل را بخوانید...
پیشینه: 

نزدیک‌بینی (myopia) باعث تاری دید، هنگام نگاه به اشیاء دور می‌شود. مداخلات برای کند کردن پیشرفت نزدیک‌بینی در کودکان شامل استفاده از عینک‌های چندکانونی، لنزهای تماسی و عوامل دارویی هستند.

اهداف: 

ارزیابی تأثیر مداخلات، شامل استفاده از عینک‌ها، لنزهای تماسی و عوامل دارویی در کاهش سرعت پیشرفت نزدیک‌بینی در کودکان.

راهبرد جست‌وجو: 

ما CENTRAL؛ Ovid MEDLINE؛ Embase؛ PubMed؛ بانک اطلاعاتی LILACS؛ و دو پایگاه ثبت کارآزمایی را تا فوریه 2018 جست‌وجو کردیم. جست‌وجوی بالا در فوریه 2019 انجام شد.

معیارهای انتخاب: 

ما کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل شده (randomised controlled trials; RCTs) را وارد کردیم. ما مطالعاتی را خارج کردیم که بیشتر شرکت‏‌کنندگان در ابتدای مطالعه بیشتر از 18 سال سن داشتند. ما همچنین مطالعاتی را حذف کردیم که شرکت‏‌کنندگان کمتر از 0.25- دیوپتر (D) نزدیک‌بینی معادل کروی داشتند.

جمع‌آوری داده و تجزیه و تحلیل: 

ما روش‌های استاندارد کاکرین را دنبال کردیم.

نتایج اصلی: 

ما 41 مطالعه را وارد کردیم (6772 شرکت‌کننده). داده‌های بیست و یک مطالعه حداقل در یک متاآنالیز وارد شدند. مداخلات شامل استفاده از عینک‌ها، لنزهای تماسی، عوامل دارویی و درمان‌های ترکیبی بودند. بیشتر مطالعات در آسیا یا ایالات متحده انجام شدند. به جز یک مطالعه، همگی کودکان 18 سال یا کمتر را وارد کردند. بسیاری از مطالعات در معرض خطر بالای سوگیری (bias) عملکرد و ریزش نمونه بودند.

لنزهای عینک: عدم تصحیح نزدیک‌بینی در دو مطالعه باعث اندکی پیشرفت در نزدیک‌بینی شد؛ نزدیک‌بینی در کودکانی که بینایی آن‌ها اصلاح نشد، به‌طور میانگین 0.15- دیوپتر (95% فاصله اطمینان [CI]: 0.29- تا 0.00؛ n = 142؛ شواهد با قطعیت پائین) بیشتر از افرادی پیشرفت کرد که از لنزهای تک دید (SVLs) کاملا تصحیح شده استفاده کردند. در یک مطالعه، طول محور چشم در گره اصلاح نشده، 0.05 میلی‌متر (95% CI؛ 0.01- تا 0.11) بیشتر از گروه کاملا اصلاح شده بود (n = 94؛ شواهد با قطعیت پائین). لنزهای چندکانونی (عینک‌های دوکانونی یا لنزهای تدریجا افزایشی) تاثیر کمی در کاهش پیشرفت نزدیک‌بینی داشتند؛ کودکانی که از لنزهای چندکانونی استفاده کردند به طور متوسط 0.14 دیوپتر(95% CI؛ 0.08 تا 0.21؛ n = 1463؛ شواهد با قطعیت متوسط) کمتر از کودکانی که از SVLها استفاده کردند، پیشرفت داشتند. در چهار مطالعه، کشیدگی محوری چشم برای افرادی که از لنزهای چندکانونی استفاده کردند، نسبت به افرادی که از SVL استفاده کردند، کمتر بود (0.06- میلی‌متر؛ 95% CI؛ 0.09- تا 0.04-؛ n = 896؛ شواهد با قطعیت متوسط). سه مطالعه که به ارزیابی لنزهای مختلف محیطی به علاوه عینک‌ها در برابر SVLها پرداختند، نتایج متناقضی را برای پیامدهای عیوب انکساری و طول محوری چشم گزارش کردند (597 = n؛ شواهد با قطعیت پائین).

لنزهای تماسی:ممکن است بین دید کودکانی که از لنزهای تماسی دوکانونی نرم (SCLs) و کودکانی که از SCLهای تک کانونی استفاده می‌کنند، تفاوت کمی وجود داشته یا اصلا متفاوت نباشند (تفاوت میانگین (MD): 0.20 دیوپتر؛ 95% CI؛ 0.06- تا 0.47؛ n = 300؛ شواهد با قطعیت پائین). کشیدگی محوری برای افرادی که از SCLهای دو کانونی استفاده ‌کردند، کمتر از افرادی بود که از SCL تک کانونی استفاده کردند (MD؛ 0.11- میلی‌متر؛ 95% CI؛ 0.14- تا 0.08-؛ n = 300؛ شواهد با قطعیت پائین) دو مطالعه در مورد لنزهای تماسی سخت با نفوذپذیری گاز (RGPCLs) نتایج متناقضی را در پیشرفت نزدیک‌بینی نشان دادند؛ این دو مطالعه همچنین هیچ شواهدی را برای تفاوت در کشیدگی محوری بیماران پیدا نکردند (MD؛ 0.02 میلی‌متر؛ 95% CI؛ 0.05- تا 0.10؛ n = 415؛ شواهد با قطعیت بسیار پائین). لنزهای تماسی ارتوکراتولوژی در کاهش سرعت کشیدگی محوری نسبت به SVLها مؤثرتر بودند (MD؛ 0.28- میلی‌متر؛ 95% CI؛ 0.38- تا 0.19-؛ n = 106؛ شواهد با قطعیت متوسط). دو مطالعه با مقایسه SCLهای انحراف کروی با SCLهای تک کانونی هیچ تفاوتی را در پیشرفت نزدیک‌بینی و طول محوری در گروه‌های مورد مطالعه گزارش نکردند (n = 209؛ شواهد با قطعیت پائین).

عوامل دارویی: در یک سال، کودکانی که قطره چشمی آتروپین (3 مطالعه؛ 629 نفر)، ژل پیرنزپین (pirenzepine) (2 مطالعه؛ 326 نفر) یا قطره چشمی سیکلوپنتولات (cyclopentolate) (1 مطالعه؛ 64 نفر) دریافت کردند، در مقایسه با گروه دارونما (placebo)، پیشرفت کمتری در نزدیک‌بینی داشتند: MD؛ 1.00 دیوپتر (95% CI؛ 0.93 تا 1.07)، 0.31 دیوپتر (95% CI؛ 0.17 تا 0.44)، و 0.34 (95% CI؛ 0.08 تا 0.60)، به ترتیب (شواهد با قطعیت متوسط). در دو مطالعه کشیدگی محوری برای کودکانی که تحت درمان با آتروپین (MD؛ 0.35- میلی‌متر؛ 95% CI؛ 0.38- تا 0.31-؛ n = 502) و پیرنزپین (MD؛ 0.13- میلی‌متر؛ 95% CI؛ 0.14- تا 0.12-؛ n = 326) قرار گرفتند، در مقایسه با کودکانی که دارونما دریافت کردند، کمتر بود (شواهد با قطعیت متوسط). یک مطالعه دیگر نتایج مطلوبی را برای سه دوز مختلف قطره‌های چشمی آتروپین در مقایسه با قطره‌های چشمی تروپیکامید (tropicamide) گزارش کردند (MD: 0.78 D؛ 95% CI؛ 0.49 تا 1.07 برای آتروپین 0.1%؛ MD: 0.81 D؛ 95% CI؛ 0.57 تا 1.05 برای آتروپین 0.25%؛ و MD: 1.01 D؛ 95% CI؛ 0.74 تا 1.28 برای آتروپین 0.5%؛ n = 196؛ شواهد با قطعیت پائین) اما این مطالعات طول محوری را گزارش نکردند. تجویز 7-متیل گزانتین (methylxanthine-7) سیستمیک در پیشرفت نزدیک‌بینی (MD: 0.07 D؛ 95% CI؛ 0.09- تا 0.24) و همچنین روی کشیدگی محوری (MD: -0.03 mm؛ 95% CI؛ 0.10- تا 0.03) در مقایسه با دارونما اثر ناچیزی داشت یا بدون تاثیر بود (n = 77؛ شواهد با قطعیت متوسط). در یک مطالعه با استفاده از قطره‌های چشمی تیمولول (timolol) در مقایسه با عدم استفاده از قطره چشمی، کاهشی در سرعت پیشرفت نزدیک‌بینی مشاهده نشد (MD: -0.05 D؛ 95% CI؛ 0.21- تا 0.11؛ n = 95؛ شواهد با قطعیت پائین).

ترکیبی از مداخلات: دو مطالعه نشان دادند نزدیک‌بینی در کودکانی که تحت درمان با آتروپین همراه با عینک‌های چندکانونی قرار گرفتند، به میزان 0.78 دیوپتر (95% CI؛ 0.54 تا 1.02) کمتر از کودکانی پیشرفت کرد که دارونما را همراه با SVLها دریافت کردند (n = 191؛ شواهد با قطعیت متوسط). یک مطالعه کاهش 0.37 میلی‌متری (95% CI؛ 0.47- تا 0.27-) را در کشیدگی محوری با استفاده از آتروپین و عینک‌های چندکانونی در مقایسه با دارونما همراه با SVL گزارش کرد (n = 127؛ شواهد با قطعیت متوسط). در مقایسه با کودکان تحت درمان با سیکلوپنتولات به‌علاوه SVL، کسانی که تحت درمان با آتروپین همراه با عینک چندکانونی قرار گرفتند، نزدیک‌بینی به میزان 0.36 دیوپتر کمتر پیشرفت کرد (95% CI؛ 0.11 تا 0.61؛ n = 64؛ شواهد با قطعیت متوسط). عینک‌های دوکانونی در مقایسه با SVLها به‌علاوه قطره‌های تیمولول در یک مطالعه، اثر ناچیز یا قابل اغماض را نشان دادند (MD: 0.19 D؛ 95% CI؛ 0.06 تا 0.32؛ n = 97؛ شواهد با قطعیت متوسط). در یک مطالعه که به مقایسه تروپیکامید به‌علاوه عینک‌های دوکانونی در مقابل SVLها پرداخت، هیچ اختلاف معنی‌دار آماری را بین گروه‌های مورد مطالعه بدون نتایج کمی (quantitative) گزارش نکرد.

در طول تمامی مداخلات هیچ گونه حادثه جانبی گزارش نشد. شرکت‏‌کنندگان دريافت كننده داروهای ضدموسکارینی موضعی نسبت به شرکت‏‌کنندگانی که دارونما دریافت کردند شانس بیشتری برای ابتلا به مشكلات تطابقی (خطر نسبی [RR]: 9.05؛ 95% CI؛ 4.09 تا 20.01) و پاپول و فولیکول (RR: 3.22؛ 95% CI؛ 2.11 تا 4.90) داشتند (n = 387؛ شواهد با قطعیت متوسط).

یادداشت‌های ترجمه: 

این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.

Tools
Information
Share/Save