تعداد 23 RCT گروه موازی (parallel-group) را با مجموع 2692 شرکت‌کننده مبتلا به BK وارد کردیم. مطالعات در استرالیا، کانادا، هند، ایران، اسرائیل، ژاپن، فیلیپین، صربستان، تایلند، انگلستان و ایالات متحده آمریکا انجام شدند. اکثر شرکت‌کنندگان در سنین کار بودند، با میانگین سنی 26 تا 66 سال، و 58% آن‌ها مرد بودند. ما شش نوع مداخله را طبقه‌بندی کردیم: تک‌درمانی (monotherapy) فلوروکینولون، تک‌درمانی سفالوسپورین، تک‌درمانی پنی‌سیلین، درمان دوگانه، درمان سه‌گانه و تک‌درمانی‌های دیگر (پوویدون آیوداین، عسل، دارونما)، که منجر به 10 مقایسه جفتی (pair-wise comparisons) شد. تعداد 12 مطالعه (54.5%) را در معرض خطر بالای سوگیری و 10 مورد (45.5%) را دارای نگرانی‌هایی در مورد سوگیری ارزیابی کردیم.

براساس پیامد اصلی (میانگین روزهای لازم برای بهبودی) که با استفاده از سطح زیر منحنی رتبه‌بندی تجمعی (surface under the cumulative ranking curve; SUCRA) آنالیز شد، وانکومایسین + سفتازیدیم (SUCRA برابر با 83.8)، موکسی‌فلوکساسین (SUCRA برابر با 83.1) و سفازولین + توبرامایسین (SUCRA برابر با 71.3) به‌عنوان موثرترین درمان‌ها برای BK شناخته شدند. موارد زیر در مقایسه با تک‌درمانی سیپروفلوکساسین (گروه مقایسه)، شواهدی را از زمان بهبودی سریع‌تر (تا بیش از دو تا هفت روز) نشان دادند: موکسی‌فلوکساسین (تفاوت میانگین (MD): 6.81-؛ 95% فاصله اطمینان (CI): 13.83- تا 0.20؛ شواهد با قطعیت متوسط)، ونکومایسین + سفتازیدیم (MD: -6.18؛ 95% CI؛ 10.24- تا 2.12-؛ شواهد با قطعیت پائین)، سفازولین + توبرامایسین (MD: -5.57؛ 95% CI؛ 12.87- تا 1.74؛ شواهد با قطعیت متوسط)، گاتی‌فلوکساسین (MD: -3.84؛ 95% CI؛ 9.12- تا 1.43؛ شواهد با قطعیت پائین)، سفازولین + جنتامایسین (MD -2.58؛ 95% CI؛ 6.45- تا 1.30؛ شواهد با قطعیت پائین)، و عسل (MD: -2.44؛ 95% CI؛ 4.42- تا 0.46-؛ شواهد با قطعیت پائین). در مقابل، لومفلوکساسین (MD: -0.94؛ 95% CI؛ 3.88- تا 2.00؛ شواهد با قطعیت متوسط) و افلوکساسین (MD: -0.70؛ 95% CI؛ 0.90- تا 0.50-؛ شواهد با قطعیت بالا) زمان بهبودی مشابهی را با سیپروفلوکساسین با اختلاف کمتر از یک-روز نشان دادند. افلوکساسین (MD: 5.48؛ 95% CI؛ 1.41 تا 9.55؛ شواهد با قطعیت پائین)، لومفلوکساسین (MD: 5.24؛ 95% CI؛ 1.50 تا 8.98؛ شواهد با قطعیت پائین) و سفازولین + جنتامایسین (MD: 3.60؛ 95% CI؛ 2.38 تا 4.82؛ شواهد با قطعیت پائین) در مقایسه با ونکومایسین + سفتازیدیم، شواهدی را از زمان طولانی‌تر برای بهبودی (تا سه تا شش روز) نشان دادند.

از میان پیامدهای مهم، شامل میانگین اندازه نقص اپیتلیال، میانگین اندازه ارتشاح، میانگین حدت بینایی اصلاح‌شده و اصلاح‌نشده دور، و عوارض جانبی، فقط احتمال آسیب‌های غیرجدی/آسیب‌های غیرشدید (از ناراحتی چشمی، پُرخونی (hyperemia)، سمیّت، ورم ملتحمه (conjunctivitis،) و کراتیت نقطه‌ای سطحی (superficial punctate keratitis) تا نیاز به کراتوپلاستی (keratoplasty) درمانی)، داده‌های کافی را برای آنالیز داشتند. سه مداخله‌ای که کمترین احتمال آسیب را داشتند، وانکومایسین + سفتازیدیم (SUCRA برابر با 93.1)، سفازولین + جنتامایسین (SUCRA برابر با 82.5) و کلرهگزیدین + سفازولین (SUCRA برابر با 77.0) بودند. با توجه به احتمال هرگونه آسیب غیرجدی یا غیرشدید، ونکومایسین + سفتازیدیم با آسیب‌های کمتری نسبت به سیپروفلوکساسین (نسبت شانس (OR): 0.07؛ 95% CI؛ 0.01 تا 0.92)، گاتیفلوکساسین (OR: 0.05؛ 95% CI؛ 0.00 تا 0.90) و سفازولین + توبرامایسین (OR: 0.05؛ 95% CI؛ 0.00 تا 0.75) همراه بود، درحالی‌ که مشخص شد سفوروکسیم + جنتامایسین آسیب‌های بیشتری را نسبت به افلوکساسین (OR: 16.13؛ 95% CI؛ 1.88 تا 138.47)، موکسیفلوکساسین (OR: 20.31؛ 95% CI؛ 1.15 تا 358.25)، سفازولین + جنتامایسین (OR: 96.41؛ 95% CI؛ 2.52 تا 3692.25) و سفازولین + کلرهگزیدین (OR: 0.01؛ 95% CI؛ 0.00 تا 0.71) ایجاد کرد. ما قطعیت شواهد مربوط به آسیب‌های ناشی از مداخله را ارزیابی نکردیم.