یک کارآزمایی ، پرامیپکسول را با بروموکریپتین مقایسه کرد، اما این کارآزمایی برای بررسی تفاوتهای میان این دو درمان طراحی نشده بود، زیرا تعداد بیماران بسیار کمی در آن شرکت کردند. بااینحال، کاهش بیشتری در مدت زمانی که بیماران در حالت خاموش بیحرکتی با درمان پرامیپکسول سپری کردند، در مقایسه با بروموکریپتین، بهطور متوسط 1.4 ساعت، مشاهده شد. هیچ تفاوتی در مقیاس رتبهبندی دیسکینزی، دیسکینزی بهعنوان یک عارضه جانبی یا نمره عارضه مقیاس رتبهبندی یکپارچه بیماری پارکینسون (UPDRS) رخ نداد. نمرات فعالیتهای روزمره زندگی و حرکتی UPDRS در مقایسه با دارونما با هر دو آگونیست، بهبودیهای مشابهی را نشان دادند. کاهش دوز لوودوپا با هر دو آگونیست مشابه بود. خردهمقیاسهای سنجش کیفیت زندگی از پرسشنامه وضعیت عملکردی، بهبودهای قابلتوجهی را با هر دو آگونیست در مقایسه با دارونما نشان داد. این یافته که یکی دیگر از مقیاسهای کیفیت زندگی، EuroQol، با پرامیپکسول در مقایسه با دارونما بهبودی قابل توجهی یافت، اما با بروموکریپتین نه، باید با احتیاط بررسی شود. عوارض جانبی مانند حالت تهوع، استفراغ و ضعف با هر دو آگونیست مشابه بودند، همانطور که میزان خروج بیماران از درمان نیز مشابه بود.
از آنجاییکه این کارآزمایی واحد، تعداد کافی بیمار را برای ارزیابی چنین تفاوتهایی در اختیار نداشت، نمیتوان در مورد اثربخشی و بیخطری (safety) مقایسهای پرامیپکسول در مقابل بروموکریپتین نتیجهگیری کرد. برای بررسی این موضوع در آینده، انجام کارآزماییهای بزرگتر بیشتری نیاز است.
مطالعه چکیده کامل
پیشینه
درمان طولانیمدت با لوودوپا (levodopa) در بیماری پارکینسون (Parkinson's disease) با ایجاد عوارض حرکتی از جمله حرکات غیرارادی و غیرطبیعی و کوتاه شدن پاسخ به هر دوز (پدیده نوسانات ناشی از اتمام اثر دوز تا موعد مصرف دوز بعدی دارو (wearing off phenomenon)) همراه است. تصور میشود که آگونیستهای دوپامین میتوانند مدت زمان دورههای بیحرکتی و نیاز به درمان با لوودوپا را کاهش دهند و درعینحال، اختلالات حرکتی را حفظ کرده یا بهبود بخشند و فقط عوارض جانبی دوپامینرژیک را به میزان کمی افزایش دهند.
اهداف
مقایسه اثربخشی و بیخطری (safety) درمان کمکی با پرامیپکسول (bromocriptine) در مقابل بروموکریپتین (bromocriptine) در بیماران مبتلا به بیماری پارکینسون، که عوارض حرکتی قبلا روی درمان لوودوپا ایجاد شده و از آن رنج میبرند.
روشهای جستوجو
جستوجوهای الکترونیکی در MEDLINE؛ EMBASE و پایگاه ثبت کارآزماییهای کنترلشده کاکرین انجام شدند. جستوجوی دستی در منابع علمی نورولوژی بهعنوان بخشی از استراتژی گروه اختلالات حرکتی در کاکرین انجام شد. بررسی فهرست منابع مطالعات شناساییشده و مرورهای دیگر صورت گرفت. تماس با Pharmacia Upjohn و Boehringer Ingelheim صورت گرفت.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده (randomised controlled trials; RCTs) از مقایسه پرامیپکسول در مقابل بروموکریپتین در بیماران دارای تشخیص بالینی بیماری پارکینسون ایدیوپاتیک و عوارض طولانیمدت درمان با لوودوپا.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دادهها توسط نویسندگان بهطور مستقل از هم جمعبندی شده و تفاوت در نظرات با بحث، حلوفصل شدند. معیارهای پیامد که استفاده شدند، شامل مقیاسهای رتبهبندی بیماری پارکینسون، دوز لوودوپا، اندازهگیریهای دوره «خاموشی» (off time) و فراوانی موارد خروج از مطالعه و عوارض جانبی بودند.
نتایج اصلی
یک کارآزمایی تصادفیسازی و کنترلشده، پرامیپکسول را با بروموکریپتین با استفاده از یک طراحی دوسو کور (double blind)، گروه موازی (parallel-group) و چندمرکزی مقایسه کرده است. این مطالعه برای بررسی تفاوتهای میان بازوهای درمان فعال، قدرت کافی نداشت. کاهش بیشتری در دوره خاموشی با درمان با پرامیپکسول در مقایسه با بروموکریپتین دیده شد (تفاوت میانگین وزندهیشده: 1.4 ساعت؛ 95% CI؛ 0 تا 2.8). هیچ تفاوتی در مقیاس رتبهبندی دیسکینزی (dyskinesia؛ حرکتپریشی)، دیسکینزی بهعنوان یک عارضه جانبی یا نمره عارضه UPDRS رخ نداد. نمرات ADL و حرکتی UPDRS با هر دو آگونیست در مقایسه با دارونما (placebo)، میزان مشابهی را از بهبودی نشان دادند. کاهش دوز لوودوپا با هر دو آگونیست مشابه بود. خردهمقیاسهای پرسشنامه وضعیت عملکردی، بهبودهای قابل توجهی را در مقایسه با دارونما با هر دو آگونیست نشان دادند. این یافته که EuroQol با پرامیپکسول در مقایسه با دارونما، اما نه بروموکریپتین، بهطور قابل توجهی بهبود یافت، باید با احتیاط بررسی شود. عوارض جانبی دوپامینرژیک با هر آگونیست مشابه بودند، همانطور که میزان خروج بیماران به هر علتی نیز مشابه بودند.
نتیجهگیریهای نویسندگان
اگرچه پرامیپکسول و بروموکریپتین در مقایسه با دارونما، دوره خاموشی را بهبود بخشیده و اختلالات حرکتی و ناتوانی ناشی از پارکینسون را کاهش دادند، نمیتوان در مورد اثربخشی و بیخطری نسبی آنها نتیجهگیری کرد، زیرا این کارآزمایی واحد، توان کافی را برای ارزیابی چنین تفاوتهایی نداشت. برای بررسی این موضوع در آینده، انجام کارآزماییهای بزرگتر بیشتری نیاز است.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.




