تحریک مغناطیسی محیطی تکراری برای بهبود فعالیت‌های روزانه در افراد پس از استروک

سوال مطالعه مروری
آیا تحریک مغناطیسی محیطی تکراری (repetitive peripheral magnetic stimulation; rPMS) برای بهبود فعالیت‌های روزانه در افراد پس از استروک موثر است؟

پیشینه
استروک، شایع‌ترین علت ناتوانی‌، هنگام قطع یا کاهش خون‌رسانی به بخشی از مغز رخ می‌دهد. دو نوع استروک شناخته شده: ایسکمیک (به دلیل عدم جریان خون) و هموراژیک (به دلیل خونریزی). فلج‌شدن بازو یا پا پس از استروک باعث بروز مشکلاتی در فعالیت‌ها و عملکردهای روزانه از جمله خوردن، دوش گرفتن، لباس پوشیدن و راه رفتن می‌شود. افراد پس از استروک با فلج شدن یک‌طرفه نیاز به توانبخشی فیزیکی دارند، که عبارت است از آموزش اندام فوقانی و تحتانی، ورزشی که بر فعالیت‌های زندگی روزمره متمرکز است و مجهز شدن به ابزار کمکی مناسب برای راه رفتن (مانند عصا). با این‌حال، درمان‌های موثر در حال حاضر محدود هستند. rPMS یک روش تحریک بدون درد است که برای بهبود حرکت در افراد مبتلا به اختلالات مغزی یا عصبی استفاده شده است.

تاریخ جست‌وجو
این جست‌وجو تا 7 ژانویه 2019 به‌روز است.

ویژگی‌های مطالعه
این یک به‌روز‌رسانی از مطالعه مروری است که در سال 2017 منتشر شد. ما شواهدی را از چهار کارآزمایی rPMS (سه RCT فردی و یک کارآزمایی متقاطع) که در مجموع شامل 139 شرکت‌کننده بود، بررسی کردیم. دو مطالعه، rPMS را در برابر تحریک «ساختگی» (sham) (تحریک بسیار ضعیف یا فقط صدا) مقایسه کردند. دو مطالعه، rPMS را به‌همراه توانبخشی در مقابل ساختگی به‌همراه توانبخشی مقایسه کردند.

نتایج کلیدی
ما شواهد بسیار کمی را برای استفاده از rPMS جهت بهبود فعالیت‌های زندگی روزمره، قدرت عضلانی، عملکرد اندام فوقانی، و اسپاستیسیتی (سفتی غیرمعمول عضلات) در افراد پس از استروک، پیدا کردیم. اگر چه یک کارآزمایی گزارش داد که rPMS باعث کاهش اسپاستیسیتی اندام فوقانی می‌شود، این تاثیر کوچک بوده و نامشخص باقی می‌ماند.

کیفیت شواهد
ما کیفیت شواهد را برای بهبود فعالیت‌های زندگی روزمره در سطح پایین طبقه‌بندی کردیم، عمدتا به این دلیل که یک مطالعه حجم نمونه کوچک داشت.

نتیجه‌گیری‌های نویسندگان
هنوز مشخص نیست که استفاده از rPMS برای بهبود فعالیت‌های زندگی روزمره و توانایی عملکردی در افراد پس از استروک مفید است یا خیر. کارآزمایی‌های بیش‌تر با تعداد شرکت‌کنندگان بیشتری برای تعیین اثرات rPMS لازم است.

نتیجه‌گیری‌های نویسندگان: 

کارآزمایی‌های موجود، شواهد کافی را برای اجازه هرگونه نتیجه‌گیری در مورد استفاده روتین از rPMS برای افراد پس از استروک ارائه ندادند. کارآزمایی‌های بیشتر با حجم نمونه بزرگ جهت ارائه شواهد قوی برای rPMS پس از استروک مورد نیاز است.

خلاصه کامل را بخوانید...
پیشینه: 

تحریک مغناطیسی محیطی تکراری (repetitive peripheral magnetic stimulation; rPMS)، یک روش درمانی غیرتهاجمی است که می‌تواند با تحریک بدون درد به ساختارهای عمیق‌تر نفوذ کند تا عملکرد حرکتی را در افراد دارای نقص جسمانی به دلیل اختلالات مغزی یا عصبی بهبود بخشد. ثابت شده که rPMS برای افراد پس از استروک، یک رویکرد عملی برای بهبود فعالیت‌های زندگی روزمره و توانایی عملکردی است. با این‌حال، اثربخشی و ایمنی این مداخله برای افراد پس از استروک در حال حاضر نامشخص است. این یک به‌روز‌رسانی از مطالعه مروری است که در سال 2017 منتشر شد.

اهداف: 

تعیین اثرات rPMS در بهبود فعالیت‌های زندگی روزمره و توانایی عملکردی در افراد پس از استروک.

روش‌های جست‌وجو: 

در 7 ژانویه 2019، ما پایگاه ثبت کارآزمایی‌های گروه استروک در کاکرین؛ پایگاه ثبت مرکزی کارآزمایی‌های کنترل‌شده کاکرین (CENTRAL)، در کتابخانه کاکرین؛ MEDLINE؛ Embase؛ Cumulative Index to Nursing and Allied Health Literature (CINAHL)؛ PsycINFO؛ پایگاه اطلاعات طب مکمل و وابسته (AMED)؛ ارزیابی سیستماتیک شواهد کاردرمانی (OTseeker)؛ پایگاه اطلاعات شواهد فیزیوتراپی (PEDro)؛ ICHUSHI Web؛ و شش پایگاه ثبت کارآزمایی‌های درحال انجام را جست‌وجو کردیم. ما هم‌چنین فهرست منابع را غربالگری کردیم، و با کارشناسان در این زمینه تماس گرفتیم. ما هنگام جست‌وجو در پایگاه‌های اطلاعاتی الکترونیکی، هیچ محدودیتی را در زبان یا تاریخ انتشار اعمال نکردیم.

معیارهای انتخاب: 

ما کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل‌شده‌ای (randomised controlled trials؛ RCTs) را وارد کردیم که برای ارزیابی اثر درمانی rPMS برای افراد پس از استروک انجام شدند. مقایسه‌های واجد شرایط برای ورود شامل این موارد بودند: (1) rPMS فعال فقط در مقایسه با rPMS «ساختگی» (یک شکل بسیار ضعیف از تحریک یا فقط صدا)؛ (2) rPMS فعال فقط در مقایسه با عدم مداخله؛ (3) rPMS فعال به‌همراه توانبخشی در مقایسه با rPMS ساختگی به‌همراه توانبخشی؛ و (4) rPMS فعال به‌همراه توانبخشی در مقایسه با فقط توانبخشی.

گردآوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها: 

دو نویسنده مطالعه مروری به‌طور مستقل از هم مطالعات را برای ورود ارزیابی کردند. همان نویسندگان مرور، روش‌ها و خطر سوگیری (bias) را ارزیابی کردند، استخراج داده‌ها را به انجام رساندند، و از رویکرد GRADE برای ارزیابی کیفیت شواهد استفاده کردند. ما با نویسندگان کارآزمایی تماس گرفتیم تا درصورت لزوم درباره اطلاعات منتشرنشده درخواست کنیم. ما تمامی اختلاف‌نظرها را از طریق بحث، حل‌و‌فصل کردیم.

نتایج اصلی: 

ما چهار کارآزمایی (سه RCT و یک کارآزمایی متقاطع) را وارد کردیم که شامل 139 شرکت‌کننده بودند. کورسازی شرکت‌کنندگان و پزشکان در تمامی کارآزمایی‌ها به‌خوبی گزارش شد. ما خطر کلی سوگیری را در سراسر کارآزمایی‌ها پایین ارزیابی کردیم. فقط دو کارآزمایی (به‌ترتیب با 63 و 18 شرکت‌کننده)، اطلاعات کافی را برای واردشدن در متاآنالیزها ارائه دادند. در مقایسه rPMS به‌همراه توانبخشی در مقابل rPMS ساختگی به‌همراه توانبخشی، ما هیچ تاثیر روشنی را از rPMS بر فعالیت‌های زندگی روزمره در پایان درمان (تفاوت میانگین (MD): 3.00-؛ 95% فاصله اطمینان (CI): 16.35- تا 10.35؛ P = 0.66؛ 1 کارآزمایی؛ 63 شرکت‌کننده؛ شواهد با کیفیت پایین) و در پایان دوره پیگیری (MD: -2.00؛ 95% CI؛ 14.86- تا 10.86؛ P = 0.76؛ 1 کارآزمایی؛ 63 شرکت‌کننده؛ شواهد با کیفیت پایین) پیدا نکردیم. در مقایسه rPMS به‌همراه توانبخشی در مقابل rPMS ساختگی به‌همراه توانبخشی، ما هیچ تفاوت آماری را در بهبود عملکرد اندام فوقانی در پایان درمان (MD: 2.00؛ 95% CI؛ 4.91- تا 8.91؛ P = 0.57؛ 1 کارآزمایی؛ 63 شرکت‌کننده؛ شواهد با کیفیت پایین) و در پایان دوره پیگیری (MD: 4.00؛ 95% CI؛ 2.92- تا 10.92؛ P = 0.26؛ 1 کارآزمایی؛ 63 شرکت‌کننده؛ شواهد با کیفیت پایین) پیدا نکردیم. در مقایسه rPMS به‌همراه توانبخشی در مقابل rPMS ساختگی به‌همراه توانبخشی، ما کاهش معنی‌داری را در اسپاستیسیتی آرنج در پایان دوره پیگیری مشاهده نکردیم (MD: -0.48؛ 95% CI؛ 0.93- تا 0.03-؛ P = 0.03؛ 1 کارآزمایی؛ 63 شرکت‌کننده؛ شواهد با کیفیت پایین). از نظر قدرت عضلانی، در مقایسه با rPMS ساختگی، درمان با rPMS با بهبود قدرت عضلانی دورسی‌فلکسور مچ پا در پایان درمان همراه نبود (MD: 3.00؛ 95% CI؛ 2.44- تا 8.44؛ P = 0.28؛ 1 کارآزمایی؛ 18 شرکت‌کننده؛ شواهد با کیفیت پایین). هیچ‌یک از مطالعات در مورد عملکرد اندام تحتانی یا عوارض جانبی، از جمله مرگ‌ومیر گزارشی ارائه ندادند. براساس رویکرد GRADE، ما کیفیت شواهد مربوط به پیامد اولیه را، با توجه به اندازه حجم کوچک مطالعات، پایین ارزیابی کردیم.

یادداشت‌های ترجمه: 

این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.

Tools
Information
Share/Save