Jaka jest najlepsza metoda chirurgiczna leczenia złamań plateau kości piszczelowej (złamania nasady bliższej kości piszczelowej)?

Najważniejsze informacje

• Nie wiemy, jaki jest najlepszy sposób leczenia złożonego złamania kości piszczelowej (nasady bliższej kości piszczelowej).
• Istnieją pewne dane naukowe wskazujące, że różnice między różnymi metodami chirurgicznymi służącymi do stabilizacji fragmentów kostnych plateau kości piszczelowej oraz między różnymi metodami wypełniania ubytków kostnych spowodowanych złamaniami są niewielkie lub nie ma ich wcale. Nie mamy zaufania do danych naukowych.
• Konieczne są dalsze badania w tym obszarze.

Czym jest złamanie plateau kości piszczelowej?

Złamania plateau kości piszczelowej to urazy dotyczące nasady bliższej kości piszczelowej, która tworzy dolną powierzchnię stawu kolanowego. Złamania te często wiążą się ze znacznym uszkodzeniem skóry i mięśni i mogą powodować ubytki kostne (otwory w kości).

Jak leczy się złamanie plateau kości piszczelowej?

Złożone złamania często unieruchamia się w drodze operacji otwartej (otwarta repozycja i wewnętrzne zespolenie; ang. open reduction and internal fixation, ORIF). Polega to na odsłonięciu złamania w celu uzyskania bezpośredniego widoku, a następnie stabilizacji fragmentów kości za pomocą metalowych płytek i śrub. Inną metodą jest stabilizacja zewnętrzna, polegająca na umieszczeniu drutów i szpilek w kości wokół złamania, a następnie przymocowaniu ich do konstrukcji zewnętrznej (np. rusztowania) w celu unieruchomienia fragmentów kości do czasu ich zrośnięcia się. W przypadku unieruchomienia zewnętrznego chirurg może użyć małych płytek lub śrub, aby utrzymać niektóre fragmenty złamania w odpowiednim położeniu; nazywa się to stabilizacją hybrydową.

W celu uzupełnienia ewentualnych ubytków kostnych chirurg może zastosować materiały wypełniające: przeszczepy kostne pobrane od pacjenta lub substytuty kości, takie jak sztuczna kość.

Czego chcieliśmy się dowiedzieć?

Chcieliśmy znaleźć najlepsze metody chirurgiczne oraz najlepsze materiały wypełniające ubytki kostne, które pozwoliłyby poprawić jakość życia i funkcję kończyny oraz ograniczyć powikłania związane z zabiegiem chirurgicznym u osób ze złamaniami plateau kości piszczelowej. Za najważniejsze wskaźniki pozwalające ocenić te wyniki uznaliśmy wyniki dotyczące ogólnej jakości życia uzyskane w 36-punktowym kwestionariuszu Health Survey (SF-36), wynik oceny funkcji kończyny dolnej znany jako skala Hospital for Special Surgery (HSS) oraz konieczność ponownej operacji.

Co zrobiliśmy?

Przeszukaliśmy naukowe bazy danych w poszukiwaniu badań porównujących różne metody chirurgiczne stosowane w leczeniu złamań plateau kości piszczelowej oraz różne rodzaje materiałów wypełniających stosowanych w leczeniu ubytków kostnych. Porównaliśmy i podsumowaliśmy wyniki oraz oceniliśmy nasze zaufanie do danych naukowych.

Czego się dowiedzieliśmy?

Znaleźliśmy 15 niewielkich badań, w których wzięło udział 948 osób dorosłych. Największe badanie objęło 135 osób, a najmniejsze 14 osób. Badania przeprowadzono w różnych krajach na całym świecie (pięć z nich w Chinach). W ramach badań obserwowano pacjentów przez okres od 12 do 24 miesięcy po złamaniu. Firmy farmaceutyczne sfinansowały cztery badania (w całości lub częściowo).

W jednym z badań (obejmującym 82 osoby) porównano stabilizację hybrydową z metodą ORIF. Wyniki sugerowały niewielką różnicę lub jej brak między metodami pod względem wyników w skali SF-36, wyników w skali HSS oraz konieczności przeprowadzenia nieplanowanej reoperacji, jednak wyniki te są bardzo niepewne. W trzech badaniach (obejmujących 242 osoby) porównano metodę ORIF z zastosowaniem jednej płytki z metodą ORIF z zastosowaniem dwóch płytek. Różnice między tymi metodami pod względem wyniku w skali HSS mogą być niewielkie lub wręcz nieistotne, jednak dane naukowe na ten temat są bardzo niepewne. W badaniach tych nie podano żadnych informacji dotyczących wyników w skali SF-36 ani nieplanowanych ponownych operacji. W sześciu badaniach (obejmujących 368 osób) porównano substytuty kostne z przeszczepami kostnymi w leczeniu ubytków kostnych. Nie podali jednak żadnych informacji dotyczących długoterminowych wyników w skali SF-36, wyników w skali HSS ani konieczności przeprowadzenia nieplanowanej ponownej operacji.

Jakie są ograniczenia prezentowanych danych naukowych?

Nie mieliśmy zaufania do wyników, ponieważ wszystkie badania były niewielkie, a także dlatego, że uczestnicy wiedzieli, jaką terapię otrzymują, i mogli preferować jedną z nich nad drugą. W sześciu badaniach wiele osób nie wzięło udziału we wszystkich ocenach i nie wiemy, czy ich wyniki mogły mieć wpływ na ostateczne wnioski.

Jak aktualne są prezentowane dane naukowe?

Niniejszy przegląd jest aktualizacją poprzedniego przeglądu, który po raz pierwszy został opublikowany w 2015 roku. Dane naukowe są aktualne do marca 2023 roku.