Szczepionka pneumokokowa w zapobieganiu ostremu zapaleniu ucha środkowego u dzieci

Pytanie badawcze

Dokonaliśmy przeglądu danych naukowych dotyczących skuteczności szczepionki przeciwko Streptococcus pneumoniae (typ bakterii zwany potocznie pneumokokiem) w zapobieganiu ostrym infekcjom ucha środkowego u dzieci.

Wprowadzenie

Przed wprowadzeniem skoniugowanych szczepionek przeciw Streptococcus pneumoniae (PCV) na skalę krajową, pneumokoki były najczęstszą przyczyną ostrych zakażeń ucha środkowego u dzieci. Szczepienia przeciwko tej bakterii przy zastosowaniu PCV mogą prowadzić do zmniejszenia liczby ostrych infekcji ucha środkowego u dzieci. Jednak stałe monitorowanie efektów szczepionek PCV w zakresie infekcji usznych jest uzasadnione gdyż ostatnie badania wskazują na częstsze zapalenie ucha środkowego wywołane przez inne typy pneumokoków, które nie występują w dostępnych szczepionkach lub inne bakterie.

Charakterystyka badań

Dane naukowe są aktualne do 29 marca 2019 roku. Uwzględniliśmy 11 badań (obejmujących w sumie 60 733 dzieci), w których porównywano szczepionki PCV ze szczepieniami kontrolnymi (w 3 badaniach podawano skoniugowaną szczepionkę przeciwko meningokokom typu C, a w 8 - przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu A lub B). Szczepionki PCV, które zastosowano w badaniach zawierały od 7 do 11 różnych typów pneumokoków. W żadnym z badań nie wykorzystano nowszych PCV, które zawierają 13 różnych typów tej bakterii. Większość badań była finansowana przez firmy farmaceutyczne. Ogólnie, ryzyko błędu systematycznego było niskie. W 7 badaniach dzieci otrzymały PCV we wczesnym okresie niemowlęcym (59 415 dzieci), 4 badania objęły 1318 dzieci w wieku jednego roku lub starsze, które były zdrowe lub przebyły wcześniej infekcję układu oddechowego lub częste ostre infekcje ucha środkowego.

Kluczowe wyniki

Zastosowanie licencjonowanej szczepionki zawierającej 7 różnych typów pneumokoków (CRM197- PCV7) we wczesnym okresie niemowlęcym spowodowało wzrost ryzyka ostrej infekcji ucha środkowego u niemowląt z grupy wysokiego ryzyka o 5%, a zmniejszenie ryzyka o 6% u niemowląt w grupie niskiego ryzyka. Podczas stosowania licencjonowanej szczepionki zawierającej 10 typów pneumokoków wraz z nośnikiem białkowym z innej bakterii zwanej Haemophilus influenzae (PHiD-CV10), ryzyko występowania ostrych infekcji ucha środkowego zmalało od 6 do 15 %, jednak żadne z tych oszacowań nie było istotne statystycznie.

Stosowanie PCV7 po wczesnym okresie niemowlęcym (u dzieci w wieku jednego roku lub starszych) oraz starszych dzieci z przebytymi wcześniej chorobami układu oddechowego lub częstymi zapaleniami ucha środkowego nie wiązało się ze zmniejszeniem liczby ostrych infekcji ucha środkowego.

Łagodne reakcje miejscowe (zaczerwienienie, obrzęk), gorączka oraz ból lub nadwrażliwość miejscowa były powszechne i występowały częściej u dzieci, które otrzymały PCV niż u dzieci, którym podawano inne szczepienia. Bardziej nasilone reakcje miejscowe (zaczerwienienie i obrzęk > 2,5 cm) oraz gorączka (>39 °C ) występowały znacznie rzadziej i nie różniły się w porównywanych grupach. Poważne zdarzenia niepożądane powiązane ze szczepieniem były rzadkie i nie różniły się istotnie w porównywanych grupach.

Jakość danych naukowych

Oceniliśmy jakość danych naukowych związanych ze stosowaniem PCV7 we wczesnym okresie niemowlęcym jako wysoką (dalsze badania raczej nie będą miały wpływu na naszą pewność co do oszacowanych efektów). Jakość danych naukowych dotyczących PHiD-CV10 oceniliśmy jako umiarkowaną (wyniki kolejnych badań mogą mieć istotny wpływ na naszą pewność oszacowania danych i możliwe jest, że zmienią wyniki). Jakość danych naukowych dotyczących stosowania PCV7 u starszych dzieci z przebytymi chorobami dróg oddechowych lub bez nich oceniliśmy jako wysoką.

Uwagi do tłumaczenia: 

Tłumaczenie; Katarzyna Kijowska Redakcja: Małgorzata Kołcz

Tools
Information
Share/Save