جراحی انتخابی کبد که بهدلایل مختلف انجام میشود، ممکن است نیاز به انسداد خونرسانی به کبد داشته باشد تا خونریزی در سطح برش کبد کاهش یابد. این وقفه موقت در خونرسانی میتواند بهدلایل مختلفی باعث آسیب کبدی شود. در مطالعات تجربی، بسیاری از داروها نویدبخش کاهش آسیب کبدی ناشی از انسداد خونرسانی بودهاند. در مجموع 15 کارآزمایی تصادفیسازیشده را شناسایی کردیم که 11 مداخله دارویی مختلف (متیلپردنیزولون (methylprednisolone)، تزریق مولتیویتامین آنتیاکسیدان، تزریق ویتامین E، آمرینون (amrinone)، پروستاگلاندین E1، پنتوکسیفیلین (pentoxifylline)، مانیتول (mannitol)، تریمتازیدین (trimetazidine)، دکستروز (dextrose)، آلوپورینول (allopurinol) و OKY 046) را ارزیابی کردند. تمامی کارآزماییها دارای خطر سوگیری («خطاهای سیستماتیک (systematic errors)») و خطر بازی شانس («خطاهای تصادفی (random errors)») بودند. هیچ تفاوت معنیداری میان گروهها از نظر میزان مرگومیر، نارسایی کبد یا عوارض پساز جراحی دیده نشد. در گروه تریمتازیدین، طول مدت بستری در بیمارستان و در گروه ویتامین E، طول مدت بستری در بخش مراقبتهای ویژه بهطور قابل توجهی کوتاهتر از گروه کنترل مربوطه بود. در دیگر مقایسهها، هیچ تفاوت معنیداری در هیچیک از پیامدهای بالینی مرتبط دیده نشد. متیلپردنیزولون، نشانگرهای آنزیمی عملکرد کبد را بهبود بخشید و تریمتازیدین، متیلپردنیزولون و دکستروز نشانگرهای آنزیمی آسیب کبدی را در مقایسه با گروههای کنترل کاهش دادند. بااینحال، بهدلیل کم بودن تعداد کارآزماییهای واردشده، حجمنمونه کوچک در هر کارآزمایی، و خطر سوگیری (risk of bias)، خطر بروز خطای نوع I (دستیابی به نتیجهگیری اشتباه در مورد مفید بودن یک مداخله، درحالیکه در واقع مفید نیست) و خطای نوع II (دستیابی به نتیجهگیری اشتباه در مورد اینکه یک مداخله مفید نیست درحالیکه در واقع مفید است) بالا است. سه دارو - تریمتازیدین، متیلپردنیزولون و دکستروز - پتانسیل نقش محافظتی را در برابر آسیب کبدی در جراحی انتخابی کبد همراه با انسداد خونرسانی دارند. بااینحال، براساس شواهد فعلی توصیه میشود استفاده از این عوامل، محدود به کارآزماییهایی با طراحی دقیق در بیمارانی باشد که تحت رزکسیون قرار میگیرند.
مطالعه چکیده کامل
پیشینه
انسداد عروقی برای کاهش خونریزی در طول رزکسیون انتخابی کبد استفاده میشود، اما به آسیب قابل توجه ناشی از ایسکمی-برقراری مجدد جریان خون میانجامد. این امر، بهنوبهخود، ممکن است منجر به اختلال قابل توجه در عملکرد کبد و عوارض پساز جراحی شود. داروهای مختلفی با هدف بهبود آسیب ناشی از ایسکمی-برقراری مجدد جریان خون در رزکسیونهای کبدی استفاده شدهاند.
اهداف
ارزیابی مزایا و خطرات عوامل دارویی مختلف در مقایسه با عدم مداخله دارویی جهت کاهش آسیب ناشی از ایسکمی-برقراری مجدد جریان خون در طول رزکسیونهای کبدی که در آنها انسداد عروقی حین جراحی انجام شد..
روشهای جستوجو
پایگاه ثبت کارآزماییهای کنترلشده گروه هپاتوبیلیاری در کاکرین؛ پایگاه مرکزی ثبت کارآزماییهای کنترلشده کاکرین (CENTRAL) در کتابخانه کاکرین، MEDLINE؛ EMBASE؛ و Science Citation Index EXPANDED را تا ژانویه 2009 جستوجو کردیم.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای بالینی تصادفیسازیشده را، صرفنظر از زبان یا وضعیت انتشار وارد این مرور کردیم، که به مقایسه هرگونه عامل دارویی در مقایسه با دارونما (placebo) یا عدم استفاده از عامل دارویی در طول رزکسیونهای انتخابی کبد همراه با انسداد عروقی پرداختند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دو نویسنده بهطور مستقل از هم به بررسی کارآزماییها برای ورود به این مرور پرداخته و دادهها را نیز بهطور مستقل از هم استخراج کردند. دادهها را با استفاده از هر دو مدل اثر ثابت (fixed-effect model) و مدل اثرات تصادفی (random-effects model) در نرمافزار RevMan Analysis آنالیز کردیم. خطر نسبی (RR) یا تفاوت میانگین (MD) را با 95% فواصل اطمینان (CI) و براساس آنالیز قصد درمان (intention-to-treat) یا آنالیز موارد در دسترس (available case analysis) محاسبه کردیم.
نتایج اصلی
در مجموع 15 کارآزمایی تصادفیسازیشده را شناسایی کردیم که 11 مداخله دارویی مختلف (متیلپردنیزولون (methylprednisolone)، تزریق مولتیویتامین آنتیاکسیدان، تزریق ویتامین E، آمرینون (amrinone)، پروستاگلاندین E1، پنتوکسیفیلین (pentoxifylline)، مانیتول (mannitol)، تریمتازیدین (trimetazidine)، دکستروز (dextrose)، آلوپورینول (allopurinol) و OKY 046 (یک مهارکننده ترومبوکسان A2 سنتتاز)) را ارزیابی کردند. تمام کارآزماییها در معرض خطر بالای سوگیری (bias) قرار داشتند. هیچ تفاوت معنیداری میان گروهها از نظر میزان مرگومیر، نارسایی کبد یا عوارض پیشاز و پساز جراحی دیده نشد. طول مدت بستری در بیمارستان در گروه تریمتازیدین بهطور قابلتوجهی کوتاهتر از گروه کنترل بود (MD؛ 3.00- روز؛ 95% CI؛ 3.57- تا 2.43-). در دیگر مقایسهها، هیچ تفاوت معنیداری در هیچیک از پیامدهای بالینی مرتبط مشاهده نشد. متیلپردنیزولون، نشانگرهای آنزیمی عملکرد کبد را بهبود بخشید و تریمتازیدین، متیلپردنیزولون و دکستروز نشانگرهای آنزیمی آسیب کبدی را در مقایسه با گروههای کنترل کاهش دادند. بااینحال، بهدلیل تعداد کم کارآزماییهای واردشده، حجمنمونه کوچک در هر کارآزمایی و خطر سوگیری، خطر بالایی برای خطاهای نوع I و نوع II وجود دارد.
نتیجهگیریهای نویسندگان
تریمتازیدین، متیلپردنیزولون و دکستروز ممکن است در برابر آسیب ناشی از ایسکمی-برقراری مجدد جریان خون در رزکسیونهای انتخابی کبد که تحت انسداد عروقی انجام میشوند، محافظت ایجاد کنند، اما این موضوع در کارآزماییهایی با حجمنمونه کوچک و خطر بالای سوگیری نشان داده شد. استفاده از این داروها پیشاز بهکارگیری آنها در بالین باید محدود به کارآزماییهای بالینی تصادفیسازیشده با طراحی قوی باشد.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.




