فقط در بریتانیا، سالانه بیشاز 1000 مورد رزکسیون انتخابی کبد (جراحی برنامهریزیشده) انجام میشود. هنگام انجام رزکسیون کبد، میتوان جریان خون ورودی را به کبد مسدود کرد (انسداد عروقی (vascular occlusion))، در نتیجه میزان خونریزی کاهش مییابد. نگرانیهایی درباره آسیب کبدی در صورت انسداد جریان خون وجود دارد. پیششرطیسازی ایسکمیک (ischaemic preconditioning) شامل ایسکمی (قطع خونرسانی) و پرفیوژن مجدد (reperfusion) (برقراری مجدد خونرسانی) برای مدت کوتاهی پیشاز قرار گرفتن کبد در معرض یک دوره طولانیتر انسداد عروقی است. هدف از این مرور، ارزیابی نقش پیششرطیسازی ایسکمیک در رزکسیونهای کبدی انجامشده با استفاده از انسداد عروقی بود. چهار کارآزمایی بالینی تصادفیسازیشده، شامل 271 بیمار که تحت رزکسیون کبدی به روش جراحی باز قرار گرفتند، با معیارهای ورود به این مرور مطابقت داشتند. بیماران بهصورت تصادفیسازیشده به دو گروه پیششرطیسازی ایسکمیک (n = 135) و عدم انجام پیششرطیسازی ایسکمیک (n = 136) پیشاز انسداد پیوسته (continuous) عروقی تقسیم شدند. در تمام کارآزماییها بیماران مبتلا به سیروز کنار گذاشته شدند. هر چهار کارآزمایی را در معرض خطر بالای سوگیری (bias) (یعنی خطر بالای خطای سیستماتیک (systematic error)) ارزیابی کردیم. هیچ تفاوتی میان دو گروه از نظر میزان مرگومیر، نارسایی کبدی، عوارض پساز جراحی، طول دوره بستری در بیمارستان، طول دوره بستری در بخش مراقبتهای ویژه، و مدت زمان جراحی وجود نداشت. نسبتی از بیماران که به تزریق خون نیاز داشتند، در گروه پیششرطیسازی ایسکمیک کمتر بود. علت این مسئله به وضوح بیان نشده است. هیچ تفاوتی در میزان خونریزی یا سطح نشانگرهای آنزیمی عملکرد کبد میان دو گروه وجود نداشت. سطح نشانگرهای آنزیمی آسیب کبدی در روز اول پساز جراحی در گروه پیششرطیسازی ایسکمیک کمتر بود. در حال حاضر، شواهدی وجود ندارد که نشان دهد پیششرطیسازی ایسکمیک در بیماران غیرسیروزی که تحت رزکسیون کبد همراه با انسداد عروقی پیوسته قرار میگیرند، دارای تاثیر محافظتی است. پیششرطیسازی ایسکمیک، نیاز به تزریق خون را در بیماران تحت رزکسیون کبد، کاهش میدهد. برای ارزیابی نقش پیششرطیسازی ایسکمیک، انجام کارآزماییهای بالینی تصادفیسازیشده بیشتر و با کیفیت بالا ضروری است. برای درک مکانیسم پیششرطیسازی ایسکمیک نیز انجام مطالعات بیشتری لازم است.
مطالعه چکیده کامل
پیشینه
در طول جراحی رزکسیون کبد بهمنظور کاهش خونریزی، از روش انسداد عروقی (vascular occlusion) استفاده میشود. هنگامیکه رزکسیون کبد همراه با انسداد عروقی انجام میشود، سطح نشانگرهای آنزیمی آسیب کبدی افزایش مییابند. مشخص نیست که انجام پیششرطیسازی ایسکمیک (ischaemic preconditioning) پیشاز انسداد عروقی، در طول رزکسیونهای انتخابی کبد تاثیر محافظتی دارد یا خیر.
اهداف
ارزیابی مزایا (کاهش آسیب ایسکمی-پرفیوژن مجدد (reperfusion)) و هرگونه معایب احتمالی پیششرطیسازی ایسکمیک پیشاز انسداد عروقی در طول رزکسیونهای کبد.
روشهای جستوجو
پایگاه ثبت کارآزماییهای کنترلشده گروه هپاتوبیلیاری در کاکرین ، پایگاه مرکزی ثبت کارآزماییهای کنترلشده کاکرین ( CENTRAL ) در کتابخانه کاکرین ، MEDLINE؛ EMBASE و Science Citation Index Expanded را تا آگوست 2008 جستوجو کردیم.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای بالینی تصادفیسازیشدهای را وارد این مرور کردیم که پیششرطیسازی ایسکمیک را در مقایسه با انجام ندادن آن پیشاز انسداد عروقی (صرفنظر از روش انسداد عروقی) در طول رزکسیونهای انتخابی کبد (صرفنظر از زبان نگارش یا وضعیت انتشار) مقایسه کردند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دو نویسنده بهطور مستقل از هم به بررسی کارآزماییها برای ورود در این مرور پرداخته و دادهها را مستقلا استخراج کردند. دادهها را با هر دو مدل اثر ثابت (fixed-effect model) و مدل اثرات تصادفی (random-effects model) و با استفاده از نرمافزار RevMan Analysis آنالیز کردیم. خطر نسبی (RR)، تفاوت میانگین (MD) یا تفاوت میانگین استانداردشده را همراه با 95% فواصل اطمینان و براساس آنالیز قصد درمان (intention-to-treat; ITT) یا آنالیز دادههای موجود محاسبه کردیم.
نتایج اصلی
چهار کارآزمایی را با 271 بیمار که تحت جراحی باز رزکسیون کبد قرار گرفتند، وارد این مرور کردیم. بیماران بهصورت تصادفیسازیشده به دو گروه پیششرطیسازی ایسکمیک (n = 135) و عدم انجام پیششرطیسازی ایسکمیک (n = 136) پیشاز انسداد پیوسته (continuous) عروقی (کلمپ سهگانه پورتال (portal triad clamping) در سه کارآزمایی و انسداد عروق کبدی در یک کارآزمایی) تقسیم شدند. در تمام کارآزماییها بیماران مبتلا به سیروز کنار گذاشته شدند. هر چهار کارآزمایی را در معرض خطر بالای سوگیری (bias) ارزیابی کردیم. هیچ تفاوتی میان دو گروه از نظر میزان مرگومیر، نارسایی کبدی، دیگر عوارض حین جراحی، طول دوره بستری در بیمارستان، طول دوره بستری در بخش مراقبتهای ویژه، و مدت زمان جراحی وجود نداشت. نسبتی از بیماران که به تزریق خون نیاز داشتند، در گروه پیششرطیسازی ایسکمیک کمتر بود. همچنین گرایشی به سمت کاهش مقدار ترانسفیوژن گلبولهای قرمز به نفع گروه پیششرطیسازی ایسکمیک مشاهده شد. هیچ تفاوتی از نظر تغییرات همودینامیک، میزان خونریزی، سطح بیلیروبین یا فعالیت پروترومبین میان دو گروه وجود نداشت. سطح نشانگرهای آنزیمی آسیب کبدی در روز اول پساز جراحی در گروه پیششرطیسازی ایسکمیک کمتر بود.
نتیجهگیریهای نویسندگان
در حال حاضر، شواهدی وجود ندارد که نشان دهد پیششرطیسازی ایسکمیک در بیماران غیرسیروزی که تحت رزکسیون کبد همراه با انسداد عروقی پیوسته قرار میگیرند، دارای تاثیر محافظتی است. پیششرطیسازی ایسکمیک، نیاز به تزریق خون را در بیماران تحت رزکسیون کبد، کاهش میدهد.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
