جراحی انتخابی کبد که بهدلایل مختلف انجام میشود، ممکن است نیاز به انسداد خونرسانی به کبد داشته باشد تا خونریزی در سطح بریدهشده کبد کاهش یابد. این وقفه موقت در خونرسانی بهدلایل مختلف باعث آسیب کبدی میشود. در مطالعات تجربی، بسیاری از داروها در کاهش آسیب کبدی ناشی از انسداد خونرسانی نویدبخش بودهاند. مزایای نسبی عوامل دارویی در مقایسه با یکدیگر در شرایط آسیب کبدی ناشی از انسداد جریان خون به کبد حین جراحی ناشناخته است. در مجموع پنج کارآزمایی تصادفیسازیشده را شناسایی کردیم که به ارزیابی نه مداخله دارویی مختلف (آمرینون (amrinone)، پروستاگلاندین E1، پنتوکسیفیلین (pentoxifylline)، دوپکسامین (dopexamine)، دوپامین (dopamine)، یولیناستاتین (ulinastatin)، گانتیل (gantaile)، سووفلوران (sevoflurane) و پروپوفول (propofol)) پرداختند. تمامی کارآزماییها دارای خطر سوگیری (risk of bias) («خطای سیستماتیک (systematic error)») و خطر بازی شانس («خطاهای تصادفی (random errors)») بودند. هیچ تفاوت معنیداری میان گروهها از نظر میزان مرگومیر، نارسایی کبد یا عوارض پساز جراحی دیده نشد. نشانگرهای آنزیمی آسیب کبدی پساز جراحی در گروه دریافتکننده یولیناستاتین در مقایسه با گروه دریافتکننده گانتیل، بهطور قابل توجهی پائینتر بود. هیچیک از عوامل دارویی باقیمانده، تفاوت معنیداری را در هیچیک از پیامدهای دیگر نشان ندادند. بااینحال، بهدلیل کم بودن تعداد کارآزماییهای واردشده، حجمنمونه کوچک در هر کارآزمایی، و خطر سوگیری، خطر بروز خطای نوع I (دستیابی به نتیجهگیری اشتباه در مورد مفید بودن یک مداخله، درحالیکه در واقع مفید نیست) و خطای نوع II (دستیابی به نتیجهگیری اشتباه در مورد اینکه یک مداخله مفید نیست درحالیکه در واقع مفید است) بالا است. ممکن است یولیناستاتین در مقایسه با گانتیل، تاثیر محافظتی در برابر آسیب کبدی ناشی از جراحی انتخابی کبد همراه با انسداد جریان خون داشته باشد. مزیت مطلق یولیناستاتین در این شرایط همچنان ناشناخته است. هیچیک از عوامل دارویی را نمیتوان برای استفاده در شیوه بالینی روتین توصیه کرد. با توجه به اینکه مفید بودن هیچیک از این عوامل برای کاهش آسیب ناشی از ایسکمی-برقراری مجدد جریان خون به اثبات نرسیده است، چنین کارآزماییهایی، در صورتی که انجام شوند، باید شامل گروهی از بیمارانی باشند که هیچ مداخله فعالی دریافت نمیکنند تا تاثیرات مطلق داروها بر آسیب ناشی از ایسکمی-برقراری مجدد جریان خون در رزکسیونهای کبدی مشخص شوند.
مطالعه چکیده کامل
پیشینه
انسداد عروقی که برای کاهش خونریزی در طول رزکسیون الکتیو کبد استفاده میشود، به آسیب قابل توجه ناشی از ایسکمی-برقراری مجدد جریان خون (ischaemia reperfusion; IR) میانجامد. این امر بهنوبهخود اختلال قابل توجه عملکرد کبد و عوارض پساز جراحی را به همراه دارد. داروهای مختلفی در شرایط آزمایشگاهی برای بهبود آسیب ایسکمی-برقراری مجدد جریان خون در رزکسیونهای کبدی استفاده شدهاند.
اهداف
ارزیابی مزایا و خطرات نسبی استفاده از یک مداخله دارویی در مقایسه با مداخله دارویی دیگر برای کاهش آسیب ناشی از ایسکمی-برقراری مجدد جریان خون در طول رزکسیونهای کبدی، در مواردی که انسداد عروقی حین جراحی انجام شد.
روشهای جستوجو
پایگاه ثبت کارآزماییهای کنترلشده گروه هپاتوبیلیاری در کاکرین؛ پایگاه مرکزی ثبت کارآزماییهای کنترلشده کاکرین (CENTRAL) در کتابخانه کاکرین، MEDLINE؛ EMBASE و Science Citation Index Expanded را تا ژانویه 2009 جستوجو کردیم.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای بالینی تصادفیسازیشده را صرفنظر از زبان یا وضعیت انتشار وارد این مرور کردیم، که به ارزیابی یک عامل دارویی در مقایسه با عامل دارویی دیگر در طول رزکسیونهای الکتیو کبد همراه با انسداد عروقی پرداختند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دو نویسنده بهطور مستقل از هم به شناسایی کارآزماییها برای ورود در این مرور پرداخته و دادهها را نیز بهطور مستقل از هم استخراج کردند. دادهها را با استفاده از هر دو مدل اثر ثابت (fixed-effect model) و مدل اثرات تصادفی (random-effects model) در نرمافزار RevMan Analysis آنالیز کردیم. قصد داشتیم خطر نسبی (RR) یا تفاوت میانگین (MD) را با 95% فواصل اطمینان (CI) و براساس آنالیز قصد درمان (intention-to-treat) یا آنالیز موارد در دسترس (available case analysis) محاسبه کنیم. بااینحال، تمام پیامدها فقط توسط کارآزماییهای تکی گزارش شدند و امکان انجام متاآنالیز وجود نداشت. بنابراین، تست دقیق فیشر (Fisher's exact test) را روی پیامدهای دوحالتی (dichotomous outcomes) انجام دادیم.
نتایج اصلی
در مجموع پنج کارآزمایی تصادفیسازیشده را شناسایی کردیم که به ارزیابی نه مداخله دارویی مختلف (آمرینون (amrinone)، پروستاگلاندین E1، پنتوکسیفیلین (pentoxifylline)، دوپکسامین (dopexamine)، دوپامین (dopamine)، یولیناستاتین (ulinastatin)، گانتیل (gantaile)، سووفلوران (sevoflurane) و پروپوفول (propofol)) پرداختند. تمام کارآزماییها در معرض خطر بالای سوگیری (bias) قرار داشتند. هیچ تفاوت معنیداری میان گروهها از نظر میزان مرگومیر، نارسایی کبد یا عوارض پیشاز و پساز جراحی دیده نشد. نشانگرهای آنزیمی آسیب کبدی پساز جراحی در گروه دریافتکننده یولیناستاتین در مقایسه با گروه دریافتکننده گانتیل، بهطور قابل توجهی پائینتر بود. هیچیک از مقایسههای دیگر، تفاوتی را در هیچکدام از پیامدهای دیگر نشان ندادند. بااینحال، بهدلیل کم بودن تعداد کارآزماییهای واردشده، حجمنمونه کوچک در هر کارآزمایی و خطر سوگیری، خطر بالایی برای خطاهای نوع I و نوع II وجود دارد.
نتیجهگیریهای نویسندگان
یولیناستاتین در مقایسه با گانتیل، ممکن است دارای تاثیر محافظتی در برابر آسیب ناشی از ایسکمی-برقراری مجدد جریان خون در رزکسیونهای انتخابی کبد که تحت انسداد عروقی انجام میشوند، باشد. مزیت مطلق این عامل دارویی همچنان مشخص نیست. هیچیک از داروها را نمیتوان برای استفاده در شیوه بالینی روتین توصیه کرد. با توجه به اینکه مفید بودن هیچیک از داروها برای کاهش آسیب ناشی از ایسکمی-برقراری مجدد جریان خون به اثبات نرسیده است، چنین کارآزماییهایی، در صورت انجامپذیر بودن، باید شامل گروهی از بیمارانی باشند که هیچ مداخله فعالی دریافت نمیکنند تا تاثیرات مطلق داروها بر آسیب ایسکمی-برقراری مجدد جریان خون در رزکسیونهای کبدی مشخص شود.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.




