تقریبا نیمی از شکستگی‌های مفصل ران در خارج از کپسول مفصل ران رخ می‌دهند (شکستگی‌های خارج کپسولی پروگزیمال استخوان فمور). بسیاری از این شکستگی‌ها با استفاده از ایمپلنت‌های فلزی که ترکیبی از پیچ‌ها، میله‌ها و پلیت‌های متصل به استخوان ران هستند، تثبیت یا پایدار می‌شوند. تکنیک‌های مختلفی مانند برداشت انتخابی استخوان (استئوتومی (osteotomy))، فشردن قطعات استخوان به یکدیگر (فشرده‌سازی (compression))، افزودن سیمان استخوانی (bone cement) و روش‌های جاگذاری نیل مانند ریمینگ (reaming)، در طول جراحی به‌کار می‌روند. این مرور شامل 11 کارآزمایی تصادفی‌سازی‌شده یا شبه-تصادفی‌سازی‌شده بود. اکثر شرکت‌کنندگان، زنانی با میانگین سنی حدود 80 سال بودند. هفت مقایسه انجام شدند، اما شواهد برای هریک از آنها به‌منظور نتیجه‌گیری، کافی نبود. بنابراین، این مرور نشان داد که شواهد حاصل از کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی‌شده بسیار ناچیزتر از آن است که بتوان مشخص کرد کدام‌یک از تکنیک‌های جراحی خاص به‌کاررفته در طول عمل‌های جراحی شکستگی‌های خارج کپسولی پروگزیمال استخوان فمور، در صورت وجود برتری، بهتر هستند.
مطالعه چکیده کامل
پیشینه
تکنیک‌های جراحی متعددی برای تثبیت داخلی شکستگی‌های خارج کپسولی مفصل ران توصیف شده‌اند.
اهداف
مقایسه جنبه‌های مختلف تکنیک‌های جراحی به‌کاررفته در اعمال جراحی برای تثبیت داخلی شکستگی‌های خارج کپسولی مفصل ران در بزرگسالان.
روش‌های جست‌وجو
پایگاه ثبت تخصصی گروه ترومای استخوان، مفصل و عضله در کاکرین (ژانویه 2008)، پایگاه مرکزی ثبت کارآزمایی‌های کنترل‌شده کاکرین (کتابخانه کاکرین، شماره 1، سال 2008)؛ MEDLINE؛ EMBASE؛ CINAHL؛ Current Controlled Trials، مجلات ارتوپدی، مجموعه مقالات کنفرانس‌ها و فهرست منابع مقالات را جست‌وجو کردیم. تاریخ آخرین جست‌وجو ژانویه 2008 بود. هیچ نوع محدودیتی در زبان نگارش مقاله اعمال نشد.
معیارهای انتخاب
تمام کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی‌شده و شبه-تصادفی‌سازی‌شده که به بررسی تکنیک‌های جراحی به‌کاررفته در اعمال جراحی برای درمان شکستگی‌های خارج کپسولی مفصل ران در بزرگسالان پرداختند.
گردآوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها
دو نویسنده مرور به‌طور مستقل از هم کارآزمایی‌ها را انتخاب کردند، کیفیت آنها را ارزیابی کرده، و داده‌ها را استخراج کردند. داده‌ها در جایی که مناسب بود، تجمیع شدند.
نتایج اصلی
در 11 کارآزمایی واردشده، عمدتا افراد مسن با شکستگی‌های تروکانتریک تحت درمان قرار گرفتند.
یک کارآزمایی (65 شرکت‌کننده تحت روش تثبیت با نیل-پلیت ثابت‌شده (fixed nail-plate)) هیچ تفاوت آماری معنی‌داری را میان روش استئوتومی (osteotomy) در مقایسه با جااندازی آناتومیک (anatomical reduction) نشان نداد.
چهار کارآزمایی، شامل 465 شرکت‌کننده که تحت تثبیت با پیچ لغزنده مفصل ران (sliding hip screw; SHS) قرار گرفتند، استئوتومی را در مقایسه با جااندازی آناتومیک ارزیابی کردند. استئوتومی با افزایش خون‌ریزی حین جراحی و طولانی‌تر شدن مدت‌زمان انجام جراحی همراه بود. هیچ تفاوت آماری معنی‌داری در میزان مرگ‌ومیر، عوارض یا معیارهای بدشکلی آناتومیک مشاهده نشد.
دو کارآزمایی (138 شرکت‌کننده) تثبیت به روش SHS تقویت‌شده با سیمان (cement) را در شکستگی‌های تروکانتریک مفصل ران در مقابل تثبیت استاندارد مقایسه کردند. هیچ‌گونه نیازی به انجام جراحی مجدد، حتی برای چهار مورد شکست تثبیت در گروه سیمان، انجام نشد. گروه دریافت‌کننده سیمان، نمرات کیفیت زندگی به‌مراتب قابل توجه‌تری در ماه ششم داشتند. یک کارآزمایی (200 شرکت‌کننده) که فشرده‌سازی (compression) را در مقایسه با عدم فشرده‌سازی شکستگی تروکانتریک همراه با تثبیت به روش SHS مقایسه کرد، هیچ تفاوت معنی‌داری را میان دو گروه نشان نداد. یک کارآزمایی (120 شرکت‌کننده) تمایل به بهبودی در پیامدها را با استفاده از پیچ لَگ (lag screw) آغشته به هیدروکسی‌آپاتیت (hydroxyapatite) گزارش کرد، اما هیچ‌کدام از آنها به سطح آماری معنی‌داری نرسیدند. یک کارآزمایی (19 شرکت‌کننده) کاهش حرارت را هنگام استفاده از روش اصلاح‌شده ریمینگ (reaming) گزارش کرد. کارآزمایی دیگری (50 شرکت‌کننده) نشان داد که در صورت تعبیه سوراخ تخلیه فشار دیستال در استخوان ران هنگام جاگذاری نیل گاما (Gamma nail)، آمبولی داخل‌عروقی مغز استخوان که از طریق سونوگرافی مری شناسایی شد، کاهش یافت.
نتیجه‌گیری‌های نویسندگان
شواهد کافی برای تائید استفاده از استئوتومی برای تثبیت داخلی شکستگی‌های تروکانتریک مفصل ران وجود ندارد. به‌همین ترتیب، برای حمایت از کاربرد دیگر تکنیک‌های بررسی‌شده در کارآزمایی‌های واردشده در این مرور، شواهد ناکافی است.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی می‌کند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمه‌های نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
