آمبولیزاسیون شریانی پروستات در درمان نشانه‌های دستگاه ادراری تحتانی در مردان مبتلا به هیپرپلازی خوش‌خیم پروستات

سوال مطالعه مروری

تاثیرات پروسیجری که باعث کاهش جریان خون به پروستات (به نام آمبولیزاسیون شریانی پروستات) در مردان مبتلا به نشانه‌های ناشی از بزرگ شدن پروستات می‌شود، چیست؟

پیشینه

بزرگ شدن پروستات ممکن است مشکلاتی را در ادرار کردن ایجاد کند مانند جریان ضعیف ادرار یا نیاز به دفع مکرر ادرار در طول روز یا در شب. این وضعیت را می‌توان با داروها یا انواع مختلف جراحی درمان کرد. یکی از انواع اصلی جراحی، رزکسیون پروستات از طریق مجاری ادراری (transurethral resection of the prostate; TURP) نامیده می‌شود. این روش شامل ورود ابزار به داخل مجرای ادراری از طریق آلت تناسلی مرد و خارج کردن بافت پروستات است. آمبولیزاسیون شریانی پروستات نوع دیگری از درمان است که با توقف جریان خون در قسمت‌هایی از پروستات، عملکرد خود را نشان می‌دهد. این مطالعه را برای مقایسه چگونگی مقایسه آمبولیزاسیون شریانی پروستات با رزکسیون پروستات از طریق مجاری ادراری و دیگر پروسیجر‌های مورد استفاده در مردان مبتلا به پروستات بزرگ شده انجام دادیم.

ویژگی‌های مطالعه

هشت مطالعه را پیدا کردیم که آمبولیزاسیون شریانی پروستات را با رزکسیون پروستات از طریق مجاری ادراری مقایسه کردند. در شش مورد از هشت مطالعه، که کارآزمایی‌های تصادفی‌‌سازی شده نامیده می‌شوند، شانس تصمیم گرفت که افراد در کدام گروه قرار گیرند. در دو مطالعه دیگر، خود بیماران و پزشکان‌شان در این مورد تصمیم‌گیری کردند. ما همچنین یک مطالعه را وارد کردیم که آمبولیزاسیون شریانی پروستات را با یک پروسیجر ساختگی (بیماران فکر می‌کردند که درمان شده‌اند، اما در واقعیت این کار انجام نشده بود) مقایسه کرد. هیچ شواهدی را مبنی بر مقایسه آمبولیزاسیون شریانی پروستات با درمان‌هایی به جز رزکسیون پروستات از طریق مجرای ادراری نیافتیم.

نتایج کلیدی

آمبولیزاسیون شریانی پروستات در مقایسه با رزکسیون پروستات از طریق مجرای ادراری

بر اساس دوره پیگیری تا 24 ماه، آمبولیزاسیون شریانی پروستات و رزکسیون پروستات از طریق مجاری ادراری ممکن است به یک اندازه در تسکین نشانه‌ها موثر باشند. کیفیت زندگی مردان نیز ممکن است به‌طور مشابهی بهبود یابد. در مورد تفاوت‌ها در اثرات ناخواسته عمده بسیار نامطمئن هستیم. آمبولیزاسیون شریانی پروستات ممکن است نیاز بیمار را به درمان مجدد برای همان مشکل افزایش دهد. آمبولیزاسیون شریانی پروستات ممکن است در رابطه با مشکلات نعوظ به‌طور مشابه عمل کند، اما می‌تواند مشکلات مربوط به انزال را کاهش دهد.

قطعیت شواهد

سطح قطعیت شواهد برای پیامدهای اندازه‌گیری شده، عمدتا پائین یا بسیار پائین بود. این بدان معنی است که تاثیر واقعی می‌تواند بسیار متفاوت از آنچه باشد که این مرور نشان می‌دهد. برای پاسخ به این سوال که آمبولیزاسیون شریانی پروستات با سایر روش‌های درمانی چگونه مقایسه می‌شود، نیاز به انجام مطالعات بهتر، بزرگتر و با دوره پیگیری طولانی‌تر وجود دارد.

نتیجه‌گیری‌های نویسندگان: 

در مقایسه با TURP، روش PAE ممکن است میزان بهبودی مشابهی را در نمرات نشانه‌های اورولوژیک و کیفیت زندگی ایجاد کند. در حالی که در مورد عوارض جانبی عمده بسیار نامطمئن هستیم، PAE ممکن است نرخ نیاز بیمار را به درمان مجدد افزایش دهد. در حالی که عملکرد نعوظ ممکن است مشابه باشد، PAE می‌تواند اختلالات انزال را کاهش دهد. سطح قطعیت شواهد برای پیامدهای این مرور پائین یا بسیار پائین بود به جز درمان مجدد (شواهد با قطعیت متوسط)، که نشان می‌دهد اعتماد ما به اندازه اثر گزارش‌شده محدود یا بسیار محدود است، و این موضوع باید توسط تحقیقات آینده بهتر بررسی شود.

خلاصه کامل را بخوانید...
پیشینه: 

طیفی از رویکردهای جراحی کم‌تهاجمی‌تر به‌عنوان گزینه‌های درمانی جایگزین رزکسیون پروستات از طریق مجاری ادراری (transurethral resection of the prostate; TURP) در مدیریت نشانه‌های دستگاه ادراری تحتانی (lower urinary tract symptoms; LUTS) در مردان مبتلا به هیپرپلازی خوش‌خیم پروستات (benign prostatic hyperplasia; BPH) پیشنهاد شده‌اند. آمبولیزاسیون شریانی پروستات (prostatic arterial embolization; PAE) یک روش درمانی نسبتا جدید و کم‌تهاجمی است.

اهداف: 

ارزیابی اثرات PAE در مقایسه با دیگر روش‌های درمان LUTS در مردان مبتلا به BPH.

روش‌های جست‌وجو: 

تا 8 نوامبر 2021، جست‌وجوی جامعی را در کتابخانه کاکرین؛ MEDLINE؛ Embase؛ سه بانک اطلاعاتی دیگر، پایگاه‌های ثبت کارآزمایی‌ها، دیگر منابع علمی منتشر نشده، و مجموعه مقالات کنفرانس بدون اعمال محدودیت از نظر زبان مقاله یا وضعیت انتشار، انجام دادیم.

معیارهای انتخاب: 

کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل شده (randomised controlled trials; RCTs) گروه-موازی، همچنین مطالعات غیر-تصادفی‌سازی شده (NRS، محدود به مطالعات کوهورت آینده‌نگر با گروه‌های مقایسه هم‌زمان) را با حضور مردان بالای 40 سال مبتلا به LUTS وارد کردیم که نشانه‌های‌شان به BPH نسبت داده ‌شد و تحت PAE در مقابل TURP یا دیگر مداخلات جراحی قرار گفتند.

گردآوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها: 

دو نویسنده مرور به‌طور مستقل از هم مطالعات را برای ورود یا خروج طبقه‌بندی کرده و داده‌ها را از مطالعات وارد شده خلاصه کردند. تجزیه‌وتحلیل‌های آماری را با استفاده از یک مدل اثرات-تصادفی انجام داده و آنها را مطابق با کتابچه راهنمای کاکرین برای مرورهای سیستماتیک مداخلات تفسیر کردیم. برای ارزیابی قطعیت شواهد RCTها و NRSها از رویکرد درجه‌‏بندی توصیه‏، ارزیابی، توسعه و ارزشیابی (GRADE) استفاده شد.

نتایج اصلی: 

داده‌هایی را برای دو مقایسه یافتیم: PAE در مقابل TURP (شش RCT و دو NRS)، و PAE در مقابل روش ساختگی (یک RCT). میانگین سنی شرکت‌کنندگان 66 سال، نمره نشانه بین‌المللی پروستات (International Prostate Symptom Score; IPSS) معادل 22.8، و میانگین حجم پروستات 72.8 میلی‌لیتر گزارش شد. این چکیده متمرکز است بر مقایسه PAE در مقابل TURP به عنوان موضوع اصلی مورد نظر.

آمبولیزاسیون شریانی پروستات در مقایسه با رزکسیون پروستات از طریق مجاری ادراری

شش RCT و دو NRS را با دوره پیگیری کوتاه-مدت (تا 12 ماه)، و دو RCT و یک NRS را با دوره پیگیری طولانی-مدت (13 تا 24 ماه) وارد کردیم.

پیگیری کوتاه‌-مدت: بر اساس شواهد به دست آمده از RCT، ممکن است تفاوتی اندک یا عدم تفاوت در بهبود نمره نشانه‌های اورولوژیک دیده شود که با نمره بین‌المللی نشانه‌های پروستات (International Prostatic Symptom Score; IPSS) در مقیاس 0 تا 35 اندازه‌گیری شد (تفاوت میانگین [MD]: 1.72؛ 95% فاصله اطمینان [CI]: 0.37- تا 1.72, 95؛ 360 شرکت‌کننده؛ 6 RCT؛ I² = 78%؛ شواهد با قطعیت پائین)، و نمرات بالاتر نشانه‌های بدتر را نشان می‌دهد. در کیفیت زندگی نیز ممکن است تفاوتی اندک یا عدم تفاوت وجود داشته باشد (MD: 0.28؛ 95% CI؛ 0.28- تا 0.84؛ 300 شرکت‌کننده؛ 5 RCT؛ I² = 63%؛ شواهد با قطعیت پائین) که توسط سوال کیفیت زندگی IPSS در یک مقیاس 0 تا 6 اندازه‌گیری شد، و نمرات بالاتر نشانگر کیفیت زندگی بدتر به ترتیب بین PAE و TURP است. در حالی که در مورد تاثیر PAE بر عوارض جانبی عمده بسیار نامطمئن هستیم (خطر نسبی [RR]: 0.75؛ 95% CI؛ 0.19 تا 2.97؛ 250 شرکت‌کننده؛ 4 RCT؛ I² = 24%؛ شواهد با قطعیت بسیار پائین)، PAE ممکن است نیاز بیمار را به درمان مجدد افزایش دهد (RR: 3.20؛ 95% CI؛ 1.41 تا 7.27؛ 303 شرکت‌کننده؛ 4 RCT؛ I² = 0%؛ شواهد با قطعیت بسیار پائین). PAE ممکن است تفاوتی اندک تا عدم تفاوت بر عملکرد نعوظ داشته باشد (MD؛ 0.50- امتیاز؛ 95% CI؛ 5.88- تا 4.88؛ 120 شرکت‌کننده؛ 2 RCT؛ I² = 68%؛ شواهد با قطعیت بسیار پائین) که توسط شاخص بین‌المللی عملکرد نعوظ-5 در یک مقیاس 1 تا 25 اندازه‌گیری شد، و نمرات بالاتر نشان‌دهنده عملکرد بهتر است. براساس شواهد به دست آمده از NRS، روش PAE ممکن است بروز اختلالات انزال را کاهش دهد (RR: 0.51؛ 95% CI؛ 0.35 تا 0.73؛ 1 NRS؛ 260 شرکت‌کننده؛ شواهد با قطعیت پائین).

پیگیری طولانی‌-مدت: بر اساس شواهد RCT، روش PAE ممکن است منجر به تفاوتی اندک تا عدم تفاوت در نمرات نشانه اورولوژیک (MD؛ 2.58 امتیاز، 95% CI؛ 1.54- تا 6.71؛ 2 RCT؛ 176 شرکت‌کننده؛ I² = 73%؛ شواهد با قطعیت پائین) و کیفیت زندگی (MD؛ 0.50 امتیاز؛ 95% CI؛ 0.03- تا 1.04؛ 2 RCT؛ 176 شرکت‌کننده؛ I² = 29%؛ شواهد با قطعیت پائین). در مورد حوادث عمده جانبی بسیار نامطمئن هستیم (RR: 0.91؛ 95% CI؛ 0.20 تا 4.05؛ 2 RCT؛ 206 شرکت‌کننده؛ I² = 72%؛ شواهد با قطعیت بسیار پائین). PAE احتمالا نیاز بیمار را به درمان مجدد افزایش می‌دهد (RR: 3.80؛ 95% CI؛ 1.32 تا 10.93؛ 1 RCT؛ 81 شرکت‌کننده، شواهد با قطعیت متوسط). در حالی که PAE ممکن است به تفاوتی اندک تا عدم تفاوت در عملکرد نعوظ منجر شود (MD؛ 3.09 امتیاز؛ 95% CI؛ 0.76- تا 6.94؛ 1 RCT؛ 81 شرکت‌کننده؛ شواهد با قطعیت پائین)، می‌تواند وقوع اختلالات انزالی را کاهش دهد (RR: 0.67؛ 95% CI؛0.45 تا 0.98؛ 1 RCT؛ 50 شرکت‌کننده؛ شواهد با قطعیت پائین).

یادداشت‌های ترجمه: 

این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.

Tools
Information
اشتراک گذاری