مزایا و عوارض جانبی افزودن جراحی به شیمی‌درمانی-پرتودرمانی برای درمان سرطان مری که می‌تواند با جراحی برداشته شود.

سوال مطالعه مروری

آیا افزودن جراحی به شیمی‌درمانی-پرتودرمانی، میزان بقا را در افراد مبتلا به سرطان مری قابل برداشت (سرطانی که می‌تواند با جراحی برداشته شود) افزایش می‌دهد؟

پیشینه

سرطان مری (لوله عضلانی که از دهان شروع و از طریق گلو به معده متصل می‌شود) یک بیماری مرگ‌بار است. این بیماری معمولا با جراحی، پرتودرمانی، شیمی‌درمانی یا ترکیبی از آنها درمان می‌شود. مشخص نیست که افزودن جراحی بعد از شیمی‌درمانی-پرتودرمانی (شیمی‌درمانی به اضافه پرتودرمانی) برای افراد مبتلا به سرطان مزایایی را به همراه داشته باشد.

ویژگی‌های مطالعه

دو مطالعه تصادفی‌سازی شده را وارد مطالعه کردیم که در شش گزارش منتشر شده بودند، این مطالعات در مجموع شامل 431 فرد مبتلا به سرطان مری با پیشرفت موضعی بودند. برای پیدا کردن مطالعات در بانک‌های اطلاعاتی زیست پزشکی، پایگاه‌های ثبت کارآزمایی‌های بالینی و خلاصه مقالات کنفرانس‌ها تا 7 فوریه 2017 به جست‌وجو پرداختیم.

کیفیت شواهد

کیفیت شواهد، بسته به پیامدهایی که مورد ارزیابی قرار گرفته بود، از بسیار پائین تا بالا متفاوت بود، چرا که کارآزمایی‌ها کوچک بوده و خطر سوگیری (bias) (یک خطای سیستماتیک یا انحراف از حقیقت که نتایج را، به نفع یک درمان بیش از دیگری، تحت تاثیر قرار می‌دهد) در آنها نامشخص بود.

نتایج کلیدی

شواهدی را پیدا کردیم که نشان می‌داد افزودن جراحی باعث کاهش عود سرطان در محل اولیه می‌شد؛ اما مدت زمان بقای کلی (overall survival; OS) را افزایش نمی‌داد. به همراه این، در گروهی از شرکت‌کنندگان که تحت جراحی قرار گرفته بودند، مرگ‌و‌میر ناشی از درمان بیشتر بود.

نتیجه‌گیری‌های نویسندگان: 

بر اساس شواهد موجود، افزودن ازوفاژکتومی به شیمی‌درمانی-پرتودرمانی در کارسینوم سلول سنگفرشی مری با پیشرفت موضعی، تفاوتی اندک یا عدم تفاوت در میزان بقای کلی ایجاد می‌کند، و ممکن است با موارد بالایی از مرگ‌ومیر ناشی از درمان همراه باشد. شاید افزودن ازوفاژکتومی به درمان بتواند عود موضعی را به تاخیر بیندازد، اما این مسئله در مطالعات وارد شده به خوبی تعریف نشده بود. مشخص نیست که این نتایج را می‌توان برای درمان آدنوکارسینوم‌ها، تومورهایی که دیستال مری و محل اتصال مری را به معده درگیر می‌کنند، یا برای افرادی که پاسخ کمتری نسبت به شیمی‌درمانی-پرتودرمانی دارند، اعمال کرد یا خیر.

خلاصه کامل را بخوانید...
پیشینه: 

لطفا ضمیمه 4 را برای واژه‌نامه اصطلاحات ببینید.

به‌طور کلی پیامد بیماران مبتلا به سرطان مری خوب نیست. اگرچه درمان چند-منظوره برای این بیماری استاندارد است، شواهد متناقضی در مورد افزودن ازوفاژکتومی (esophagectomy) به شیمی‌درمانی-پرتودرمانی (chemoradiotherapy) وجود دارد.

اهداف: 

مقایسه اثربخشی و ایمنی شیمی‌درمانی-پرتودرمانی به همراه جراحی در مقایسه با شیمی‌درمانی-پرتودرمانی به‌تنهایی در افراد مبتلا به کارسینوم مری غیر-متاستاتیک.

روش‌های جست‌وجو: 

برای دستیابی به مطالعات مرتبط یک جست‌وجوی کامپیوتری را تا فوریه 2017 در بانک‌های اطلاعاتی CENTRAL؛ MEDLINE و Embase با استفاده از سر-فصل‌ها و کلمات کلیدی MeSH انجام دادیم. هم‌چنین در پنج بانک اطلاعاتی آنلاین مربوط به کارآزمایی‌های بالینی و خلاصه مقالات کنفرانس‌ها جست‌وجو کرده و فهرست منابع مقالات بازبینی شده را جست‌وجو کردیم.

معیارهای انتخاب: 

کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل شده‌ای (randomised controlled trials; RCTs) را وارد مطالعه کردیم که به مقایسه شیمی‌درمانی-پرتودرمانی همراه با ازوفاژکتومی با شیمی‌درمانی-پرتودرمانی به تنهایی در درمان کارسینوم موضعی مری پرداخته بود. RCTهایی را که شیمی‌درمانی یا پرتودرمانی تنها را با ازوفاژکتومی مقایسه کرده بودند؛ از مطالعه کنار گذاشتیم.

گردآوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها: 

دو نویسنده به‌طور مستقل از هم با استفاده از پروسیجرهای روش‌شناسی استاندارد کاکرین به انتخاب مطالعات، استخراج داده‌ها، ارزیابی خطر سوگیری (bias) و کیفیت شواهد پرداختند. پیامد اولیه مدت زمان بقای کلی (overall survival; OS) بود که با استفاده از نسبت خطر (HR) تخمین زده شد. پیامدهای ثانویه که تخمین آنها با استفاده از خطر نسبی (RR) صورت گرفت، عبارتند از: بقای بدون پیشرفت (progression-free survival; PFS) موضعی و دوردست، کیفیت زندگی (QoL)، مرگ‌ومیر و موربیدیتی ناشی از درمان، و استفاده از پروسیجرهای نجات (salvage procedures) برای درمان دیسفاژی (dysphagia). داده‌ها با استفاده از یک مدل اثرات تصادفی در نرم‌افزار Review Manager 5.3 مورد تجزیه‌و‌تحلیل قرار گرفتند.

نتایج اصلی: 

از 2667 منبع، دو مطالعه تصادفی‌سازی شده، در شش گزارش شناسایی کردیم، که شامل 431 شرکت‌کننده بود. کلیه شرکت‌کنندگان از نظر بالینی حداقل در مرحله T3 و/یا درگیری غده لنفاوی کارسینوم مری توراسیک قرار داشتند، که بافت‌شناسی 93% آنها سلول سنگفرشی بود. خطر سوگیری (bias) روش‌شناسی در مطالعات وارد شده از پائین تا متوسط متغیر بود.

شواهد با کیفیت بالا نشان داد که افزودن ازوفاژکتومی منجر به تفاوتی اندک یا عدم تفاوت در بقای کلی شده است (HR: 0.99؛ 95% CI؛ 0.79 تا 1.24؛ P = 0.92؛ I² = 0%؛ دو کارآزمایی). هیچ مطالعه‌ای در مورد PFS گزارشی ارائه نکرده بود، بنابراین عدم وقوع عود موضعی (loco-regional) به عنوان یک پروکسی استفاده شد. شواهد با کیفیت متوسط حاکی از آن بودند که افزودن ازوفاژکتومی به احتمال زیاد منجر به عدم عود موضعی خواهد شد (HR: 0.55؛ 95% CI؛ 0.39 تا 0.76؛ P = 0.0004؛ I² = 0%؛ دو کارآزمایی)، اما شواهد با کیفیت پائین نشان می‌داد که این عمل ممکن است خطر مرگ‌ومیر ناشی از درمان را افزایش دهد (RR: 5.11؛ 95% CI؛ .174 تا 15.02؛ P = 0.003؛ I² = 2%؛ دو کارآزمایی).

در رابطه با دیگر پیامدهای تعیین شده (کیفیت زندگی، سمیّت ناشی از درمان و استفاده از پروسیجرهای نجات برای دیسفاژی) فقط در یک مطالعه گزارشی ارائه شده بود، که در آن شواهد با کیفیت بسیار پائین نشان می‌داد استفاده از ازوفاژکتومی با کاهش کیفیت زندگی کوتاه‌-مدت همراه است (MD: 0.93؛ 95% CI؛ 0.24 تا 1.62)، و نیز شواهد با کیفیت پائین نشان داد که استفاده از این عمل، میزان استفاده از پروسیجرهای نجات را برای دیسفاژی کاهش می‌دهد (HR: 0.52؛ 95% CI؛ 0.36 تا 0.75). هیچ یک از مطالعات به مقایسه میزان مرگ‌ومیر ناشی از درمان بین گروه‌های درمانی نپرداخته بودند.

یادداشت‌های ترجمه: 

این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.

Tools
Information
اشتراک گذاری