رقیق کننده‌های خونی تزریقی (آنتی‌کوآگولانت‌ها) در بیماران مبتلا به سرطان

پیشینه
شواهد تحقیقاتی نشان می‌دهند که رقیق کننده‌های خونی، با پیشگیری از تشکیل لخته‌های خونی تهدید کننده زندگی، ممکن است به بهبود بقای بیماران مبتلا به سرطان کمک کنند و همچنین ممکن است اثر ضدسرطانی مستقیم داشته باشند. با این حال، رقیق کننده‌های خونی می‌توانند خطر خونریزی را که می‌تواند جدی باشد نیز افزایش و بقای بیمار را کاهش دهند. از این رو، مهم است که جوانب مثبت و منفی درمان درک شود تا بیماران و پزشکانشان بتوانند از تعادل میان خطرات و منافع درمان آگاه باشند.

ویژگی‌های مطالعه
ما منابع علمی را برای یافتن مطالعات تجویز ضدانعقادها در افراد مبتلا به سرطان جست‌وجو کردیم. شواهد تا 14 آگوست 2017 به‌روز است. ما 19 کارآزمایی واجد شرایط را وارد کردیم.

نتایج کلیدی
ما 19 کارآزمایی را شامل 9650 شرکت‌کننده مبتلا به سرطان انتخاب کردیم. اکثر کارآزمایی‌ها شامل شرکت‌کنندگان مبتلا به انواع مختلف سرطان به خصوص سرطان ریه سلول کوچک، سرطان ریه سلول غیرکوچک و پانکراس بودند. کلیه مطالعات انجام شده در این پژوهش در محیط سرپایی انجام شدند. نتایج نشان می‌دهند که اثر رقیق کننده‌های خونی تزریقی بر میزان بقا نامشخص است، اما اگر هر چیزی از اندازه کوچک باشد. همچنین نتایج نشان می‌دهند که رقیق کننده‌های خونی تزریقی باعث کاهش خطر لخته شدن خون در حدود نیمی از موارد و احتمالا افزایش خطر خونریزی عمده و جزئی به ترتیب تا 4 مورد بیشتر در هر 1000 نفر و 17 مورد بیشتر در هر 1000 نفر می‌شوند. تاثیر آن بر کیفیت زندگی نامشخص است.

قطعیت شواهد
ما قطعیت شواهد را برای VTE علامت‌دار و خونریزی جزئی در حد بالا، و برای مورتالیتی، خونریزی ماژور و کیفیت زندگی در حد متوسط در نظر گرفتیم.

یادداشت سردبیری: این یک مرور سیستماتیک پویا (living systematic review) است. مرورهای سیستماتیک پویا، یک رویکرد جدید برای به‌روزرسانی مرور است، که در آن مرور به‌طور مستمر به‌روزرسانی می‌شود، و شواهد مرتبط جدید به محض در دسترس قرار گرفتن، در آن ادغام می‌شوند. لطفا برای بررسی وضعیت فعلی این مرور به پایگاه داده‌ای مرورهای نظام‌مند کاکرین مراجعه کنید.

نتیجه‌گیری نویسندگان: 

به نظر می‌رسد هپارین تاثیری بر مرگ‌ومیر در 12 ماه و 24 ماه نداشته باشد. هپارین VTE علامت‌دار را کاهش و احتمالا خونریزی عمده و جزئی را افزایش می‌دهد. تحقیقات آینده باید بیشتر به بررسی مزیت بقا ناشی از انواع مختلف داروهای ضدانعقادی در بیماران مبتلا به انواع و مراحل مختلف سرطان بپردازند. تصمیم‌گیری برای یک بیمار مبتلا به سرطان برای شروع درمان با هپارین باید بین منافع و جنبه‌های جانبی تعادل برقرار کرده و باید ارزش‌ها و ترجیحات بیمار را در آن ادغام کند.

یادداشت سردبیری: این یک مرور سیستماتیک پویا (living systematic review) است. مرورهای سیستماتیک پویا، یک رویکرد جدید برای به‌روزرسانی مرور است، که در آن مرور به‌طور مستمر به‌روزرسانی می‌شود، و شواهد مرتبط جدید به محض در دسترس قرار گرفتن، در آن ادغام می‌شوند. لطفا برای بررسی وضعیت فعلی این مرور به پایگاه داده‌ای مرورهای نظام‌مند کاکرین مراجعه کنید.

خلاصه کامل را بخوانید...
پیشینه: 

آنتی‌کوآگولاسیون ممکن است باعث بهبود بقا در بیماران مبتلا به سرطان از طریق اثر ضدتوموری احتمالی، علاوه بر اثر آنتی‌ترومبوتیک آن شود، اگرچه ممکن است خطر خونریزی را افزایش دهد.

اهداف: 

ارزیابی اثربخشی و ایمنی داروهای ضدانعقادی تزریقی در بیماران غیربستری مبتلا به سرطان که به‌طور معمول تحت شیمی‌درمانی، هورمون‌درمانی، ایمونوتراپی یا پرتودرمانی قرار می‌گیرند، اما به جز این مورد، هیچ اندیکاسیون استاندارد درمانی یا پروفیلاکتیک برای دریافت آنتی‌کوآگولاسیون ندارند.

راهبرد جست‌وجو: 

جست‌وجوی جامعی شامل (1) جست‌وجوی عمده الکترونیکی (فوریه 2016) در بانک‌های اطلاعاتی زیر انجام شد: پایگاه ثبت مرکزی کارآزمایی‌های کنترل‌شده کاکرین (CENTRAL؛ 2016، شماره 1)، MEDLINE (1946 تا فوریه 2016، دستیابی از طریق OVID) و Embase (1980 تا فوریه 2016، دستیابی از طریق OVID)؛ (2) جست‌وجوی دستی در مجموعه مقالات کنفرانس؛ (3) بررسی منابع مطالعات وارد شده؛ (4) استفاده از ویژگی‌ «استناد مرتبط» در PubMed و (5) جست‌وجو برای مطالعات در حال انجام در پایگاه‌های ثبت کارآزمایی. به عنوان بخشی از رویکرد مرور سیستماتیک پویا، ما در حال اجرای جست‌وجوهای مستمر هستیم و شواهد جدید پس از شناسایی بلافاصله در آن ادغام خواهند شد. این به‌روزرسانی مرور سیستماتیک بر اساس یافته‌های به دست آمده از جست‌وجو در منابع علمی است که در تاریخ 14 آگوست 2017 انجام شد.

معیارهای انتخاب: 

کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل شده (RCTs) که به ارزیابی مزایا و مضرات آنتی‌کوآگولاسیون تزریقی در بیماران غیربستری مبتلا به سرطان پرداخته باشند. این شرکت‌کنندگان به‌طور معمول تحت درمان شیمی‌درمانی، هورمون‌درمانی، ایمونوتراپی یا رادیوتراپی قرار داشتند، اما به جز این مورد، هیچ اندیکاسیون درمانی یا پروفیلاکتیک استانداردی برای دریافت درمان ضدانعقاد نداشتند.

جمع‌آوری داده و تجزیه و تحلیل: 

با استفاده از یک فرم استاندارد شده، ما داده‌های مربوط به طراحی مطالعه، شرکت‌کنندگان، پیامدهای مداخله مورد نظر و خطر سوگیری (bias) را دو بار استخراج کردیم. پیامدهای مورد نظر شامل مورتالیتی به هر علتی، ترومبوآمبولی وریدی (VTE) علامت‌دار، ترومبوز ورید عمقی (DVT) علامت‌دار، آمبولی ریوی (PE)، خونریزی عمده، خونریزی جزئی و کیفیت زندگی بودند. ما از رویکرد درجه‌‏بندی توصیه‏، ارزیابی، توسعه و ارزشیابی (GRADE) برای ارزیابی قطعیت شواهد برای هر پیامد استفاده کردیم (GRADE Handbook).

نتایج اصلی: 

از 6947 استناد پیدا شده، 19 RCT دارای معیارهای واجد شرایط بودند. این کارآزمایی‌ها 9650 شرکت‌کننده را وارد کردند. جست‌وجوهای انجام شده در پایگاه‌های ثبت کارآزمایی، 9 مورد ثبت شده را شناسایی کردند، اما هیچکدام منتشر نشده بودند و دو مورد از آنها برچسب «کارآزمایی‌های در حال انجام» را داشتند. در همه RCTهای وارد شده، مداخله شامل هپارین (هپارین تجزیه نشده یا هپارین با وزن مولکولی پائین) بود. به‌طور کلی، هپارین به نظر می‌رسد که تاثیری بر مورتالیتی در 12 ماه (خطر نسبی (RR): 0.98؛ 95% فاصله اطمینان (CI): 0.93 تا 1.03؛ تفاوت خطر (RD): 10 مورد کمتر در هر 1000 نفر؛ 95% CI؛ 35 مورد کمتر تا 15 مورد بیشتر؛ شواهد با قطعیت متوسط) و مورتالیتی در 24 ماه (RR: 0.99؛ 95% CI؛ 0.96 تا 1.01؛ RD؛ 8 مورد کمتر در هر 1000 نفر؛ 95% CI؛ 31 مورد کمتر تا 8 مورد بیشتر؛ شواهد با قطعیت متوسط) نداشته باشد. درمان با هپارین خطر ابتلا به VTE علامت‌دار را کاهش داده (RR: 0.56؛ 95% CI؛ 0.47 تا 0.68؛ RD؛ 30 مورد کمتر در هر 1000 نفر؛ 95% CI؛ 36 مورد کمتر تا 22 مورد کمتر؛ شواهد با قطعیت بالا)، در عین حال خطرات خونریزی عمده (RR: 1.30؛ 95% CI؛ 0.94 تا 1.79؛ RD؛ 4 مورد بیشتر در هر 1000 نفر؛ 95% CI؛ 1 مورد کمتر تا 11 مورد بیشتر؛ شواهد با قطعیت متوسط) و خونریزی مینور (RR: 1.70؛ 95% CI؛ 1.13 تا 2.55؛ RD؛ 17 مورد بیشتر در هر 1000 نفر؛ 95% CI؛ 3 مورد بیشتر تا 37 مورد بیشتر؛ شواهد با قطعیت بالا) را افزایش می‌دهد. نتایج موفق به تایید یا حذف اثر مفید یا مضر هپارین بر ترومبوسیتوپنی (RR: 0.69؛ 95% CI؛ 0.37 تا 1.27؛ RD؛ 33 مورد کمتر در هر 1000 نفر؛ 95% CI؛ 66 مورد کمتر تا 28 مورد بیشتر؛ شواهد با قطعیت متوسط)؛ کیفیت زندگی (شواهد با قطعیت متوسط) نشدند.

یادداشت‌های ترجمه: 

این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.

Tools
Information
Share/Save