مراقبت تخصصی پرستاری برای برونشکتازی

پیشینه

برونشکتازی (bronchiectasis) بیماری ریوی طولانی‌مدت است. علامت اصلی بیماری سرفه‌ای است که خلط تولید کرده و منجر به عود عفونت‌های قفسه سینه می‌شود. از آنجایی که بیماری بدتر می‌شود، افراد کیفیت زندگی ضعیفی داشته و نهایتا ممکن است منتج به نارسایی تنفسی شود - وضعیتی که در آن بدن توانایی کنترل مناسب سطوح اکسیژن و دی‌اکسیدکرین را از دست می‌دهد.

سوال مطالعه مروری

ما می‌خواستیم دریابیم که پرستاران می‌توانند درمان افراد مبتلا به برونشکتازی (bronchiectasis) را به خوبی پزشکان مدیریت کنند یا خیر. کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل شده‌ای را جست‌وجو کردیم که به مقایسه مراقبت پرستار-محور با مراقبت پزشک-محور پرداخته بودند.

ویژگی‌های مطالعه

یک مطالعه را از انگلستان شامل 80 فرد مبتلا به برونشکتازی به دست آوردیم. مطالعه در سال 2002 خاتمه یافته بود، زمانی که مدیریت برونشکتازی با درمان امروزی آن متفاوت بود. شرکت‌کنندگان به دو گروه تقسیم شده بودند: یک گروه از بیماران سرپایی برای یک دوره 12 ماهه تحت مراقبت پرستار متخصص و گروه دیگر تحت مراقبت پزشک قرار گرفته بودند. بعد از 12 ماه، این شرکت‌کنندگان بین گروه‌ها جابه‌جا شده بودند.

نتایج کلیدی

هیچ تفاوت قابل توجهی را بین مراقبت پرستار-محور و پزشک-محور از نظر عملکرد ریه، دوره‌های تشدید عفونی (وضعیت‌های تشدید (exacerbations))، یا کیفیت زندگی نیافتیم. ما دریافتیم که در سال اول مطالعه هزینه‌ها برای گروه تحت مراقبت پرستار به واسطه تعداد پذیرش‌های بیمارستانی بالاتر و استفاده بیشتر از تزریق‌های آنتی‌بیوتیکی افزایش یافته بود.

قطعیت شواهد

قطعیت شواهد در تنها مطالعه وارد شده به مرور، رضایت‌بخش بود، به این معنی که طرح مطالعه به گونه‌ای بود که شرکت‌کنندگان از گروهی که به آن تعلق داشتند، اطلاع داشتند.

حرف آخر

برای تعیین نحوه مقایسه متخصصین در امور پرستاری با پزشکان از نظر ارائه خدمات درمانی ایمن و اثربخش برای بیماران مبتلا به برونشکتازی پایدار (stable) به پژوهش بیشتری نیاز است.

این خلاصه به زبان ساده در کاکرین تا مارچ 2018 به‌روز شده بود.

نتیجه‌گیری‌های نویسندگان: 

این نسخه به‌روز شده مرور نشان می‌دهد که فقط یک کارآزمایی با معیارهای مرور مطابقت داشت. نویسندگان مرور از نشان دادن اثربخشی مراقبت پرستار-محور در مقایسه با مراقبت پزشک-محور بر مبنای یافته‌های به دست آمده از یک مطالعه تکی، ناتوان بودند. مطالعه واردشده به مرور، هیچ تفاوت معنی‌داری را گزارش نکرده بود، اما وجود شواهد محدود به این معنی است که تفاوت‌ها در پیامدهای بالینی بین مراقبت پرستار-محور و درمان معمول درون محیط کلینیک تخصصی نامشخص باقی می‌ماند. برای تعیین هزینه اثربخشی درمان پرستار-محور، افزایش هزینه‌ها به دنبال تبعیت از دستورالعمل‌ها و پروتکل‌های مدیریت برونشکتازی و میزان اثربخشی مدیریت پرستار-محورِ برونشکتازی در سایر محیط‌های بالینی از جمله سرپایی و بیرونی (outreach) به انجام پژوهش بیشتر نیاز است.

خلاصه کامل را بخوانید...
پیشینه: 

نقش‌های پرستاری تخصصی (specialist nursing roles) برای مدیریت جمعیت‌ بیماری‌های پایدار (stable disease populations) برای رفع نیازهای بیماران و خدمات سلامت استفاده می‌شوند. با افزایش فشار ناشی از هزینه‌ها روی بخش‌های درمانی، مدل‌های جایگزین از جمله مراقبت پرستار-محور (nurse-led care) به عنوان جایگزین برای مراقبت پزشک-محور مرسوم در حال افزایش هستند. این مرور به ارزیابی ایمنی، اثربخشی و پیامدهای مربوط به سلامت اقدامات پرستاران در نقش‌های مستقل در حالی که از مهارت‌های مبتنی بر اقدامات پیشرفته استفاده می‌کنند، درون مدیریت برونشکتازی (bronchiectasis) در مراقبت تحت حاد (subacute)، امبولاتوری (ambulatory) و/یا جامعه (community) می‌پردازد.

اهداف: 

مقایسه اثربخشی مراقبت پرستار-محور در برابر مراقبت پزشک-محور در مدیریت برونشکتازی پایدار.

روش‌های جست‌وجو: 

پایگاه ثبت تخصصی گروه راه‌های هوایی در کاکرین و کتاب‌شناختی‌های مقالات منتخب در کنار منابع علمی خاکستری از جمله پایگاه‌های ثبت کارآزمایی‌های بالینی الکترونیک را جست‌وجو کردیم. جست‌وجو‌ها تا مارچ 2018 به‌روز بودند.

معیارهای انتخاب: 

کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل شده برای ورود به این مرور واجد شرایط بودند.

گردآوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها: 

دو نویسنده مرور داده‌های به دست آمده از مطالعات وارد شده را استخراج و وارد کردند. پیامدهای اولیه عبارت بودند از تعداد وضعیت‌های تشدید که نیازمند درمان با آنتی‌بیوتیک‌ها بودند، پذیرش در بیمارستان و مراجعه به بخش اورژانس.

نتایج اصلی: 

ما یک مطالعه به اجرا درآمده در انگلستان (UK) را وارد مرور کردیم. در این کارآزمایی تصادفی‌سازی و کنترل شده، در مجموع 80 شرکت‌کننده با میانگین سنی 58 سال، به مدت 12 ماه توسط یک پرستار یا پزشک متخصص درمان شده بودند، سپس برای ادامه درمان در 12 ماه دوم تحویل درمانگر دیگری شده بودند. دو شرکت‌کننده در طول دوره مطالعه جان خود را از دست داده بودند. شش شرکت‌کننده به دلیل برونشکتازی ناپایدار نتوانستند مراقبت پرستار-محور دریافت کنند. در مجموع، سطح تکمیل مطالعه بالا بود.

داده‌ها هیچ تفاوتی را از نظر تعداد وضعیت‌های تشدید که نیازمند درمان با آنتی‌بیوتیک‌ها باشند، نشان ندادند (نسبت میزان (rate ratio): 1.09؛ 95% فاصله اطمینان (CI): 0.91 تا 1.30؛ 80 شرکت‌کننده؛ شواهد با قطعیت متوسط). محققین تعداد پذیرش‌های بیمارستانی بیشتری را در گروه مراقبت پرستار-محور گزارش کرده بودند (نسبت میزان: 1.52؛ 95% CI؛ 1.04 تا 2.23؛ 80 شرکت‌کننده؛ شواهد با قطعیت متوسط) و هیچ موردی مبنی بر مراجعه به بخش اورژانس گزارش نکرده بودند.

از نظر پیامدهای ثانویه، شرکت‌کنندگان در گروه مراقبت پرستار-محور از منابع مراقبت سلامت بیشتری در طول اولین سال از کارآزمایی استفاده کرده بودند. افزایش در تعداد پذیرش‌ها و استفاده بیشتر از منابع، هزینه‌های درمانی را برای گروه پرستار-محور بالاتر برد. کل هزینه‌ها برای هر دو سال مطالعه برای مراقبت پرستار-محور در مقایسه با مراقبت پزشک-محور 8,464 پوند (£) و 5,228 پوند بود. با وجود این، تا سال دوم، هزینه‌های درمان تقریبا بین دو گروه یکسان بود، که ممکن است نشان دهنده آموزش پرستاران برای درمان بهتر افراد مبتلا به برونشکتازی بوده باشد. هیچ تغییری در کیفیت زندگی، ظرفیت تمرینات، مرگ‌ومیر یا عملکرد ریه مشاهده نشد که دارای اهمیت آماری باشد. وجود فواصل اطمینان گسترده منجر به عدم قطعیت این نتایج شد. حوادث جانبی جز پیامدهای مورد انتظار این مرور نبودند.

یادداشت‌های ترجمه: 

این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.

Tools
Information
اشتراک گذاری