اینفیوژن مداوم دیورتیک‌های حلقه‌ای نسبت به تجویز متناوب آن‌ها برای افراد مبتلا به نارسایی احتقانی قلب ایمن‌تر و موثرتر است

نارسایی احتقانی قلب (congestive heart failure; CHF) توانایی قلب را در پمپاژ خون به سراسر بدن کاهش می‌دهد. بدن سعی می‌کند این ناتوانی را با نگه داشتن آب برای افزایش حجم خون جبران کند اما این وضعیت باعث تضعیف بیشتر قلب می‌شود. داروهای دیورتیک آب بدن را کاهش می‌دهند. دیورتیک‌های حلقه‌ای (loop diuretics) بر قسمت عمیق لوله‌های کوچک کلیه تاثیر می‌گذارند. آن‌ها معمولا به‌صورت دوزهای مکرر داخل وریدی برای CHF استفاده می‌شوند، اما این می‌تواند باعث تغییرات سریع در حجم مایعات و بروز عوارض جانبی شود. مرور کارآزمایی‌ها نشان داد که اینفیوژن مداوم دیورتیک‌های حلقه‌ای نسبت به دوزهای متناوب آن برای افراد مبتلا به CHF موثرتر است و عوارض جانبی کمتری دارد.

نتیجه‌گیری‌های نویسندگان: 

در حال حاضر برای اینکه بتوانیم با اطمینان، صلاحیت و شایستگی دو روش مصرف دیورتیک‌های داخل وریدی را ارزیابی کنیم، داده‌های موجود کافی نیستند. بر اساس یافته‌های مطالعات كوچک و نسبتا ناهمگون، این مرور نشان داد كه تجویز دیورتیک‌های حلقه‌ای به‌صورت اینفیوژن مداوم منجر به تولید ادرار بیشتر و پروفایل ایمنی بهتری می‌شود. با توجه به داده‌های موجود هنوز مجاز به ارائه توصیه‌های قطعی برای استفاده در بالین نیستیم و برای حل این مساله به شیوه مناسب‌تر باید مطالعاتی در مقیاس بزرگ‌تر انجام شوند.

خلاصه کامل را بخوانید...
پیشینه: 

اگر دیورتیک‌های حلقه‌ای برای درمان نارسایی حاد قلبی جبران نشده به‌ صورت تزریق‌های بولوس متناوب تجویز شوند، می‌توانند باعث نوسانات حجم داخل عروقی، افزایش سمیت و ایجاد تحمل به دارو شوند. اینفیوژن مداوم برای جلوگیری از بروز این عوارض و ایجاد دیورز (diuresis) بیشتر پیشنهاد شده، و انتظار می‌رود منجر به برطرف شدن سریع نشانه‌های بیماری، کاهش موربیدیتی و احتمالا مورتالیتی شود.

اهداف: 

مقایسه تاثیرات و عوارض جانبی ناشی از اینفیوژن مداوم داخل وریدی دیورتیک‌های حلقه‌ای با تجویز بولوس داخل وریدی آن‌ها در بیماران مبتلا به کلاس III-IV نارسایی احتقانی قلب.

روش‌های جست‌وجو: 

پایگاه ثبت مرکزی کارآزمایی‌های کنترل شده کاکرین (CENTRAL) (کتابخانه کاکرین، شماره 2؛ 2003)؛ MEDLINE (1966 تا 2003)، Embase (1980 تا 2003) و بانک اطلاعاتی HERDIN را جست‌وجو کردیم. هم‌چنین با شرکت‌های دارویی تماس گرفتیم.

معیارهای انتخاب: 

کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل شده‌ای وارد مرور شدند که برای مقایسه اثربخشی اینفیوژن مداوم داخل وریدی در برابر تجویز بولوس داخل وریدی دیورتیک‌های حلقه‌ای در درمان نارسایی احتقانی قلب انجام شدند.

گردآوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها: 

دو نویسنده مرور به‌طور مستقل از هم به بررسی واجد شرایط بودن و کیفیت روش‌شناسی مطالعه پرداخته و داده‌ها را استخراج کردند. اعتبار مطالعات وارد شده بررسی شد. در صورت امکان با نویسندگان تماس گرفته شد. اطلاعات مربوط به عوارض جانبی از کارآزمایی‌ها گردآوری شد.

نتایج اصلی: 

هشت کارآزمایی شامل 254 بیمار وارد شدند. در هفت مطالعه‌ای که میزان خروجی ادرار را گزارش کردند، مشخص شد که این میزان (بر حسب سی‌سی/24 ساعت اندازه‌گیری شد) در بیمارانی که به آن‌ها اینفیوژن مداوم داده شد با تفاوت میانگین وزن‌دهی شده (WMD) معادل 271 سی‌سی در 24 ساعت، بالاتر بود (95% CI؛ 93.1 تا 449؛ 0.01 > p). تفاوت معنی‌داری در اختلالات الکترولیتی (هیپوکالمی (hypokalemia)، هیپومنیزمی (hypomagnesemia)) در دو گروه درمان با نسبت خطر (relative risk; RR) معادل 1.47 وجود نداشت (95% CI؛ 0.52 تا 4.15؛ p = 0.5). هنگام استفاده از اینفیوژن مداوم، عوارض جانبی كمتری (وزوز گوش و از دست رفتن شنوایی) مشاهده شد، RR: 0.06؛ (95% CI؛ 0.01 تا 0.44؛ p = 0.005). بر اساس نتایج یک مطالعه واحد، مدت زمان بستری در بیمارستان با اینفیوژن مداوم به‌طور معنی‌داری تا 3.1 روز کاهش یافت WMD: -3.1؛ (95% CI؛ 4.06- تا 2.20-؛ p < 0.0001) در حالی که مرگ‌ومیر قلبی در دو گروه درمان به‌طور قابل توجهی متفاوت بود RR: 0.47؛ (95% CI؛ 0.33 تا 0.69؛ p < 0.0001). بر اساس نتایج دو مطالعه، مورتالیتی به هر علتی در دو گروه درمان به‌طور قابل توجهی متفاوت بود RR: 0.52؛ (95% CI؛ 0.38 تا 0.71؛ p < 0.0001).

یادداشت‌های ترجمه: 

این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.

Tools
Information
اشتراک گذاری