در حال حاضر شواهد کافی در مورد تاثیرات ترکیب آلمیترین و راوباسین (دوکسیل) برای درمان دمانس وجود ندارد.
دوکسیل بهعنوان دارویی با چندین ویژگی توصیف میشود که ممکن است برای دمانس مفید باشد. این مرور به دنبال کارآزماییهای تصادفیسازی شدهای بود که دوکسیل را با گروه کنترل در بیماران مبتلا به دمانس مقایسه کردند. سه کارآزمایی شناسایی شدند. اگرچه دوکسیل تاثیر مفید قابل توجهی بر بهبود عملکرد شناختی داشت، به دلیل کیفیت روششناسی (methodology) پائین کارآزماییهای واردشده، تعداد کم کارآزماییها و سوگیری انتشار (publication bias) احتمالی، این مرور شواهد کافی را برای حمایت از استفاده روتین از دوکسیل برای درمان بیماران مبتلا به دمانس ارائه نداد. انجام کارآزماییهای تصادفیسازیشده بزرگتر و با کیفیت بالا نیاز است.
مطالعه چکیده کامل
ترکیب آلمیترین-راوباسین (almitrine-raubasine) (با نام تجاری دوکسیل (Duxil)) بهعنوان یک درمان جایگزین برای دمانس در نظر گرفته شده است.
اهداف
تعیین اثربخشی بالینی و بیخطری (safety) دوکسیل در درمان بیماران مبتلا به دمانس.
روشهای جستوجو
ما در پایگاه ثبت تخصصی گروه دمانس و بهبود شناختی در کاکرین (که اکنون با نام ALOIS شناخته میشود) (سپتامبر 2009)، بانک اطلاعاتی پزشکی زیستی چین (CBM-disc؛ 1979 تا دسامبر 2009)، زیرساخت دانش ملی چین (www.cnki.net؛ 1979 تا دسامبر 2009)، پایگاه ثبت کارآزماییهای سکته مغزی در www.strokecentre.org/trials/index.aspx، به جستوجو پرداختیم. ما استنادهای شناساییشده را برای یافتن کارآزماییهای بیشتر جستوجو کرده، و با نویسنده اول کارآزماییهای شناساییشده برای یافتن منابع بیشتر و دادههای منتشرنشده تماس گرفتیم. برای یافتن دادههای منتشرنشده بیشتر با شرکت داروسازی تولیدکننده دوکسیل (Servier Pharmaceutical Co Ltd) نیز تماس گرفتیم.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشدهای وارد مطالعه شدند که اثربخشی و بیخطری دوکسیل را برای درمان دمانس بررسی کردند، صرفنظر از وضعیت کورسازی (blinding)، وضعیت انتشار یا زبان. اگر کارآزمایی ماهیت متقاطع (cross-over) داشت، فقط دادههای دوره اول وارد شدند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دو نویسنده مرور بهطور مستقل از هم کارآزماییها را برای ورود انتخاب کرده، کیفیت آنها را ارزیابی کرده، و دادهها را استخراج کردند.
نتایج اصلی
سه کارآزمایی، شامل مجموعا 206 شرکتکننده، که همگی بیماران مبتلا به دمانس عروقی بودند، وارد مطالعه شدند. هر سه مطالعه واردشده در معرض خطر بالای سوگیری (bias) ارزیابی شدند. هنگام آنالیز این کارآزماییها با یکدیگر، تاثیر مفید قابل توجهی از دوکسیل بر بهبود عملکرد شناختی مشاهده شد، که توسط MMSE بررسی شد (WMD: 2.04؛ 95% CI؛ 1.43 تا 2.66). هیچ دادهای از کارآزماییهای واردشده در مورد رفتار و مرگومیر بیماران در پایان دوره درمان و دوره پیگیری در دسترس نبود. دو کارآزمایی نتوانستند بهبودی در عملکرد اندازهگیریشده را توسط ADL نشان دهند (WMD: -1.68؛ 95% CI؛ 3.70- تا 0.35). از سه کارآزمایی واردشده، که همگی عوارض جانبی را با جزئیات شرح دادند، هیچ تفاوت آماری معنیداری میان کارآزماییها وجود نداشت (OR: 4.84؛ 95% CI؛ 0.55 تا 42.67). اختلالات رفتاری، کیفیت زندگی، و بار (burden) مراقب در کارآزماییهای واردشده بررسی نشدند.
نتیجهگیریهای نویسندگان
با توجه به کیفیت پائین روششناسی (methodology) کارآزماییهای واردشده، تعداد کم کارآزماییها و سوگیری انتشار (publication bias) احتمالی، این مرور شواهد کافی را برای حمایت از استفاده روتین از دوکسیل برای درمان بیماران مبتلا به دمانس ارائه نداد. برای تائید یا رد این نتایج، انجام کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده با کیفیت بالا و در مقیاس بزرگ مورد نیاز است.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
