پول برای بسیاری از افراد ایجاد انگیزه می‌کند. از مشوق‌های مالی در آزمایش‌ها برای ترغیب رفتارهای گوناگون در افراد مبتلا به اسکیزوفرنی (schizophrenia) استفاده شده است. شش کارآزمایی را شناسایی کردیم، اما فقط یکی از آنها مشوق‌های مالی را با عدم ارائه مشوق مقایسه کرد که تمرکز اصلی این مرور محسوب می‌شد. یک مطالعه بسیار کوچک در اوایل دهه 1960 روی افرادی انجام شد که به‌طور میانگین به مدت دو دهه در بیمارستان بستری بودند. این مطالعه هیچ تاثیر واضحی را نشان نداد، اما از این کارآزمایی قدیمی، به‌جز امکان‌پذیر بودن انجام چنین مطالعاتی، نتیجه چندانی را نمی‌توان گرفت. معتقدیم انجام مطالعات بیشتری که با شرایط کنونی مرتبط باشد، ضروری است.
مطالعه چکیده کامل
پیشینه
شواهد حاکی از آن است که افراد مبتلا به بیماری‌های روانی شدید، کمتر به پاداش‌های اجتماعی روزمره، مانند تحسین و تمجید، پاسخ می‌دهند. انگیزه و عملکرد این افراد در موقعیت‌های اجتماعی می‌تواند ضعیف باشد. پاداش‌دهی به وظایف با پول، انگیزه تکمیل این وظایف را در زندگی روزمره بهبود می‌بخشد. استفاده دقیق از پاداش‌های مالی هدفمند می‌تواند به افرادی که نشانه‌های آزاردهنده اسکیزوفرنی (schizophrenia) را دارند نیز کمک کند.
اهداف
ارزیابی تاثیر مشوق‌ها/پاداش‌های مالی برای افراد مبتلا به اسکیزوفرنی یا بیماری‌های شبه-اسکیزوفرنی.
روش‌های جست‌وجو
پایگاه ثبت گروه اسکیزوفرنی در کاکرین را جست‌وجو کردیم (جون 2008).
معیارهای انتخاب
تمامی کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل‌شده مرتبط که تاثیر پاداش‌های مالی را با مراقبت استاندارد یا عدم پرداخت پاداش مالی مقایسه کردند.
گردآوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها
مطالعات را به‌طور مستقل از هم برای ارزیابی کیفیت انتخاب کرده و داده‌های مرتبط را استخراج کردیم. آنالیز داده‌ها براساس قصد درمان (intention-to-treat; ITT) انجام شد. در صورت امکان و در جای مناسب، نسبت خطر (relative risk) و 95% فواصل اطمینان (CI) آنها را محاسبه کردیم. برای داده‌های پیوسته (continuous data)، تفاوت میانگین (MD) وزن‌دهی‌شده و 95% فواصل اطمینان آنها را محاسبه کردیم.
نتایج اصلی
پنج کارآزمایی که به مقایسه یک نوع پاداش مالی با نوع دیگر پرداختند، کنار گذاشته شدند که ممکن است در نسخه‌های به‌روز شده آتی وارد شوند. یک مطالعه را وارد این مرور کردیم که بیش‌از 40 سال پیش انجام شد و در مجموع 25 فرد مبتلا به بیماری بسیار مزمن را که به‌طور میانگین 20 سال در بیمارستان بستری بودند، به‌صورت تصادفی انتخاب کرد. وظیفه هدف که افراد به انجام آن تشویق شدند، سرهم‌کردن عروسک بود. افراد تخصیص‌یافته به گروه دریافت وجه، نسبت به افرادی که اصلا پولی را دریافت نکردند، عروسک‌های کمتری را ساختند، اگرچه این تفاوت به سطوح مرسوم از اهمیت آماری نرسید (MD: -0.80؛ 95% CI؛ 1.44- تا 0.16-).
نتیجه‌گیری‌های نویسندگان
پاداش‌های مالی برای دهه‌ها موضوع پژوهش‌های پراکنده ارزیابی بوده‌اند و این مرور نشان می‌دهد که انجام مطالعات تصادفی‌سازی‌شده در این زمینه امکان‌پذیر است. ما طراحی خاصی را برای انجام یک کارآزمایی آگاهی‌بخش در آینده پیشنهاد می‌کنیم.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی می‌کند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمه‌های نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
