آبسه پریآنال بهدلیل بروز عفونت همراه با تجمع چرک (آبسه)، درد شدیدی را در ناحیه مقعد یا نزدیکی آن ایجاد میکند. درمان این عارضه شامل یک جراحی اورژانسی برای ایجاد برش در پوست نزدیک مقعد و تخلیه چرک است که باعث تسکین درد میشود. برخی از بیماران مبتلا به آبسه پریآنال دارای یک مجرای مرتبط به نام فیستول هستند که مقعد را به پوست مجاور آن متصل میکند. فیستول میتواند مشکلاتی را مانند نشت (ترشح) از پوست نزدیک به مقعد ایجاد کند یا موجب بروز عود آبسهها شود، بنابراین معمولا درمان آن نیازمند جراحی مجدد است. به همین دلیل پیشنهاد شده که درمان فیستول همزمان با درناژ آبسه پریآنال ممکن است برای بیماران پیامد بهتری داشته باشد. این مرور سیستماتیک، کارآزماییهای تصادفیسازیشدهای را ارزیابی میکند که به مزایا و خطرات درمان ترکیبی آبسهها و فیستولهای پریآنال پرداختند. شش مطالعه در مورد این موضوع منتشر شدهاند. آنالیزها نشان میدهند که این درمان ترکیبی، خطر ابتلا به آبسه یا فیستول پایدار یا نیاز به جراحی مجدد را کاهش میدهد، بدون آنکه منجر به افزایشی با اهمیت آماری در بروز بیاختیاری پساز جراحی شود.
مطالعه چکیده کامل
آبسه پریآنال (perianal) یک مشکل شایع جراحی است. یکسوم از آبسههای پریآنال ممکن است به فیستول مقعدی منجر شوند که این امر خطر عود آبسه و نیاز به درناژ مجدد را از طریق جراحی افزایش میدهد. درمان فیستول همزمان با ایجاد برش و درناژ آبسه ممکن است احتمال عود آبسه و نیاز به جراحی مجدد را کاهش دهد. بااینحال، این اقدام میتواند بر عملکرد عضله اسفنکتر (sphincter) در برخی از بیمارانی که شاید در آینده هرگز به فیستول مقعدی مبتلا نمیشدند، تاثیر بگذارد.
اهداف
هدف ما، مرور شواهد حاصل از کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشدهای بود که به مقایسه ایجاد برش و درناژ آبسه پریآنال با یا بدون درمان فیستول پرداختند.
روشهای جستوجو
کارآزماییهای تصادفیسازیشده از پایگاههای MEDLINE؛ EMBASE، کتابخانه کاکرین و فهرست منابع مقالات و مرورهای منتشرشده شناسایی شدند.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهایی که پیامد پساز جراحی فیستول را همراه با درناژ آبسه پریآنال با درناژ آبسه بهتنهایی مقایسه کردند، وارد این مرور شدند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
پیامدهای اولیه عبارت بودند از آبسه/فیستول عودکننده یا پایدار که ممکن است نیاز به جراحی مجدد داشته باشد و همچنین، بیاختیاری کوتاهمدت و طولانیمدت. پیامدهای ثانویه شامل طول دوره بستری در بیمارستان، مدت زمان لازم برای بهبود زخم، درد پساز جراحی، و نمرات کیفیت زندگی، بودند. برای متغیرهای دوحالتی (dichotomous)، نسبت خطر (relative risk) و فواصل اطمینان آنها محاسبه شدند.
نتایج اصلی
شش کارآزمایی را شامل 479 نفر شناسایی کردیم که روش برش و درناژ آبسه پریآنال بهتنهایی را در مقایسه با برش و درناژ همراه با درمان فیستول ارزیابی کردند. متاآنالیز نشان داد که میزان عود بیماری، آبسه/فیستول مزمن یا نیاز به جراحی مجدد به نفع جراحی فیستول در زمان برش و درناژ آبسه، بهطور معنیداری کاهش یافت (RR: 0.13؛ 95% فاصله اطمینان: 0.07 تا 0.24). ممکن است پساز درمان فیستولهای پائین همراه با درناژ آبسه، کاهش گذرا در فشارهای عضله اسفنکتر مقعد در سنجش مانومتری، بدون ایجاد بیاختیاری بالینی، رخ دهد. بیاختیاری در سال اول پساز درناژ همراه با جراحی فیستول از اهمیت آماری برخوردار نبود (RR تجمعی: 3.06؛ 95% فاصله اطمینان: 0.7 تا 13.45)، هرچند ناهمگونی آشکاری میان کارآزماییها مشاهده شد (Chi 2 = 5.39؛ df = 3؛ p = 0.14؛ I 2 = 44.4%).
نتیجهگیریهای نویسندگان
شواهد منتشرشده نشان میدهند که جراحی فیستول همراه با درناژ آبسه، میزان عود یا پایداری آبسه/فیستول و همچنین نیاز به جراحی مجدد را بهطور معنیداری کاهش میدهد. هیچ شواهدی مبنی بر بروز بیاختیاری پساز جراحی فیستول همراه با درناژ آبسه وجود نداشت که از اهمیت آماری برخوردار باشد. این مداخله را میتوان برای بیمارانی که با دقت انتخاب شدهاند، توصیه کرد.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
