دو آنالوگ انسولین طولانیاثر (انسولینهای مصنوعی)، یعنی انسولین دتمیر (detemir) یا انسولین گلارژین (glargine)، در مکانیسم دستیابی به اثر طولانیمدت با یکدیگر متفاوت هستند و این امر منجر به تفاوتهای احتمالی در کنترل سطح قند خون و پیامدهای بیخطری (safety) میگردد. چندین مطالعه به مقایسه انسولین دتمیر یا انسولین گلارژین با انسولین NPH (یا Neutral Protamin Hagedorn) پرداختهاند. پژوهشهایی که هر دو آنالوگ انسولین طولانیاثر را بهطور مستقیم با یکدیگر مقایسه کرده باشند، محدود است.
هدف ما مرور سیستماتیک اثربخشی و بیخطری انسولین دتمیر و انسولین گلارژین در مطالعات پایاپای (head-to-head) جهت درمان دیابت نوع 2 بود.
چهار مطالعه در مجموع 2250 نفر را بررسی کردند. طول دوره کارآزماییها میان 24 تا 52 هفته بود. در مجموع، خطر سوگیری (risk of bias) در مطالعات ارزیابیشده بالا بود. آنالیزهای انجامشده از کارآزماییهای میانمدت که انسولین دتمیر را با انسولین گلارژین مقایسه میکردند، نشان داد که این دو نوع انسولین در دستیابی و حفظ کنترل سطح قند خون (هموگلوبین گلیکوزیله A1c (یا HbA1c)) به یک اندازه موثر هستند. در مقایسه انسولین دتمیر با انسولین گلارژین، هیچ تفاوتی از نظر میزان هیپوگلیسمی کلی، شبانه و شدید مشاهده نشد. افزایش وزن با انسولین دتمیر بهطور قابل توجهی کمتر بود (یک مطالعه تفاوتی معادل 0.9 کیلوگرم را نشان داد). درمان با انسولین گلارژین منجر به کاهش دوز پایه انسولین روزانه و تعداد کمتر واکنشهای محل تزریق شد (1.8% از بیماران تحت درمان با انسولین دتمیر در مقایسه با 0.4% از بیماران تحت درمان با انسولین گلارژین دچار واکنشهای جانبی محل تزریق شدند).
هیچ تفاوتی در میزان تغییرپذیری سطح گلوکز ناشتا یا تغییرپذیری مقادیر گلوکز پروفایلهای 24 ساعته میان دو گروه درمانی یافت نشد.
با توجه به یافتههای حاصل از کارآزماییهای بازیابیشده، نتیجهگیری در خصوص تاثیرات این دو نوع انسولین بر کیفیت زندگی، هزینههای آنها یا تعداد مرگومیرها امکانپذیر نبود. فقط یک کارآزمایی، نتایج مربوط به کیفیت زندگی مرتبط با سلامت را گزارش کرد، و هیچ تفاوت معنیداری میان گروههای درمانی وجود نداشت.
آنالیزها نشان میدهد که هیچ تفاوت بالینی مرتبطی در اثربخشی یا بیخطری میان استفاده از انسولین دتمیر و انسولین گلارژین برای درمان دیابت نوع 2 وجود ندارد. بااینحال، برای دستیابی به کنترل سطح قند خون یکسان، انسولین دتمیر اغلب بهصورت دو بار در روز و با دوز بالاتر تزریق شد اما با افزایش وزن کمتری همراه بود، درحالیکه انسولین گلارژین فقط یکبار در روز تزریق شد و واکنشهای نسبتا کمتری را در محل تزریق ایجاد کرد.
مطالعه چکیده کامل
افزایش مزمن سطح گلوکز خون با نرخ قابل توجهی از عوارض و مرگومیر همراه است. بسیاری از بیماران دیابتی در نهایت برای حفظ کنترل مطلوب سطح قند خون به درمان با انسولین نیاز خواهند داشت. در مورد رژیمهای درمانی مطلوب انسولین برای دیابت نوع 2 همچنان عدم قطعیت وجود دارد، اما به نظر میرسد آنالوگهای انسولین طولانیاثر مفید باشند. چندین مرور، انسولین دتمیر (detemir) یا انسولین گلارژین (glargine) را با انسولین NPH مقایسه کردهاند، اما پژوهشهایی که هر دو آنالوگ انسولین را بهطور مستقیم با یکدیگر مقایسه کنند، محدود است.
اهداف
ارزیابی تاثیرات انسولین دتمیر و انسولین گلارژین در مقایسه با یکدیگر در درمان دیابت نوع 2.
روشهای جستوجو
پایگاههای MEDLINE؛ EMBASE؛ کتابخانه کاکرین، پایگاههای ثبت آنلاین کارآزماییهای در حال انجام و کتابهای چکیده مقالات را جستوجو کردیم. تاریخ آخرین جستوجو ژانویه 2011 بود.
معیارهای انتخاب
تمام کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشدهای که انسولین دتمیر را با انسولین گلارژین با طول دوره 12 هفته یا بیشتر مقایسه کردند، وارد این مرور شدند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دو نویسنده بهطور مستقل از هم مطالعات را انتخاب کرده و دادهها را استخراج کردند. تجمیع مطالعات با استفاده از متاآنالیز اثرات تصادفی (random-effect) انجام شد.
نتایج اصلی
این مرور به بررسی چهار کارآزمایی با طول دوره 24 تا 52 هفته پرداخت که شامل 2250 نفر بودند، و این افراد بهصورت تصادفیسازیشده در یکی از دو گروه انسولین دتمیر یا گلارژین قرار گرفتند. در مجموع، خطر سوگیری (risk of bias) در مطالعات ارزیابیشده بالا بود. انسولین گلارژین بهصورت یکبار در روز و هنگام عصر تجویز شد. در سه مطالعه، تزریق انسولین دتمیر بهصورت یکبار در روز و هنگام عصر آغاز شد که امکان افزودن دوز دوم در نوبت صبح نیز وجود داشت، در یک مطالعه، این تزریق از ابتدا بهصورت دو بار در روز شروع شد. در پایان کارآزمایی، 13.6% تا 57.2% از بیماران تصادفیسازیشده، انسولین دتمیر را دو بار در روز تزریق کردند.
کنترل سطح قند خون، که براساس هموگلوبین گلیکوزیله A1c (یا HbA1c) و سطح HbA1c مساوی یا کمتر از 7% با یا بدون هیپوگلیسمی اندازهگیری شد، هیچ تفاوتی با اهمیت آماری میان گروههای درمانی نداشت.
نتایج نشاندهنده عدم وجود تفاوت معنیدار در میزان بروز هیپوگلیسمی کلی، شبانه و شدید میان گروههای درمانی بودند.
انسولین دتمیر با افزایش وزن کمتری همراه بود. درمان با انسولین گلارژین منجر به کاهش دوز پایه انسولین روزانه و دفعات کمتری از واکنشهای محل تزریق شد.
تفاوت معنیداری در میزان تغییرپذیری مقادیر FPG یا گلوکز در پروفایلهای 24 ساعته میان گروههای درمانی مشاهده نشد. اتخاذ نتیجهگیری در مورد کیفیت زندگی، هزینهها یا میزان مورتالیتی امکانپذیر نبود. فقط یک کارآزمایی، نتایج مربوط به کیفیت زندگی مرتبط با سلامت را گزارش کرد، و هیچ تفاوت معنیداری میان گروههای درمانی وجود نداشت.
نتیجهگیریهای نویسندگان
آنالیزها نشان میدهند که در هدفگذاری درمان هیپرگلیسمی، هیچ تفاوت بالینی مرتبطی از نظر اثربخشی یا بیخطری (safety) میان انسولین دتمیر و انسولین گلارژین وجود ندارد. بااینحال، برای دستیابی به کنترل سطح قند خون یکسان، انسولین دتمیر اغلب دو بار در روز و با دوز بالاتر تزریق میشد اما با افزایش وزن کمتری همراه بود، درحالیکه انسولین گلارژین یکبار در روز تزریق میشد و واکنشهای نسبتا کمتری را در محل تزریق ایجاد کرد.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
