سکته مغزی یکی از علل اصلی ناتوانی‌های جدی و طولانی‌مدت در ایالات متحده است که سالانه 700,000 مورد حمله جدید یا مکرر در این کشور رخ می‌دهند. دو-سوم از بازماندگان بلافاصله پس‌از سکته مغزی در راه رفتن دچار مشکل می‌شوند و شش ماه بعد، هم‌چنان بیش از 30% آنها بدون کمک قادر به راه رفتن نیستند. آموزش راه رفتن روی زمین بخش عمده‌ای از خدمات فیزیوتراپی را برای بیماران مبتلا به سکته مغزی مزمن تشکیل می‌دهد و هدف آن بهبود عملکرد راه رفتن است. آموزش راه رفتن روی زمین شامل مشاهده و راهنمایی الگوی راه رفتن بیمار توسط فیزیوتراپیست، همراه با تمرینات مرتبط است (شامل استفاده از وسایل کمکی با فناوری پیشرفته نمی‌شود). تعداد نُه مطالعه را با 499 شرکت‌کننده مرور کردیم که اثربخشی آموزش راه رفتن روی زمین را برای بهبود معیارهای کلی عملکرد راه رفتن بررسی کردند. براساس نتایج سه مطالعه موجود (269 شرکت‌کننده)، هیچ شواهدی دال بر مزیت مداخله بر عملکرد راه رفتن در پایان کارآزمایی یافت نشد. دیگر معیارهای عملکردی منفرد، تاثیرات معنی‌داری را پس‌از تست نشان دادند. براساس نتایج هفت مطالعه با 396 شرکت‌کننده، سرعت راه رفتن به میزان 0.07 متر در هر ثانیه افزایش یافت. همچنین، براساس نتایج چهار مطالعه با 181 شرکت‌کننده، تست زمان‌بندی‌شده برای «برخاستن و رفتن» (timed up-and-go) تا حدود 1.81 ثانیه بهبود یافت و تست پیاده‌روی شش دقیقه‌ای به میزان 26.06 متر افزایش یافت. در پیگیری سه ماهه، داده‌های بسیار کمتری در دسترس بودند. هیچ تفاوت معنی‌داری میان گروه‌ها در میزان مرگ‌ومیرها/ناتوانی‌ها یا عوارض جانبی مشاهده نشد. بنابراین، برای تعیین اینکه آموزش راه رفتن روی زمین با فیزیوتراپی، عملکرد راه رفتن را در بیماران مبتلا به سکته مغزی مزمن بهبود می‌بخشد یا خیر، شواهد کافی را نیافتیم. مداخلات هدفمندتر برای آموزش راه رفتن روی زمین که در مطالعات اخیر استفاده شدند، مزایای کوچک و کوتاه‌مدتی را برای معیارهای عملکردی، مانند سرعت راه رفتن، تست زمان‌بندی‌شده برای برخاستن و رفتن و مسافت طی‌شده در شش دقیقه نشان می‌دهند. در کنار تعداد کم کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل‌شده بزرگ و با کیفیت بالا، محدودیت‌های این مرور عبارتند از: گستره وسیع ناتوانی‌ها در بیماران سکته مغزی حاضر در این کارآزمایی‌ها، سرعت پائین بهبودی در بیماران سکته مغزی مزمن، توصیف ناقص مداخلات تجربی در مطالعات فیزیوتراپی مبتنی بر جامعه که شامل آموزش راه رفتن روی زمین بود، ماهیت نامشخص متغیر اولیه - یعنی عملکرد راه رفتن، مدت‌زمان محدود پیگیری (عموما کمتر از چهار ماه) و تنوع در پیامدهای اندازه‌گیری‌شده در کارآزمایی‌ها. برای روشن شدن تاثیرات آموزش راه رفتن روی زمین با فیزیوتراپی، انجام کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل‌شده بیشتر، با طراحی مناسب، حجم‌نمونه کافی و کیفیت بالا مورد نیاز است.
مطالعه چکیده کامل
پیشینه
آموزش راه رفتن روی زمین بخش عمده‌ای را از خدمات فیزیوتراپی برای بیماران مبتلا به سکته مغزی مزمن تقریبا در تمامی محیط‌های درمانی تشکیل می‌دهد. آموزش راه رفتن روی زمین به مشاهده الگوی راه رفتن بیمار توسط فیزیوتراپیست‌ها و ارائه نشانه‌ها (cueing) همراه با تمرینات مرتبط اشاره دارد، اما شامل ابزار کمکی با فناوری پیشرفته مانند تحریک الکتریکی عملکردی یا حمایت از وزن بدن نمی‌شود.
اهداف
ارزیابی تاثیرات آموزش راه رفتن روی زمین با فیزیوتراپی بر توانایی راه رفتن در بیماران مبتلا به سکته مغزی مزمن که دچار نواقص حرکتی هستند.
روش‌های جست‌وجو
در پایگاه ثبت کارآزمایی‌های گروه سکته مغزی (stroke) در کاکرین (آخرین جست‌وجو در مارچ 2008)، پایگاه مرکزی ثبت کارآزمایی‌های کنترل‌شده کاکرین (CENTRAL) (کتابخانه کاکرین، شماره 2، سال 2008)؛ MEDLINE (1966 تا ماه می 2008)؛ EMBASE (1980 تا ماه می 2008)؛ CINAHL (1982 تا ماه می 2008)؛ AMED (1985 تا مارچ 2008)؛ Science Citation Index Expanded (1981 تا ماه می 2008)؛ ISI Proceedings (Web of Science؛ 1982 تا ماه می 2006)؛ Physiotherapy Evidence Database (http://www.pedro.org.au/) (ماه می 2008)؛ REHABDATA (http://www.naric.com/research/rehab/) (1956 تا ماه می 2008)؛ http://www.clinicaltrials.gov (ماه می 2008)؛ http://www.controlled-trials.com (ماه می 2008) و http://www.strokecenter.org/ (ماه می 2008) به جست‌وجو پرداختیم. همچنین فهرست منابع مقالات مرتبط را جست‌وجو کردیم و با نویسندگان و محققان کارآزمایی تماس گرفتیم.
معیارهای انتخاب
کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل‌شده‌ای که به مقایسه آموزش راه رفتن روی زمین با فیزیوتراپی در مقابل مداخله دارونما (placebo) یا عدم درمان در بیماران مبتلا به سکته مغزی مزمن با نواقص حرکتی پرداختند.
گردآوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها
نویسندگان در گروه‌های دوتایی و به‌طور مستقل از هم، کارآزمایی‌ها را انتخاب کردند. سه نویسنده به‌طور مستقل از هم داده‌ها را استخراج کرده و کیفیت آنها را ارزیابی کردند. برای کسب اطلاعات بیشتر، با نویسندگان مطالعه تماس گرفتیم.
نتایج اصلی
تعداد نُه مطالعه را شامل 499 شرکت‌کننده وارد مرور کردیم. براساس نتایج سه مطالعه با 269 شرکت‌کننده، هیچ شواهدی را دال بر مزیت مداخله بر متغیر اولیه، یعنی عملکرد راه رفتن پس‌از تست، نیافتیم. متغیرهای عملکردی تک‌بعدی تاثیرات معنی‌داری را پس‌از تست نشان دادند. براساس نتایج هفت مطالعه با 396 شرکت‌کننده، سرعت راه رفتن به میزان 0.07 متر در هر ثانیه افزایش یافت (95% فاصله اطمینان (CI): 0.05 تا 0.10)، براساس یافته‌های چهار مطالعه با 181 شرکت‌کننده، تست زمان‌بندی‌شده برای برخاستن و رفتن (timed up-and-go; TUG) 1.81 ثانیه بهبود یافت (95% CI؛ 2.29- تا 1.33-) و تست پیاده‌روی شش دقیقه‌ای (six-minute-walk test; 6MWT)، تا 26.06 متر افزایش یافت (95% CI؛ 7.14 تا 44.97). براساس گزارش‌های منتشرشده یا ارتباطات شخصی از تمام مطالعات واردشده، هیچ تفاوت معنی‌داری را در میزان مرگ‌ومیرها/ناتوانی‌ها یا عوارض جانبی نیافتیم.
نتیجه‌گیری‌های نویسندگان
برای تعیین اینکه آموزش راه رفتن روی زمین با فیزیوتراپی، مزیتی برای عملکرد راه رفتن در بیماران مبتلا به سکته مغزی مزمن دارد یا خیر، شواهد کافی را نیافتیم، اگرچه شواهد محدودی حاکی از مزایای اندک آن برای متغیرهای تک‌بعدی مانند سرعت راه رفتن یا 6MWT وجود دارد. این یافته‌ها باید در مطالعات بزرگ و با کیفیت بالا با استفاده از معیارهای پیامد متنوع، تکرار شوند.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی می‌کند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمه‌های نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
