سالانه هزاران نفر در اثر مسمومیت با آفت‌کش‌های ارگانوفسفات جان خود را از دست می‌دهند. بیشتر مرگ‌ومیرها در کشورهای در حال توسعه رخ می‌دهند. داروهایی که به‌عنوان اکسیم (oxime) شناخته می‌شوند، به‌عنوان بخشی از درمان استاندارد توصیه‌شده استفاده می‌شوند، اگرچه بسیاری از پزشکان گفته‌اند که به نظر نمی‌رسد هیچ فایده‌ای داشته باشند. این پژوهش شواهد متناقضی را ارائه داده است. بسیاری از مطالعات محدودیت‌های قابل توجهی داشتند. به‌طور کلی، مطالعات انجام‌شده تا به امروز، استفاده روتین از اکسیم‌ها را تائید نمی‌کنند، بااین‌حال، آنها نمی‌توانند این احتمال را رد کنند که برخی دوزها یا موقعیت‌ها می‌توانند مفید باشند. محققان دریافتند که تحقیقات کافی برای بررسی اثربخشی واقعی اکسیم‌ها یا تعیین دوزهایی که احتمالا مفیدتر هستند، انجام نشده است. پیش‌از هرگونه نتیجه‌گیری قطعی، انجام تحقیقات بیشتری لازم است.
مطالعه چکیده کامل
پیشینه
مسمومیت حاد با آفت‌کش‌های ارگانوفسفات سالانه باعث مرگ ده‌ها هزار نفر در کشورهای در حال توسعه می‌شود. درمان استاندارد شامل تجویز آتروپین (atropine) و اکسیم (oxime) داخل وریدی برای فعال کردن مجدد استیل‌کولین‌استراز (acetylcholinesterase) مهارشده است. در طول 20 سال گذشته، مزیت بالینی اکسیم‌ها، مانند پرالیدوکسیم (pralidoxime) و اوبیدوکسیم (obidoxime)، توسط پزشکان در بسیاری از نقاط جهان به چالش کشیده شده است.
اهداف
کمّی‌سازی اثربخشی و بی‌خطری (safety) تجویز اکسیم‌ها در بیماران دچار مسمومیت حاد با آفت‌کش‌های ارگانوفسفات.
روش‌های جست‌وجو
ما بانک‌های اطلاعاتی انگلیسی و چینی را جست‌وجو کردیم: پایگاه ثبت تخصصی گروه صدمات در کاکرین، پایگاه مرکزی ثبت کارآزمایی‌های کنترل‌شده کاکرین (کتابخانه کاکرین)، MEDLINE (Ovid SP)؛ EMBASE (Ovid SP)؛ ISI Web of Science: Science Citation Index Expanded (SCI-EXPANDED)؛ ISI Web of Science: نمایه استنادی مجموعه مقالات کنفرانس‌ها-علوم (CPCI-S) و بانک‌های اطلاعاتی چینی‌زبان CNKI و WANGFANG. تمام جست‌وجوها در سپتامبر 2009 انجام شدند.
معیارهای انتخاب
مقالاتی که احتمالا می‌توانستند RCT باشند، بازیابی شدند تا مشخص شود که تصادفی‌سازی‌شده بودند یا خیر.
گردآوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها
روش‌شناسی (methodology) در سه RCT مشخص نبود. ما با نویسندگان اصلی این مقالات تماس گرفتیم، اما اطلاعات بیشتری را به دست نیاوردیم.
نتایج اصلی
هفت RCT در مورد پرالیدوکسیم یافت شد. سه RCT شامل 366 بیمار، پرالیدوکسیم را در مقابل دارونما (placebo) و چهار RCT شامل 479 بیمار، دو یا چند دوز مختلف را با هم مقایسه کردند. این کارآزمایی‌ها نتایج کاملا متفاوتی را با تاثیرات درمانی از فایده تا ضرر یافتند. بااین‌حال، بسیاری از مطالعات چندین موضوع مهم را برای پیامدها در نظر نگرفتند. به‌طور خاص، ویژگی‌های بیماران در ابتدای مطالعه متعادل نبودند، دوزهای اکسیم بسیار متفاوت بودند، تاخیرهای قابل توجهی در درمان وجود داشت، و نوع ارگانوفسفات در نظر گرفته نشده بود. فقط یک RCT دوزهای توصیه‌شده سازمان جهانی بهداشت (WHO) را با دارونما مقایسه کرد. علی‌رغم وجود شواهد بارز مبنی بر اینکه این دوزها استیل‌کولین‌استراز را در خون دوباره فعال می‌کنند، این کارآزمایی هیچ مزیت بالینی و روند رو به آسیب را در همه زیرگروه‌ها نشان نداد.
نتیجه‌گیری‌های نویسندگان
شواهد فعلی برای نشان دادن اینکه اکسیم‌ها مضر هستند یا مفید، کافی نیست. شواهد از رژیم توصیه‌شده WHO (30 میلی‌گرم/کیلوگرم پرالیدوکسیم کلراید به‌صورت بولوس و به دنبال آن 8 میلی‌گرم/کیلوگرم در ساعت انفوزیون) پشتیبانی نمی‌کند. برای بررسی دیگر استراتژی‌ها و رژیم‌های درمانی، انجام RCTهای بیشتری مورد نیاز است. دلایل نظری و عملی زیادی وجود دارند که چرا اکسیم‌ها ممکن است مفید نباشند، به‌ویژه برای موارد دیررس بروز دی‌متیل OP و مواردی که مقدار زیادی OP دارند که به سادگی آنزیم‌های فعال‌شده را دوباره مهار می‌کند. مطالعات آینده باید زیرگروه‌های بیمار را که ممکن است از این داروها منفعت ببرند و به استراتژی‌های دوز انعطاف‌پذیر نیاز داشته باشند، غربالگری کنند، زیرا اثربخشی بالینی و دوزها ممکن است به نوع OP بستگی داشته باشند.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی می‌کند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمه‌های نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
