دو کارآزمایی بالینی تصادفی‌سازی‌شده در مورد روش سوراخ کردن، آسپیراسیون، تزریق و آسپیراسیون مجدد برای بیماران مبتلا به کیست هیداتید کبدی بدون عارضه شناسایی شدند. یک کارآزمایی، سوراخ کردن، آسپیراسیون، تزریق و آسپیراسیون مجدد را با درمان جراحی مقایسه کرد. کارآزمایی دیگر، سوراخ کردن، آسپیراسیون، تزریق و آسپیراسیون مجدد را با یا بدون آلبندازول با آلبندازول به‌تنهایی مقایسه کرد. هر دو کارآزمایی در معرض خطر بالای سوگیری (bias) قرار داشتند. تعداد شرکت‌کنندگان واردشده و طول دوره پیگیری برای نتیجه‌گیری قطعی کافی نیستند. به‌طور کلی، شواهد کافی برای حمایت یا رد روش سوراخ کردن، آسپیراسیون، تزریق و آسپیراسیون مجدد با یا بدون پوشش بنزیمیدازول برای بیماران مبتلا به کیست هیداتید کبدی بدون عارضه وجود ندارد.
مطالعه چکیده کامل
پیشینه
کیست هیداتید کبدی (hepatic hydatid cyst) یک مشکل مهم سلامت عمومی در مناطقی از جهان است که از سگ‌ها برای دامپروری استفاده می‌شود. در حال حاضر، درمان کیست‌های هیداتید کبدی بدون عارضه، جراحی است. بااین‌حال، در طول دهه گذشته روش سوراخ کردن، آسپیراسیون، تزریق و آسپیراسیون مجدد (puncture, aspiration, injection, and re-aspiration; PAIR) با یا بدون پوشش بنزیمیدازول (benzimidazole) به‌عنوان یک جایگزین ظاهر شده است.
اهداف
ارزیابی مزایا و خطرات PAIR با یا بدون پوشش بنزیمیدازول برای بیماران مبتلا به کیست هیداتید کبدی بدون عارضه در مقایسه با مداخله ساختگی/عدم مداخله، جراحی یا درمان دارویی.
روش‌های جست‌وجو
نتایج جست‌وجو در پایگاه ثبت کارآزمایی‌های کنترل‌شده گروه هپاتوبیلیاری در کاکرین، پایگاه مرکزی ثبت کارآزمایی‌های کنترل‌شده کاکرین (CENTRAL )در کتابخانه کاکرین، MEDLINE؛ EMBASE؛ DARE و ACP Journal Club، همراه با جست‌وجوها در متن کامل مقالات با هم ترکیب شدند (اکتبر 2010). فهرست منابع مطالعات مرتبط و دیگر منابع علمی شناسایی‌شده بررسی شدند. با محققان این حوزه تماس گرفته شد.
معیارهای انتخاب
فقط کارآزمایی‌های بالینی تصادفی‌سازی‌شده‌ای وارد شدند که استفاده از روش PAIR را با یا بدون پوشش بنزیمیدازول به‌عنوان درمان تجربی کیست هیداتید کبدی بدون عارضه (یعنی کیست‌های هیداتید کبدی که عفونی نیستند و هیچ ارتباطی با مجاری صفراوی یا دیگر احشاء ندارند) در مقایسه با عدم مداخله، سوراخ کردن ساختگی (یعنی انجام تمام مراحل سوراخ کردن، وانمود به انجام PAIR، اما در واقع انجام ندادن این روش)، جراحی یا شیمی‌درمانی، بررسی کردند.
گردآوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها
داده‌ها به‌طور جداگانه استخراج شدند و خطر سوگیری (risk of bias) در هر کارآزمایی توسط نویسندگان ارزیابی شد. با نویسندگان اصلی کارآزمایی‌ها تماس گرفته شد تا داده‌های ازدست‌رفته بازیابی شوند.
نتایج اصلی
ما هیچ کارآزمایی بالینی تصادفی‌سازی‌شده‌ای را نیافتیم که PAIR را در مقابل عدم مداخله یا مداخله ساختگی مقایسه کرده باشد. ما فقط دو کارآزمایی بالینی تصادفی‌سازی‌شده را شناسایی کردیم، یک مورد PAIR را در مقابل درمان جراحی (50 شرکت‌کننده) و دیگری PAIR (با یا بدون آلبندازول) را در مقابل آلبندازول به‌تنهایی (30 شرکت‌کننده) مقایسه کردند. هر دو کارآزمایی از نظر پنهانسازی تخصیص (allocation concealment)، «کافی» ارزیابی شدند؛ بااین‌حال، روند تولید توالی تخصیص (allocation sequence) و روش‌های کورسازی (blinding) در هر دو «نامشخص» بود. PAIR به‌همراه آلبندازول در مقایسه با جراحی، میزان مشابهی را از ناپدید شدن کیست و میانگین قطر کیست با عوارض جانبی کمتر (32% در مقابل 84%، P < 0.001) و روزهای کمتر بستری در بیمارستان (میانگین + انحراف معیار) (4.2 + 1.5 در مقابل 12.7 + 6.5 روز، P < 0.001) به‌دست آورد. PAIR با یا بدون آلبندازول در مقایسه با آلبندازول، کاهش کیست و تسکین علامتی بسیار بیشتری را به‌همراه داشت (P < 0.01).
نتیجه‌گیری‌های نویسندگان
PAIR امیدوارکننده به نظر می‌رسد، اما شواهد کافی برای حمایت یا رد PAIR با یا بدون پوشش بنزیمیدازول برای درمان بیماران مبتلا به کیست هیداتید کبدی بدون عارضه وجود ندارد. برای پرداختن به این موضوع، انجام کارآزمایی‌های بالینی تصادفی‌سازی‌شده بیشتر با طراحی خوب، ضروری است.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی می‌کند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمه‌های نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
