متیل‌گزانتین‌ها می‌توانند عروق خونی مغز را گشاد کنند، اما هیچ فایده آشکاری در درمان زودهنگام سکته‌های مغزی ناشی از لخته‌های خون ندارند. بیشتر سکته‌های مغزی ناشی از لخته شدن خون هستند که جریان خون را در قسمت آسیب‌دیده مغز کاهش می‌دهند. بدون خون‌رسانی کافی، مغز به سرعت آسیب می‌بیند که اغلب دائمی است. داروهایی که می‌توانند جریان خون مغز را بهبود بخشند، ممکن است آسیب را کاهش داده و پیامد پس‌از سکته مغزی را بهبود بخشند. متیل‌گزانتین‌ها می‌توانند جریان خون مغز را تغییر دهند، اما ما نمی‌دانیم که آنها روند بهبودی بیمار را بهتر می‌کنند یا خیر. ما پنج کارآزمایی کوچک را یافتیم که هیچ مزیت روشنی را نشان نمی‌دهند. در حال حاضر، استفاده از متیل‌گزانتین‌ها در مدیریت بالینی سکته مغزی حاد توصیه نمی‌شود.
مطالعه چکیده کامل
پیشینه
مشتقات متیل‌گزانتین، گشادکننده عروقی هستند. آنها همچنین تجمع پلاکت‌ها و سنتز ترومبوکسان A2 را مهار می‌کنند، آزادسازی رادیکال‌های آزاد را کاهش می‌دهند و ممکن است محافظت‌کننده عصبی باشند. این مرور حوزه‌ای را پوشش می‌دهد که هیچ تحقیق فعالی در آن انجام نمی‌شود. در صورت دسترسی به اطلاعات مرتبط، مثلا پس‌از اتمام یک مطالعه مناسب، این اطلاعات به‌روزرسانی خواهد شد.
اهداف
ارزیابی تاثیر متیل‌گزانتین‌های داخل وریدی یا خوراکی (پنتوکسی‌فیلین، پروپنتوفیلین یا پنتی‌فیلین) در بیماران مبتلا به سکته مغزی ایسکمیک حاد.
روش‌های جست‌وجو
پایگاه ثبت کارآزمایی‌های گروه سکته مغزی (stroke) در کاکرین (آخرین جست‌وجو در نوامبر 2003) را بررسی کردیم. برای نسخه اول، ما همچنین EMBASE (1980 تا 1999)، MEDLINE (1966 تا 1999)، Science Citation Index (1981 تا 1999) و Ottawa Stroke Trials Registry را جست‌وجو کردیم. ما همچنین با تولیدکنندگان متیل‌گزانتین‌ها و محققان اصلی کارآزمایی‌های شناسایی‌شده تماس گرفتیم.
معیارهای انتخاب
کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی‌شده که پنتوکسی‌فیلین، پروپنتوفیلین یا پنتی‌فیلین را با دارونما (placebo) یا گروه کنترل در بیماران مبتلا به سکته مغزی ایسکمیک حاد قطعی یا احتمالی مقایسه کردند. کارآزمایی‌هایی وارد مطالعه شدند که درمان آنها ظرف یک هفته پس‌از شروع سکته مغزی آغاز شده بود.
گردآوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها
دو نویسنده مرور به‌طور مستقل از هم معیارهای ورود را اعمال کردند. کیفیت کارآزمایی‌ها ارزیابی شدند.
نتایج اصلی
پنج کارآزمایی وارد شدند. چهار کارآزمایی، پنتوکسی‌فیلین را در 763 بیمار، و یک کارآزمایی، پروپنتوفیلین را در 30 بیمار بررسی کردند. هیچ کارآزمایی‌‌ای در مورد پنتی‌فیلین یافت نشد. احتمال مرگ‌ومیر زودرس (ظرف چهار هفته) در بیمارانی که داروی متیل‌گزانتین را دریافت کردند، در مقایسه با بیماران در گروه دارونما، کاهش اما غیرمعنی‌دار از نظر آماری داشت (نسبت شانس (OR): 0.64؛ 95% فاصله اطمینان (CI): 0.41 تا 1.02). این روند غیرمعنی‌دار به سمت کاهش مرگ‌ومیر عمدتا به‌دلیل نتایج یک کارآزمایی پنتوکسی‌فیلین بود که کاهش بسیار معنی‌داری را در مرگ‌ومیر زودهنگام نشان داد. دو کارآزمایی مرگ زودرس یا ناتوانی را گزارش کردند و کاهش غیرمعنی‌داری را یافتند (OR: 0.49؛ 95% CI؛ 0.20 تا 1.20). همانطور که در کارآزمایی پروپنتوفیلین با حضور 30 بیمار گزارش شد، تفاوت معنی‌داری در مرگ‌ومیر دیرهنگام (بیش‌از چهار هفته) دیده نشد، اگرچه فاصله اطمینان گسترده بود (OR: 0.70؛ 95% CI؛ 0.13 تا 3.68). داده‌های مربوط به اختلال و ناتوانی عصبی به‌شکلی مناسب برای آنالیز ارائه نشدند. داده‌های مربوط به کیفیت زندگی، عود سکته مغزی، ترومبوآمبولی و خون‌ریزی گزارش نشدند.
نتیجه‌گیری‌های نویسندگان
شواهد کافی برای ارزیابی مناسب اثربخشی و بی‌خطری (safety) استفاده از متیل‌گزانتین‌ها پس‌از وقوع سکته مغزی ایسکمیک حاد وجود ندارد.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی می‌کند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمه‌های نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
