این مرور از 23 کارآزمایی شامل 3043 زن مبتلا به اندومتریوز (endometriosis) نشان داد که هیچ شواهدی دال بر سودمندی استفاده از عوامل سرکوب تخمک‌گذاری در زنان مبتلا به اندومتریوز و ناباروری وجود ندارد. اندومتریوز ناشی از گسترش بافت پوششی رحم (اندومتر) به محلی خارج از رحم است. این بیماری با ناباروری مرتبط است و می‌تواند باعث ایجاد درد در طول رابطه جنسی و قاعدگی شود. هورمون استروژن رشد اندومتریوز را تحریک می‌کند. سال‌هاست که استفاده از داروهایی مانند دانازول برای متوقف کردن تخمک‌گذاری و تولید استروژن، روش استاندارد در درمان درد و ناباروری ناشی از اندومتریوز بوده است. این روش برای تسکین درد خوب عمل می‌کند، اما به نظر نمی‌رسد که باروری را بهبود بخشد. در واقع، از آنجایی که تخمک‌گذاری و پریودها در طول درمان متوقف می‌شوند، باروری ممکن است با این رویکرد کاهش یابد.
مطالعه چکیده کامل
پیشینه
اندومتریوز (endometriosis) به وجود غدد یا استرومای اندومتر در محل‌هایی غیر از حفره رحم گفته می‌شود و به‌نظر می‌رسد یک وضعیت وابسته به استروژن باشد. این وابستگی، استفاده درمانی از عوامل سرکوب تخمک‌گذاری را در تلاش برای بهبود باروری بعدی برانگیخته است.
اهداف
ارزیابی اثربخشی عوامل سرکوب تخمک‌گذاری، از جمله دانازول، پروژستین‌ها و داروهای ضدبارداری خوراکی، در درمان ناباروری ناشی از اندومتریوز در بهبود پیامدهای بارداری از جمله زنده‌زایی.
روش‌های جست‌وجو
ما در پایگاه ثبت تخصصی کارآزمایی‌های گروه اختلالات قاعدگی و ناباروری در کاکرین (فوریه 2009)، پایگاه مرکزی ثبت کارآزمایی‌های کنترل‌شده کاکرین (CENTRAL) (کتابخانه کاکرین، شماره 1، 2009)، MEDLINE (1966 تا فوریه 2009)، EMBASE (1980 تا فوریه 2009) و فهرست منابع مقالات جست‌وجو کردیم.
معیارهای انتخاب
کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی‌شده که یک عامل سرکوب تخمک‌گذاری را با دارونما (placebo) یا عدم درمان، یک عامل سرکوب‌کننده را با دانازول، یا یک آنالوگ هورمون آزادکننده گنادوتروپین (GnRHa) را با قرص‌های ضدبارداری خوراکی در زنان مبتلا به اندومتریوز مقایسه کردند.
گردآوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها
دو نویسنده مرور به‌طور مستقل از هم داده‌ها را استخراج کرده و کیفیت کارآزمایی‌ها را ارزیابی کردند. برای کسب اطلاعات بیشتر، با نویسندگان مطالعه تماس گرفتیم.
نتایج اصلی
بیست و پنج کارآزمایی وارد شدند. فقط دو مطالعه زنده‌زایی را گزارش کردند. نسبت شانس (OR) برای بارداری پس‌از سرکوب تخمک‌گذاری در مقابل دارونما یا عدم درمان، برای همه زنان تصادفی‌سازی شده برابر با 0.97 (95% فاصله اطمینان (CI): 0.68 تا 1.34، P = 0.8)، و برای زوج‌های نابارور فقط با وجود استفاده از انواع عوامل سرکوب‌کننده معادل 1.02 (95% CI؛ 0.70 تا 1.52، P = 0.82) گزارش شد. هیچ شواهدی دال بر مزیت این درمان وجود نداشت. OR شایع برای بارداری پس‌از مصرف همه داروها در مقایسه با دانازول، برای همه زنان تصادفی‌سازی‌شده معادل 1.38 (95% CI؛ 1.05 تا 1.82، P = 0.02) و فقط برای زوج‌های نابارور برابر با 1.37 (95% CI؛ 0.94 تا 1.99؛ P = 0.10) بود. وقتی GnRHa و دانازول مستقیما با هم مقایسه شدند، OR برای همه زنان تصادفی‌سازی‌شده برابر با 1.45 (95% CI؛ 1.08 تا 1.95، P = 0.01) و فقط برای زوج‌های نابارور معادل 1.63 (95% CI؛ 1.12 تا 2.37، P = 0.01) بود که به نفع GnRHa گزارش شد. هیچ تاثیری از GnRHa در مقایسه با قرص‌های ضدبارداری خوراکی مشاهده نشد (OR: 0.93؛ 95% CI؛ 0.41 تا 2.12، P = 0.86 برای همه زنان تصادفی‌سازی شده؛ OR: 0.83؛ 95% CI؛ 0.34 تا 2.05، P = 0.69 فقط برای زوج‌های نابارور).
نتیجه‌گیری‌های نویسندگان
هیچ شواهدی دال بر سودمندی استفاده از عوامل سرکوب تخمک‌گذاری در زنان نابارور مبتلا به اندومتریوز که مایل به بارداری هستند، وجود ندارد.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی می‌کند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمه‌های نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
