زخمهای پپتیک بهدلیل آسیب شیره اسیدی معده روی پوشش داخلی معده (زخم معده) یا قسمت فوقانی روده کوچک (زخم دوازدهه (duodenal)) ایجاد میشوند. آنها باعث درد، سوءهاضمه و گاهی خونریزی میشوند. خونریزی در روده میتواند تهدید کننده زندگی باشد. درمانهای متعددی با هدف بهبودی زخم و پیشگیری از خونریزی در آینده انجام میشوند. این داروها شامل داروهای سرکوبکننده اسید و آنتیبیوتیکها برای درمان هلیکوباکتر پیلوری ، نوعی باکتری که باعث ایجاد بیشتر زخمهای گوارشی میشود، هستند. این مرور نشان داد که، برای افراد مبتلا به زخم پپتیک خونریزیدهنده ناشی از هلیکوباکتر پیلوری ، درمان با آنتیبیوتیکها در مقایسه با داروهای سرکوبکننده اسید، بهطور موثرتری از خونریزی مجدد دستگاه گوارش پیشگیری میکند. آنتیبیوتیکها در صورت وجود عفونت هلیکوباکتر پیلوری ، ارزانتر و راحتتر از داروهای سرکوبکننده اسید معده برای مصرف طولانیمدت هستند.
مطالعه چکیده کامل
زخم پپتیک علت اصلی خونریزی دستگاه گوارش فوقانی است، و عفونت هلیکوباکتر پیلوری ( H.pylor i) عامل اصلی ایجاد بیماری زخم پپتیک است. درمان نگهدارنده ضدترشحی، درمان استاندارد طولانیمدت برای بیماران مبتلا به زخمهای خونریزی دهنده برای پیشگیری از عود خونریزی است. اثربخشی ریشهکنی هلیکوباکتر پیلوری برای پیشگیری از خونریزی مجدد زخم پپتیک ناشناخته است.
اهداف
مقایسه اثربخشی درمان ریشهکنی هلیکوباکتر پیلوری در مقابل درمان ضدترشحی غیرریشهکنی (با یا بدون درمان نگهدارنده طولانیمدت ضدترشحی) برای پیشگیری از عود خونریزی از زخم پپتیک.
روشهای جستوجو
ما در پایگاه ثبت کارآزماییهای کنترلشده کاکرین (کتابخانه کاکرین، شماره 4، 2003)، MEDLINE (ژانویه 1966 تا ژانویه 2004)، EMBASE (ژانویه 1988 تا ژانویه 2004)، CINAHL (ژانویه 1982 تا ژانویه 2004) و فهرست منابع مقالات جستوجو کردیم. ما همچنین جستوجوی دستی را در چندین کنگره انجام دادیم. روش جستوجو در ژانویه 2005 و اکتبر 2008 دوباره اجرا شد، اما هیچ کارآزمایی جدیدی یافت نشد.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای بالینی کنترلشده که اثربخشی درمان ریشهکنی هلیکوباکتر پیلوری را در مقابل درمان ضدترشحی غیرریشهکنی (با یا بدون درمان نگهدارنده طولانیمدت ضدترشحی) برای پیشگیری از عود خونریزی از زخم پپتیک مقایسه کردند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
استخراج دادهها و ارزیابی کیفیت مطالعات توسط دو نویسنده انجام شدند. برای دستیابی به اطلاعات بیشتر، با نویسندگان مطالعه تماس گرفته شد.
نتایج اصلی
هفت مطالعه با مجموع 578 بیمار در اولین مقایسه گنجانده شدند: میانگین درصد خونریزی مجدد در گروه درمان ریشهکنی
هلیکوباکتر پیلوری
2.9%، و در گروه درمان غیرریشهکنی بدون درمان نگهدارنده طولانیمدت ضدترشحی، 20% بود (OR: 0.17؛ 95% CI؛ 0.10 تا 0.32؛ هیچ شواهد آماری از ناهمگونی وجود نداشت؛ NNT: 7؛ 95% CI؛ 5 تا 11). سه مطالعه با مجموع 470 بیمار در مقایسه دوم وارد شدند: میانگین درصد خونریزی مجدد در گروه درمان ریشهکنی
هلیکوباکتر پیلوری
1.6%، و در گروه درمان غیرریشهکنی با درمان نگهدارنده طولانیمدت ضدترشحی، 5.6% بود (OR: 0.24؛ 95% CI؛ 0.09 تا 0.67؛ ناهمگونی نشان داده نشد؛ NNT: 20؛ 95% CI؛ 12 تا 100). آنالیزهای زیرگروه برای بررسی تاثیر NSAIDها و حذف موارد شکست در ریشهکنی هلیکوباکتر پیلوری از آنالیزها انجام شدند.
نتیجهگیریهای نویسندگان
درمان عفونت هلیکوباکتر پیلوری در پیشگیری از عود خونریزی از زخم پپتیک، موثرتر از درمان ضدترشحی غیرریشهکنی (با یا بدون درمان نگهدارنده طولانیمدت ضدترشحی) است. تمام بیماران مبتلا به خونریزی زخم پپتیک باید از نظر عفونت هلیکوباکتر پیلوری آزمایش شوند و درمان ریشهکنی باید برای بیماران هلیکوباکتر پیلوری مثبت تجویز شود.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
