در زنان مبتلا به اکلامپسی، سولفات منیزیم بهتر از فنیتوئین در پیشگیری از وقوع تشنجهای بیشتر و دیگر مشکلات سلامت برای زنان و نوزادانشان است.
از هر 100 زن باردار، بین دو و هشت نفر دچار پرهاکلامپسی (مسمومیت بارداری) میشوند که معمولا به معنای فشار خون بالا و وجود پروتئین در ادرار است. تعداد کمی از زنان مبتلا به پرهاکلامپسی دچار تشنج (غش) نیز میشوند؛ به این حالت اکلامپسی گفته میشود. وقوع اکلامپسی نادر است: در کشورهایی با سطح درآمد بالا، از هر 10,000 زن باردار، دو تا سه مورد و در کشورهایی با سطح درآمد پائین و متوسط، 16 تا 69 نفر از هر 10,000 زن باردار به اکلامپسی مبتلا میشوند. این وضعیت اهمیت زیادی دارد، زیرا زنانی که به اکلامپسی مبتلا هستند، در معرض خطر بالای بیماری شدید و مرگومیر قرار دارند. در سراسر جهان، سالانه بیشاز نیم میلیون زن بهدلیل عوارض بارداری و زایمان جان خود را از دست میدهند و 99% از این مرگومیرها مربوط به زنان در کشورهایی با سطح درآمد پائین و متوسط است. بهطور کلی، 15% از مرگومیر مادران با اکلامپسی مرتبط است.
مرور هفت کارآزمایی، شامل 972 زن، نشان داد که سولفات منیزیم در کاهش خطر مرگ مادر و تشنجهای بیشتر، بهطور قابل توجهی بهتر از فنیتوئین است. همچنین برای نوزاد بیخطرتر به نظر میرسد. در مرورهای دیگر، داروهای دیگر (دیازپام و کوکتل لیتیک) نیز با سولفات منیزیم برای زنان مبتلا به اکلامپسی مقایسه شدهاند؛ سولفات منیزیم نیز بهطور قابل توجهی بهتر از این داروها ظاهر شد.
مطالعه چکیده کامل
اکلامپسی، یا وقوع تشنج همراه با پرهاکلامپسی، یک عارضه نادر اما جدی در دوران بارداری است. تعدادی از داروهای ضدتشنج مختلف برای کنترل تشنجهای ناشی از اکلامپسی و پیشگیری از بروز تشنجهای بیشتر استفاده شدهاند.
اهداف
هدف از این مرور، ارزیابی تاثیرات استفاده از سولفات منیزیم در مقایسه با فنیتوئین، بهمنظور مراقبت از زنان مبتلا به اکلامپسی بود. سولفات منیزیم در دیگر مرورهای کاکرین با دیازپام و با کوکتل لیتیک (lytic cocktai) مقایسه شده است.
روشهای جستوجو
پایگاه ثبت کارآزماییهای گروه بارداری و زایمان در کاکرین را جستوجو کردیم (30 اپریل 2010).
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای تصادفیسازیشده که سولفات منیزیم (تزریق داخل وریدی یا عضلانی) را با فنیتوئین برای زنان دارای تشخیص بالینی اکلامپسی مقایسه کردند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دو نویسنده مرور، کیفیت کارآزمایی را ارزیابی کرده، و دادهها را استخراج کردند.
نتایج اصلی
ما دادههای هفت کارآزمایی را، که شامل 972 زن بودند، وارد کردیم. یک کارآزمایی بزرگ (775 زن) کیفیت خوبی داشت. سولفات منیزیم در مقایسه با فنیتوئین با کاهش قابل توجهی در عود تشنج همراه بود (شش کارآزمایی، 972 زن؛ خطر نسبی (RR): 0.34؛ 95% فاصله اطمینان (CI): 0.24 تا 0.49). روند مرگومیر مادران بهنفع سولفات منیزیم است، اما این تفاوت از نظر آماری معنیدار نیست (سه کارآزمایی، 847 زن؛ RR: 0.50؛ 95% CI؛ 0.24 تا 1.05). کاهش در خطر ابتلا به پنومونی (یک کارآزمایی، RR: 0.44؛ 95% CI؛ 0.24 تا 0.79)، نیاز به تهویه مکانیکی (یک کارآزمایی، RR: 0.68؛ 95% CI؛ 0.50 تا 0.91) و بستری در بخش مراقبتهای ویژه (یک کارآزمایی، RR: 0.67؛ 95% CI؛ 0.50 تا 0.89) با استفاده از سولفات منیزیم در مقایسه با فنیتوئین مشاهده شد.
برای نوزادان، سولفات منیزیم در مقایسه با فنیتوئین با کاهش بستری در بخش مراقبتهای ویژه نوزادان (SCBU) (یک کارآزمایی، 518 نوزاد؛ RR: 0.73؛ 95% CI؛ 0.58 تا 0.91) و کاهش تعداد نوزادانی که فوت کردند یا بیشاز هفت روز در SCBU بستری بودند (یک کارآزمایی، 643 نوزاد؛ RR: 0.77؛ 95% CI؛ 0.63 تا 0.95) همراه بود. هیچ تفاوت بارزی در مرگومیرهای پریناتال وجود نداشت (دو کارآزمایی، 665 نوزاد؛ RR: 0.85؛ 95% CI؛ 0.67 تا 1.09).
نتیجهگیریهای نویسندگان
سولفات منیزیم در مقایسه با فنیتوئین، برای زنان مبتلا به اکلامپسی، خطر نسبی عود تشنج را کاهش میدهد، احتمالا خطر مرگومیر مادر را کم میکند و پیامد نوزاد بهبود میبخشد. سولفات منیزیم داروی انتخابی برای زنان مبتلا به اکلامپسی است. استفاده از فنیتوئین باید کنار گذاشته شود.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
