سولفات منیزیم در مقایسه با دیازپام (Valium) در موارد تشنج اکلامپسی، منجر به مرگومیر کمتر مادر و وقوع تشنجهای بعدی میشود.
از هر 100 زن باردار، بین دو و هشت نفر دچار پرهاکلامپسی (مسمومیت بارداری) میشوند که معمولا به معنی فشار خون بالا و وجود پروتئین در ادرار است. تعداد کمی از زنان مبتلا به پرهاکلامپسی دچار تشنج (غش) نیز میشوند؛ به این حالت اکلامپسی گفته میشود. اکلامپسی میتواند در نیمه دوم بارداری، در طول زایمان یا پساز تولد نوزاد رخ دهد. به زنان مبتلا به اکلامپسی، داروی ضدتشنج داده میشود تا تشنج اکلامپسی کنترل شده و از وقوع تشنجهای بعدی پیشگیری شود. اکلامپسی یک بیماری مهم است زیرا وقتی زنان دچار حمله اکلامپسی میشوند، خطر ابتلا به بیماری شدید و مرگومیر در آنها زیاد است. در سال 2008، حدود 358,000 زن در سراسر جهان بهدلیل عوارض بارداری و زایمان، جان خود را از دست دادند و 99% از این مرگومیرها مربوط به زنان ساکن در کشورهایی با سطح درآمد پائین و متوسط بود. بهطور کلی، 15% از مرگومیر مادران با اکلامپسی مرتبط است. اکلامپسی در کشورهایی با سطح درآمد پائین و متوسط بیشتر از کشورهایی با سطح درآمد بالا شایع است.
نتایج مرور ما از هفت کارآزمایی تصادفیسازیشده، شامل 1396 زن، نشان داد که سولفات منیزیم داخل وریدی یا عضلانی در کاهش خطر مرگومیر مادر و تشنجهای بیشتر، بهطور قابل توجهی بهتر از دیازپام داخل وریدی عمل میکند. درمان بهمدت 24 ساعت انجام شد، مگر اینکه اندیکاسیونی برای ادامه طولانیتر درمان وجود داشت. دوز دیازپام براساس سطح آرامبخشی تنظیم شد، با این هدف که زن خوابآلود اما هوشیار نگه داشته شود. استفاده از سولفات منیزیم نیاز به نظارت بر میزان تنفس، رفلکسهای تاندونی و برونده ادرار دارد تا از بروز عوارض جانبی جلوگیری شود.
تعداد کمتری از نوزادان در بدو تولد با سولفات منیزیم نسبت به دیازپام، نمره آپگار پائین داشتند و اگرچه میزان بستری در بخش مراقبتهای ویژه مشابه بود، تعداد کمتری از نوزادان در گروه سولفات منیزیم، مدت بستری بیشاز هفت روز داشتند.
در دیگر مرورهای کاکرین، سولفات منیزیم نیز بهطور قابل توجهی بهتر از داروهای دیگر (فنیتوئین و کوکتل لیتیک) عمل کرد.
مطالعه چکیده کامل
اکلامپسی، یا وقوع تشنج همراه با پرهاکلامپسی، همچنان یک عارضه نادر اما جدی در دوران بارداری است. تعدادی از داروهای ضدتشنج مختلف برای کنترل تشنجهای ناشی از اکلامپسی و پیشگیری از وقوع تشنجهای بعدی استفاده میشوند.
اهداف
هدف از این مرور، ارزیابی تاثیرات سولفات منیزیم در مقایسه با دیازپام، هنگام استفاده برای مراقبت از زنان مبتلا به اکلامپسی بود. در دیگر مرورهای کاکرین، سولفات منیزیم با فنیتوئین و با کوکتل لیتیک (lytic cocktail) مقایسه شد.
روشهای جستوجو
ما پایگاه ثبت کارآزماییهای گروه بارداری و زایمان در کاکرین (30 سپتامبر 2010) و CENTRAL (شماره 3، 2010) را جستوجو کردیم.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای تصادفیسازیشده که سولفات منیزیم (تزریق داخل وریدی یا عضلانی) را با دیازپام برای زنان دارای تشخیص بالینی اکلامپسی مقایسه کردند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دو نویسنده بهطور مستقل از هم دادهها را ارزیابی کرده و استخراج کردند.
نتایج اصلی
ما هفت کارآزمایی را شامل 1396 زن وارد کردهایم. سه کارآزمایی (1030 زن) کیفیت خوبی داشتند. سولفات منیزیم در مقایسه با دیازپام با کاهش در میزان مرگومیر مادران (هفت کارآزمایی؛ 1396 زن؛ خطر نسبی (RR): 0.59؛ 95% فاصله اطمینان (CI): 0.38 تا 0.92) و عود تشنج (هفت کارآزمایی؛ 1390 زن؛ RR: 0.43؛ 95% CI؛ 0.33 تا 0.55) همراه بود. هیچ تفاوت بارزی در دیگر معیارهای عوارض در مادران وجود نداشت.
هیچ تفاوت بارزی در مرگومیر پریناتال (چهار کارآزمایی؛ 788 نوزاد؛ RR: 1.04؛ 95% CI؛ 0.81 تا 1.34) یا مرگومیر نوزادان (چهار کارآزمایی؛ 759 نوزاد؛ RR: 1.18؛ 95% CI؛ 0.75 تا 1.84) دیده نشد. در گروه سولفات منیزیم، تعداد کمتری از نوزادان زنده متولدشده، نمره آپگار کمتر از هفت در دقیقه اول (دو کارآزمایی؛ 597 نوزاد؛ RR: 0.75؛ 95% CI؛ 0.65 تا 0.87) یا در دقیقه پنجم (RR: 0.70؛ 95% CI؛ 0.54 تا 0.90) داشتند، و به نظر میرسید تعداد کمتری از آنها در محل تولد نیاز به لولهگذاری پیدا کردند (دو کارآزمایی؛ 591 نوزاد؛ RR: 0.67؛ 95% CI؛ 0.45 تا 1.00). هیچ تفاوتی در میزان پذیرش در بخش مراقبتهای ویژه نوزادان وجود نداشت (چهار کارآزمایی؛ 834 نوزاد؛ RR: 0.91؛ 95% CI؛ 0.79 تا 1.05)، اما تعداد کمتری از نوزادان در گروه سولفات منیزیم، مدت بستری بیشاز هفت روز داشتند (سه کارآزمایی؛ 631 نوزاد؛ RR: 0.66؛ 95% CI؛ 0.46 تا 0.96).
نتیجهگیریهای نویسندگان
سولفات منیزیم در مقایسه با دیازپام برای زنان مبتلا به اکلامپسی، خطر نسبی مرگومیر مادر و عود تشنج را کاهش میدهد.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
