درمان با آنتی‌بیوتیک‌ها در مدیریت عفونت‌های طولانی‌مدت در افراد مبتلا به فیبروز سیستیک

سوال مطالعه مروری

ما شواهد مربوط به درمان‌های طولانی‌مدت را با آنتی‌بیوتیک در افراد مبتلا به فیبروز سیستیک که با کمپلکس ﺑﻮرﺧﻮﻟﺪرﻳﺎ ﺳﭙﺎﺳﻴﻪ (باکتری تشکیل‌شده از حداقل 20 گونه مختلف) عفونی شده بودند، بررسی کردیم.

پیشینه

افراد مبتلا به فیبروز سیستیک اغلب دچار عفونت مکرر قفسه سینه شده و سرانجام ریه‌های آن‌ها به‌طور دائمی با باکتری‌ها عفونی می‌شوند، مانند خانواده باکتری‌هایی به نام کمپلکس ﺑﻮرﺧﻮﻟﺪرﻳﺎ ﺳﭙﺎﺳﻴﻪ که می‌تواند مشکلاتی را ایجاد کند زیرا بسیاری از آنتی‌بیوتیک‌ها در برابر آن‌ها عمل نمی‌کنند و ممکن است باعث وخیم‌تر شدن سریع بیماری ریوی شوند. ما می‌خواستیم بدانیم که استفاده طولانی‌مدت از آنتی‌بیوتیک‌درمانی برای افراد مبتلا به فیبروز سیستیک و عفونت کمپلکس ﺑﻮرﺧﻮﻟﺪرﻳﺎ ﺳﭙﺎﺳﻴﻪ مفید بود یا خیر.

تاریخ جست‌وجو

شواهد تا این تاریخ به‌روز هستند: 29 می 2019.

ویژگی‌های مطالعه

این مرور شامل یک مطالعه با 100 بیمار در سنین بین 6 و 57 سال بود. این مطالعه یک آنتی‌بیوتیک استنشاقی را به نام آزترونام (aztreonam) با دارونما (placebo) (ماده‌ای که فاقد دارو است) مقایسه کرد و افراد برای دریافت یک درمان یا درمان دیگر به‌صورت تصادفی (به‌صورت اتفاقی) انتخاب شدند. این مطالعه 52 هفته به طول انجامید.

نتایج اصلی

تنها مطالعه وارد شده در این مرور نشان داد که آزترونام استنشاقی هیچ تاثیر مفیدی بر عملکرد ریه یا میزان عفونت‌های قفسه سینه در افراد مبتلا به فیبروز سیستیک و عفونت کمپلکس ﺑﻮرﺧﻮﻟﺪرﻳﺎ ﺳﭙﺎﺳﻴﻪ نداشت. هیچ تفاوتی بین گروه‌ها از لحاظ میانگین زمان سپری شده تا تشدید بعدی حملات ریوی یا تعداد افرادی که به دلیل تشدید بیماری بستری شدند، وجود نداشت. عوارض جانبی کلی بین گروه‌ها مشابه بود و از لحاظ سایر پیامدهای ارزیابی‌ شده، هیچ تفاوتی بین گروه‌های درمانی از لحاظ مرگ‌ومیر، کیفیت زندگی یا تراکم خلط وجود نداشت. تحقیقات بیش‌تری مورد نیاز است تا مشخص شود که سایر آنتی‌بیوتیک‌های استنشاقی ممکن است مفید باشند یا خیر.

کیفیت شواهد

کیفیت کلی شواهد میان تمام پیامدها متوسط در نظر گرفته شد، به این معنی که تحقیقات بیش‌تر احتمالا تاثیر مهمی در نتایج خواهند داشت.

نتیجه‌گیری‌های نویسندگان: 

ما شواهد کافی را از منابع علمی برای تعیین یک استراتژی موثر برای آنتی‌بیوتیک‌ درمانی در درمان عفونت مزمن BCC نیافتیم.

خلاصه کامل را بخوانید...
پیشینه: 

فیبروز سیستیک (cystic fibrosis; CF) یک بیماری ارثی محدودکننده زندگی است که چندین ارگان را تحت تاثیر قرار می‌دهد، اما به‌صورت کلاسیک با عفونت مزمن ریه و از دست رفتن تدریجی عملکرد ریه همراه است. عفونت مزمن با کمپلکس ﺑﻮرﺧﻮﻟﺪرﻳﺎ ﺳﭙﺎﺳﻴﻪ (Burkholderia cepacia complex; BCC) با افزایش موربیدیتی و مرگ‌ومیر همراه است و بنابراین یک چالش مهم برای پزشکان معالجه‌کننده افراد مبتلا به CF به شمار می‌آید. این مرور، شواهد موجود را برای آنتی‌بیوتیک‌ درمانی طولانی‌مدت در افراد مبتلا به CF و عفونت مزمن BCC بررسی کرد.

اهداف: 

هدف این مرور، ارزیابی اثرات آنتی‌بیوتیک‌درمانی طولانی‌مدت خوراکی و استنشاقی است که عفونت‌های مزمن BCC ریه را هدف قرار داده‌اند. هدف اولیه، ارزیابی اثربخشی درمان‌ها از لحاظ بهبود عملکرد ریه و کاهش میزان تشدید حملات ریوی است. اهداف ثانویه عبارت بودند از کمّی‌سازی عوارض جانبی، مرگ‌ومیر و تغییر در کیفیت زندگی مرتبط با درمان.

روش‌های جست‌وجو: 

ما پایگاه ثبت کارآزمایی‌های گروه فیبروز سیستیک در کاکرین را که از طریق جست‌وجوها در بانک اطلاعاتی الکترونیکی و جست‌وجوی دستی مجلات و کتابچه‌های خلاصه‌مقالات کنفرانس گردآوری شد، جست‌وجو کردیم. هم‌چنین پایگاه ثبت آنلاین مطالعات و فهرست منابع مقالات و مرورهای مرتبط را جست‌وجو کردیم.

تاریخ آخرین جست‌وجو: 29 می 2019.

معیارهای انتخاب: 

کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل شده (randomised controlled trials; RCTs) از آنتی‌بیوتیک ‌درمانی طولانی‌مدت در افراد مبتلا به CF و عفونت مزمن BCC.

گردآوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها: 

دو نویسنده به‌طور مستقل از هم داده‌ها را استخراج کرده، خطر سوگیری (bias) و کیفیت شواهد را با استفاده از درجه‌‏بندی توصیه‏، ارزیابی، توسعه و ارزشیابی (GRADE) ارزیابی کردند.

نتایج اصلی: 

ما یک RCT را وارد کردیم ( 100شرکت‌کننده) که 52 هفته به طول انجامید و به مقایسه لیزین آزترونام (aztreonam lysine; AZLI) استنشاقی پیوسته و دارونما (placebo) در یک RCT دوسو-کور به‌مدت 24 هفته پرداخت، که تا 24 هفته با تمدید برچسب-باز و دوره پیگیری چهار-هفته‌ای پیگیری شد. میانگین سنی شرکت‌کنندگان 26.3 سال بود، 61% مرد بودند و میانگین عملکرد ریه 56.5% پیش‌بینی شده بود.

درمان با AZLI به‌مدت 24 هفته با بهبود در حجم بازدمی اجباری در ثانیه اول در یک ثانیه (forced expiratory volume in one second; FEV1) همراه نبود، تفاوت میانگین (MD)؛ 0.91% (95% فاصله اطمینان (CI): 3.15- تا 4.97) (شواهد با کیفیت متوسط). میانه (median) زمان سپری شده تا تشدید بعدی حملات ریوی 75 روز در گروه AZLI در مقایسه با 51 روز در گروه دارونما بود، اما این تفاوت معنی‌دار نبود (0.27 = P) (شواهد با کیفیت متوسط). هم‌چنین، تعداد شرکت‌کنندگان بستری شده به دلیل تشدیدهای تنفسی، تفاوت معنی‌داری را بین گروه‌ها نشان ندادند، خطر نسبی (RR): 0.88؛ (95% CI؛ 0.53 تا 1.45) (شواهد با کیفیت متوسط). عوارض جانبی کلی بین گروه‌ها مشابه بود، RR: 1.08؛ (95% CI؛ 0.98 تا 1.19) (شواهد با کیفیت متوسط). تفاوت‌های معنی‌داری بین گروه‌های درمانی از نظر مرگ‌ومیر (شواهد با کیفیت متوسط)، کیفیت زندگی یا غلظت خلط وجود نداشت.

در رابطه با کیفیت روش‌شناسی، خطر کلی سوگیری در این مطالعه، نامشخص تا پائین ارزیابی شد.

یادداشت‌های ترجمه: 

این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.

Tools
Information
اشتراک گذاری