نقش چای سبز در پیشگیری از ابتلا به سرطان

پیشینه
میزان مصرف چای سبز (گیاه کاملیا سیننسیس (Camellia sinensis) در سراسر جهان بسیار زیاد است، و حاوی پلی‌فنول‌هایی با فعالیت آنتی‌اکسیدانی قوی است که می‌توانند مانع از تشکیل رادیکال‌های آزاد شوند که ممکن است به آسیب و مرگ سلول بی‌انجامند. بنابراین، طبق نظریه‌ای که در چندین مطالعه در جمعیت انسانی مورد آزمایش قرار گرفته و ارتباط بین مصرف چای سبز و سرطان را مورد بررسی قرار دادند، پیشنهاد شده که چای سبز ممکن است خطر ابتلا را به سرطان کاهش دهد.

هدف مطالعه مروری
ما ارتباط بین مصرف چای سبز و خطر ابتلا به سرطان را در مطالعات اپیدمیولوژیک ارزیابی کردیم.

یافته‌های اصلی
ما 142 مطالعه را با حضور بیش از 1.1 میلیون شرکت‌کننده وارد کردیم، که به بررسی ارتباط میان مصرف چای سبز و سرطان‌های دستگاه گوارش و دستگاه تناسلی زنانه، پستان، پروستات، کلیه و مجاری ادراری، نازوفارنکس، ریه، خون، پوست، تیروئید و مغز پرداختند. اغلب مطالعات از لحاظ نحوه انجام، از كيفيت متوسط تا بالایی برخوردار بودند. به‌طور کلی، شواهد به دست آمده از مطالعات مبنی بر اینکه مصرف چای سبز خطر ابتلا به سرطان را کاهش می‌دهد یا خیر، متناقض و ناسازگار بود.

برخی از مطالعات تاثیر مفیدی را بر خطر ابتلا به سرطان نشان دادند، در حالی که مطالعات دیگر به هیچ تاثیری اشاره نکردند، و حتی افزایش خطر ابتلا به سرطان را پیشنهاد کردند. به خصوص، نتایج حاصل از مطالعات تجربی نشان داد که مکمل‌یاری عصاره چای سبز باعث کاهش خطر ابتلا به سرطان پروستات می‌شود، اما خطر ابتلا را به سرطان‌های زنان افزایش می‌دهد. در مورد سرطان پوست غیر-ملانوم هیچ تفاوتی در موارد ابتلا به سرطان وجود نداشت. به نظر می‌رسد که مکمل‌یاری چای سبز کیفیت زندگی را در مقایسه با دارونما (placebo) اندکی بهبود می‌بخشد، اگرچه با عوارض جانبی متعددی از جمله اختلالات دستگاه گوارش، سطوح بالاتر آنزیم‌های کبدی، و به ندرت، بی‌خوابی، افزایش فشار خون و واکنش‌های پوستی، همراه بود.

در مطالعات غیر-تجربی، برای مقایسه افرادی که بیشترین مقدار چای سبز را مصرف می‌کنند با کسانی که در پائین‌ترین گروه مصرف قرار دارند، ما نشانه کمتری را از وقوع موارد جدید ابتلا به انواع کلی سرطان مشاهده کردیم، در حالی که هیچ تفاوتی در وقوع موارد مهلک و کشنده دیده نشد. با این حال، نتایج با توجه به نوع سرطان و طراحی مطالعه، متناقض و ناسازگار بودند.

نتیجه‌گیری‌ها چه هستند؟
تاثیر مفید مصرف چای سبز در پیشگیری از سرطان تاکنون اثبات نشده است. به دلیل وجود عوارض جانبی احتمالی با مصرف مکمل‌یاری عصاره چای سبز با دوز بالای آن، احتیاط در مصرف آن لازم است.

نتیجه‌گیری‌های نویسندگان: 

به‌طور کلی، یافته‌های به دست آمده از مطالعات اپیدمیولوژیکی تجربی و غیر-تجربی، نتایج متناقض و ناسازگاری را به همراه داشتند، بنابراین شواهد محدودی در مورد تاثیر مفید مصرف چای سبز بر خطر کلی سرطان یا بر سرطان نواحی خاصی از بدن وجود داشت.

شواهد مربوط به تاثیر مفید چای سبز بر برخی از نواحی مبتلا به سرطان، برگرفته از RCTها و از مطالعات مورد-شاهدی هستند، اما محدودیت‌های روش‌شناسی آنها، از جمله تعداد اندک و حجم نمونه پائین مطالعات، و تناقض و ناسازگاری در نتایج به دست آمده از مطالعات کوهورت، تفسیر تخمین‌های RR را محدود می‌سازد. این مطالعات همچنین حاکی از وقوع چندین عارضه جانبی مرتبط با مصرف زیاد چای سبز هستند. علاوه بر این، از آنجا که اکثر مطالعات واردشده در جمعیت‌های آسیایی با مصرف زیاد چای سبز انجام شدند، تعمیم‌پذیری این یافته‌ها به جمعیت‌های دیگر محدود می‌شود. برای نتیجه‌گیری در مورد تاثیرات مفید احتمالی مصرف چای سبز بر خطر ابتلا به سرطان، انجام RCTهایی با توان کافی که به خوبی انجام شده باشند، مورد نیاز هستند.

خلاصه کامل را بخوانید...
پیشینه: 

این مرور، یک به‌روزرسانی از مرور قبلا منتشر شده در بانک اطلاعاتی مرورهای سیستماتیک کاکرین (2009، شماره 3) است. چای یکی از نوشیدنی‌های رایج در سراسر جهان به شمار می‌آید. چای‌های به دست آمده از گیاه کاملیا سیننسیس (Camellia sinensis) را می‌توان به چای سبز، سیاه و اولانگ (oolong) دسته‌بندی کرد، و عادات نوشیدنی از نظر فرهنگی متفاوت است. C sinensis حاوی پلی‌فنول‌ها، زیرگروهی از کاتچین‌ها (catechins)، است. کاتچین‌ها آنتی‌اکسیدان‌های قوی هستند، و مطالعات آزمایشگاهی نشان داده‌اند که این ترکیبات ممکن است تکثیر سلول‌های سرطانی را مهار کنند. برخی از مطالعات اپیدمیولوژیک تجربی و غیر-تجربی نشان داده‌اند که چای سبز ممکن است دارای اثرات پیشگیرانه از سرطان باشد.

اهداف: 

ارزیابی ارتباط احتمالی میان مصرف چای سبز و خطر بروز سرطان و مرگ‌ومیر به عنوان پیامدهای اولیه، و داده‌های مربوط به ایمنی و کیفیت زندگی به عنوان پیامدهای ثانویه.

روش‌های جست‌وجو: 

ما تا ژانویه 2019، به جست‌وجوی مطالعات واجد شرایط در CENTRAL؛ MEDLINE؛ Embase؛ ClinicalTrials.gov؛ و فهرست منابع مرورهای قبلی و مطالعات وارد شده پرداختیم.

معیارهای انتخاب: 

ما همه مطالعات اپیدمیولوژیک، تجربی (یعنی کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل شده (randomised controlled trials; RCTs)) و غیر-تجربی (مطالعات غیرتصادفی‌سازی شده، یعنی مطالعات مشاهده‌ای با هر دو طراحی کوهورت و مورد-شاهدی) را وارد کردیم که ارتباط مصرف چای سبز و خطر سرطان یا کیفیت زندگی، یا هر دو، را بررسی کردند.

گردآوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها: 

دو یا چند نویسنده مرور به‌طور مستقل از هم معیارهای انتخاب مطالعه را اعمال کرده، داده‌ها را استخراج و کیفیت روش‌شناسی مطالعات را ارزیابی کردند. ما نتایج را با توجه به تشخیص نوع سرطان خلاصه کردیم.

نتایج اصلی: 

در این به‌روزرسانی مرور، در کل 142 مطالعه تکمیل شده (11 مطالعه تجربی و 131 مطالعه غیر-تجربی) و دو مطالعه در حال انجام را وارد کردیم. این به‌روزرسانی هم‌چنین شامل 10 مطالعه تجربی و 85 مطالعه غیر-تجربی اضافی بود که از مطالعات وارد شده در نسخه قبلی این مرور به دست آمدند.

یازده مطالعه تجربی در مجموع 1795 شرکت‌کننده را برای دریافت عصاره چای سبز یا دارونما (placebo) اختصاص دادند، همه مطالعات کیفیت کلی روش‌شناسی بالایی را در ارزیابی «خطر سوگیری (bias)» نشان دادند. در مورد بروز سرطان پروستات، بر اساس سه مطالعه که شامل 201 شرکت‌کننده بودند، خطر نسبی (RR) خلاصه در شرکت‌کنندگان مصرف‌کننده مکمل چای سبز معادل 0.50 (95% فاصله اطمینان (CI): 0.18 تا 1.36) (شواهد با قطعیت پائین)، بود. RR خلاصه برای سرطان زنان، 1.50 (95% CI؛ 0.41 تا 5.48؛ 2 مطالعه، 1157 شرکت‌کننده؛ شواهد با قطعیت پائین) گزارش شد. هیچ شواهدی در مورد تاثیر آن بر سرطان پوست غیر-ملانوم به دست نیامد (RR خلاصه: 1.00؛ 95% CI؛ 0.06 تا 15.92؛ 1 مطالعه، 1075 شرکت‌کننده؛ شواهد با قطعیت پائین). علاوه بر این، عوارض جانبی ناشی از مصرف عصاره چای سبز که گزارش شد، عبارت بودند از اختلالات دستگاه گوارش، بالا رفتن سطح آنزیم‌های کبدی و، به ندرت، بی‌خوابی، افزایش فشار خون و واکنش‌های پوستی/زیرپوستی. بر اساس نتایج سه مطالعه تجربی، مصرف عصاره چای سبز در مقایسه با دارونما باعث بهبود جزئی در کیفیت زندگی شد.

در مطالعات غیر-تجربی، ما بیش از 1,100,000 شرکت‌کننده را از 46 مطالعه کوهورت و 85 مطالعه مورد-شاهدی وارد کردیم که بر اساس ارزیابی «خطر سوگیری» در مقیاس نیوکاسل-اتاوا (Newcastle-Ottawa Scale) به‌طور متوسط از کیفیت روش‌شناسی متوسط تا بالایی برخوردار بودند. هنگام مقایسه بالاترین میزان مصرف چای سبز با کمترین میزان مصرف آن، بر اساس سه مطالعه که شامل 52,479 شرکت‌کننده بودند، در کل میزان بروز کمتر سرطان را مشاهده کردیم (RR خلاصه: 0.83؛ 95% CI؛ 0.65 تا 1.07) (شواهد با قطعیت پائین). در مقابل، بر اساس یافته‌های هشت مطالعه و 504,366 شرکت‌کننده، هیچ ارتباطی را بین مصرف چای سبز و مرگ‌ومیر مرتبط با سرطان پیدا نکردیم (RR خلاصه: 0.99؛ 95% CI؛ 0.91 تا 1.07) (شواهد با قطعیت پائین).

برای بیشتر سرطان‌های مربوط به نواحی خاصی از بدن، کاهش RR را در بالاترین گروه مصرف‌کننده چای سبز در مقایسه با کمترین گروه مصرف‌کننده آن مشاهده کردیم. پس از طبقه‌بندی تجزیه‌وتحلیل‌ها بر اساس طراحی مطالعه، برای برخی از نواحی مبتلا به سرطان نتایج شدیدا متضادی را پیدا کردیم: سرطان مری، پروستات و مجاری ادراری، و لوکمی، افزایش RR را در مطالعات کوهورت و کاهش RR یا عدم تفاوت را در مطالعات مورد-شاهدی نشان دادند.

یادداشت‌های ترجمه: 

این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.

Tools
Information
اشتراک گذاری