آموزش تمرینات بدنی برای بهبود ظرفیت ورزش در افراد مبتلا به فیبروز سیستیک

سوال مطالعه مروری

ما شواهدی را مرور کردیم که بدانیم آموزش تمرینات بدنی باعث بهبود آمادگی جسمانی هوازی پائین، بهبود کیفیت زندگی مرتبط با سلامت و کند شدن روند کاهش عملکرد ریه در افراد مبتلا به فیبروز سیستیک (cystic fibrosis; CF) می‌شود یا خیر. این یک نسخه به‌روز از مروری است که قبلا منتشر شده است.

پیشینه

CF ‌بر بسیاری از سیستم‌های بدن، اما عمدتا ریه‌ها تاثیر می‌گذارد. این وضعیت باعث تنگی نفس می‌شود و میزان تحرکی را که افراد مبتلا به این بیماری تحمل می‌کنند، محدود می‌کند. پیشرفت بیماری ریوی منجر به توانایی اندک در ورزش و عدم تحرک جسمی می شود، که به نوبه خود بر سلامتی و کیفیت زندگی مرتبط با سلامت تاثیر می‌گذارد. ما بر آن شدیم تا مطالعاتی را پیدا کنیم که در آن افراد مبتلا به CF با هر سن‌وسال فعالیت‌های هوازی (فعالیت مداوم با شدت کم تا متوسط، مانند آهسته دویدن، دوچرخه‌سواری، شنا و پیاده‌روی) یا فعالیت‌های بی‌هوازی (تمرینات وزن بدن یا تمرینات مقاومتی، یا دویدن با حداکثر سرعت برای یک مدت کوتاه) یا ترکیبی از هر دو، در مقایسه با عدم انجام هیچ گونه فعالیت ورزشی، انجام داده باشند.

تاریخ جست‌وجو

شواهد تا تاریخ زیر به‌روز است: 04 می 2017.

ویژگی‌های مطالعه

این مرور شامل 15 مطالعه با مجموع 487 نفر مبتلا به CF است؛ تعداد شرکت‌کنندگان در هر مطالعه از نه نفر تا 72 نفر در بزرگ‌ترین مطالعه متغیر بود. دو مطالعه در بزرگسالان و هفت مطالعه در کودکان و نوجوانان انجام شده و شش مطالعه شامل تمام محدوده‌های سنی بود. طول مدت چهار مطالعه کمتر از یک ماه بود و شرکت‌کنندگان آن در بیمارستان بستری بودند؛ 11 مطالعه مبتنی بر بیماران سرپایی بوده و از دو ماه تا سه سال ادامه داشتند. شرکت‌کنندگان طیف گسترده‌ای را از شدت بیماری CF ریوی داشتند. سطوح مختلفی از نظارت و ترکیبی از انواع آموزش وجود داشت.

پیامدی که در اغلب مطالعات گزارش شده بود تغییر در عملکرد ریه بود؛ سایر پیامدهای گزارش شده معمولا شامل مصرف حداکثر اکسیژن، کیفیت زندگی مرتبط با سلامت، تغییر قدرت عضلانی و تغییر ترکیبات بدن (مانند ماهیچه و چربی) بود.

نتایج کلیدی

با توجه به طراحی‌های مختلف مطالعه (نوع آموزش تمرین ورزشی، مدت زمان و غیره)، نتوانستیم نتایج مطالعات مختلف را با هم ترکیب کنیم. مطالعات کوتاه‌-مدت تفاوت‌های بین درمان‌ها را نشان نداده بودند. مطالعات طولانی‌تر حاکی از آن بودند که فعالیت‌های جسمانی می‌تواند ظرفیت هوازی را بهبود بخشد، تا حدی عملکرد ریه را بهبود بخشد و کیفیت زندگی مرتبط با سلامت را ارتقاء دهد، اما این در تمام مطالعات هم‌سو و سازگار نبود. هیچ یک از مطالعات گزارشی درباره تعداد مرگ‌و‌میرها ارائه نکرده بود؛ دو مطالعه در مورد عوارض جانبی گزارش داده بودند؛ یک مطالعه در مورد حملات ریوی و دیگری در مورد کنترل دیابت گزارش داده بود.

کیفیت شواهد

یکسری مطالعات کوچک را وارد کردیم و کیفیت آنها را در بهترین حالت متوسط در نظر گرفتیم (فقط برای عوارض جانبی). به‌طور کلی، فقط شواهد با کیفیت پائین تا بسیار پائین وجود دارد که نشان می‌دهد تمرینات ورزشی هوازی یا بی‌هوازی (یا ترکیبی از این دو) تاثیر مثبت بر ظرفیت فعالیت هوازی، عملکرد ریوی و کیفیت زندگی مرتبط با سلامت در افراد مبتلا به CF دارد. در چهار مطالعه، در شروع مطالعه مشخصات شرکت‌کنندگان در بین گروه‌ها متفاوت بود، هر چند به‌طور تصادفی در گروه‌های مختلف درمان قرار گرفته بودند. وقتی قرار است انجام دادن فعالیت ورزشی با انجام ندادن آن مقایسه شود، اینکه افراد ندادنند در کدام گروه درمانی قرار دارند، امکان‌پذیر نیست. با این حال، فکر نمی‌کنیم وقتی ارزیابی به درستی انجام شود، این واقعیت که بیماران می‌دانند در کدام گروه درمانی قرار دارند بر نتایج مربوط به عملکرد ریه آنها تاثیر بگذارد. در مقابل، وقتی افراد تحت بررسی از نظر وضعیت قلبی‌ریوی قرار می‌گیرند، دیگر امکان کورسازی در مورد اینکه در کدام گروه درمانی قرار می‌گیرند وجود ندارد و می‌تواند سوگیری (bias) ایجاد شود. در کمتر از نیمی از مطالعات وارد شده، محققان سعی کردند از اینکه ارزیابان پیامدها متوجه شوند شرکت‌کنندگان در کدام گروه قرار داشته‌اند، پیشگیری کنند؛ و فقط در یک مطالعه سرپرست پژوهشگر کور شد. این مطالعات به‌طور معمول کیفیت زندگی مرتبط با سلامت را اندازه‌گیری نکرده بودند و در مواردی که اندازه گیری شده بود، از ابزارهای اندازه‌گیری مختلفی استفاده شده بود. گزارش‌دهی انتخابی نتایج ممکن است یک مشکل باشد، به خصوص به این دلیل که بیشتر این مطالعات وارد شده در فهرست پایگاه‌های ثبت کارآزمایی‌ها، که جزئیات پیشرفته را در مورد پیامدهای اندازه‌گیری شده ذکر می‌کنند، قرار نداشتند. در مورد تاثیرات نامطمئن هستیم و مطالعات با کیفیت بهتر در آینده، احتمالا این یافته‌ها را تغییر خواهند داد.

نتیجه‌گیری‌های نویسندگان: 

شواهد محدودی در رابطه با اثربخشی فعالیت‌های ورزشی در فیبروز سیستیک حاصل از 15 مطالعه کوچک با کیفیت روش‌شناسی پائین تا متوسط وجود دارد. در حال حاضر تمرینات ورزشی بخشی از مراقبت‌های سرپایی منظم است که برای اکثر افراد مبتلا به فیبروز سیستیک ارائه می‌شود و از آن‌جا که یک‌سری شواهد در مورد تاثیرات مثبت بر تناسب اندام هوازی وجود دارد و هیچ عارضه جانبی منفی ندارد، هیچ دلیلی برای پیشگیری از انجام آن وجود ندارد. مزایای استفاده از تمرینات ورزشی در مراقبت منظم فرد ممکن است تحت تاثیر نوع و مدت برنامه ورزشی قرار داشته باشد. برای ارزیابی جامع از مزایای برنامه‌های ورزشی در افراد مبتلا به فیبروز سیستیک و مزایای نسبی افزودن ورزش‌های هوازی نسبت به بی‌هوازی در برابر ترکیبی از هر دو نوع فعالیت جسمانی برای مراقبت از افراد مبتلا به فیبروز سیستیک، به انجام کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل شده با کیفیت بالا نیاز است.

خلاصه کامل را بخوانید...
پیشینه: 

آموزش تمرینات بدنی می‌تواند بخش مهمی از مراقبت منظم برای افراد مبتلا به فیبروز سیستیک (cystic fibrosis) باشد. این یک نسخه به‌روز از مروری است که قبلا منتشر شده است.

اهداف: 

ارزیابی تاثیرات آموزش تمرینات بدنی بر ظرفیت فعالیت بدنی با اندازه‌گیری حداکثر مصرف اکسیژن، بر عملکرد ریه با اندازه‌گیری حجم بازدمی اجباری در یک ثانیه، بر کیفیت زندگی مرتبط با سلامت و دیگر پیامدهای مهم مرتبط با بیمار در افراد مبتلا به فیبروز سیستیک.

روش‌های جست‌وجو: 

در پایگاه ثبت کارآزمایی‌های مربوط به اختلالات متابولیسم نوزادان در گروه فیبروز سیستیک و اختلالات ژنتیکی در کاکرین به جست‌وجو پرداختیم، که مجموعه‌ای است از جست‌وجوها در بانک اطلاعاتی جامع الکترونیکی و جست‌وجوی دستی در مجلات مرتبط و کتاب‌های مجموعه مقالات کنفرانس.

تاریخ آخرین جست‌وجو: 04 می 2017.

در پایگاه‌های ثبت کارآزمایی‌های در حال انجام (clinicaltrials.gov و WHO ICTRP) نیز به جست‌وجو پرداختیم. تاریخ آخرین جست‌وجو: 10 آگوست 2017.

معیارهای انتخاب: 

تمامی کارآزمایی‌های بالینی تصادفی‌سازی و کنترل‌ شده که به مقایسه هر نوع تمرینات ورزشی به مدت حداقل دو هفته با مراقبت معمول (بدون فعالیت ورزشی) در افراد مبتلا به فیبروز سیستیک پرداخته باشند.

گردآوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها: 

دو نویسنده به‌طور مستقل از هم مطالعات را برای ورود انتخاب کرده، کیفیت روش‌شناسی را بررسی و داده‌ها را استخراج کردند. کیفیت شواهد با استفاده از سیستم درجه‌‏بندی توصیه‏، ارزیابی، توسعه و ارزشیابی (GRADE) ارزیابی شد.

نتایج اصلی: 

از 83 مطالعه شناسایی شده، 15 مطالعه با مجموع 487 شرکت‌کننده، معیارهای ورود را در بر داشتند. تعداد شرکت‌کنندگان در مطالعات از نه نفر تا 72 نفر متغیر بود؛ دو مطالعه در بزرگسالان، هفت مطالعه در کودکان و نوجوانان و شش مطالعه شامل تمام محدوده‌های سنی بود. طول مدت چهار مطالعه که روی افراد بستری در بیمارستان انجام شده بودند کمتر از یک ماه بود و 11 مطالعه که روی بیماران سرپایی انجام شده بود بین دو ماه تا سه سال ادامه داشتند. شرکت‌کنندگان طیف گسترده‌ای را از شدت بیماری نشان می‌دادند و تحت سطوح مختلف نظارت با ترکیبی از انواع فعالیت‌های ورزشی قرار داشتند. مطالعات وارد شده کیفیت‌های مختلفی داشتند.

این مرور سیستماتیک شواهد با کیفیت پائین تا بسیار پائینی را از مطالعات کوتاه‌-مدت و طولانی‌مدت نشان می‌دهد که در افراد مبتلا به فیبروز سیستیک، تمرینات فیزیکی هوازی یا بی‌هوازی (یا ترکیبی از هر دو) تاثیر مثبتی بر توانایی فعالیت هوازی، عملکرد ریه و کیفیت زندگی مرتبط با سلامت دارد. هیچ مطالعه‌ای درباره مرگ‌ومیر گزارشی ارائه نکرده بود؛ دو مطالعه در مورد حوادث جانبی گزارش داده بودند (شواهد با کیفیت متوسط)؛ یکی از این دو گزارش‌هایی در مورد حملات ریوی (شواهد با کیفیت پائین) و دیگری در مورد کنترل دیابت (شواهد با کیفیت بسیار پائین) ارائه داده بود. اگرچه میزان بهبودی‌ها بین مطالعات هم‌سو و سازگار نبوده و از عدم تاثیر تا تاثیرات واضح مثبت متغیر بود، هم‌سو و سازگارترین تاثیرات تمرینات ورزشی مختلف با طول مدت متفاوت، مربوط به حداکثر توانایی فعالیت هوازی (در چهار مطالعه از هفت مطالعه) بود که تاثیرات آن بر حجم بازدمی اجباری در یک ثانیه (در دو مطالعه از 11 مطالعه) و کیفیت زندگی مرتبط با سلامت (در دو مطالعه از هفت مطالعه) نامشخص بود.

یادداشت‌های ترجمه: 

این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.

Tools
Information