مکمل‌یاری تغذیه‌ای برای افراد مسن پس از شکستگی مفصل ران

پیشینه و هدف

افراد مسن مبتلا به شکستگی‌های مفصل ران اغلب در زمان شکستگی خود با سوء‌تغذیه روبه‌رو هستند و بسیاری از آنها در زمان بستری در بیمارستان هم تغذیه نامناسبی دارند. سوء‌تغذیه ممکن است بهبود پس از شکستگی مفصل ران را مختل کند. ما تاثیرات مداخلات تغذیه‌ای را در افراد مسن که در حال بهبود از شکستگی مفصل ران هستند، مرور می‌کنیم.

نتایج جست‌وجو

منابع علمی را تا نوامبر 2015 جست‌وجو کردیم و شامل 41 مطالعه از جمله 3881 شرکت‌کننده بود. تمام مداخلات تغذیه‌ای درون یک ماه از شکستگی مفصل ران آغاز شد. این مطالعات در روش‌های خود ضعف‌هایی دارند که ممکن است اعتبار نتایج آنها را تحت تاثیر قرار دهد. بعضی از شواهد کیفیت بسیار پائین داشتند که بدان معنی است که در مورد نتایج بسیار نامطمئن هستیم.

نتایج کلیدی

هجده مطالعه استفاده از غذاهای اضافی خوراکی را بررسی کردند که انرژی را از منابعی غیر از پروتئین، پروتئین، بعضی ویتامین‌ها و مینرال‌ها تامین می‌کردند. شواهد با کیفیت پائین وجود دارد که نشان می‌دهد این غذاهای خوراکی مولتی‌نوترینت ممکن است مرگ‌و‌میر را کاهش ندهند اما ممکن است تعداد افرادی که مبتلا به عوارض جانبی می‌شوند (مثلا زخم فشاری، عفونت، ترومبوز وریدی، آمبولی ریه، گیجی) کاهش یابد. شواهد با کیفیت بسیار پائین وجود دارد که نشان می‌دهد غذاهای خوراکی مولتی‌نوترینت ممکن است پیامد نامطلوب (مرگ‌ومیر یا عوارض) را کاهش دهد و موجب افزایش بروز استفراغ و اسهال نشود.

در چهار مطالعه، تغذیه با لوله نازوگاستریک مورد بررسی قرار گرفت که مواد غذایی مایع از طریق یک لوله که داخل بینی قرار داده شده و به داخل معده منتقل می‌شود، با انرژی غیر-پروتئینی، پروتئینی، برخی از ویتامین‌ها و مواد معدنی به بیمار تحویل داده می‌شد. این مطالعات شواهد با کیفیت بسیار پائین را فراهم آورده که تغذیه با لوله، که ضعیف هم تحمل می‌شود، به نظر نمی‌رسد باعث تفاوت در مرگ‌و‌میر و عوارض می‌شود. پیامد نامطلوب رکورد نشده بود و شواهد کافی در مورد حوادث جانبی وجود نداشت.

یک مطالعه، شواهد با کیفیت بسیار پائین ارائه کرد که نشان داد تغذیه از راه لوله نازوگاستریک و به دنبال آن، مواد غذایی خوراکی ممکن است بر مرگ‌و‌میر یا عوارض تاثیر نگذارد. این مطالعه گزارش می‌دهد که تغذیه لوله ضعیف تحمل می‌شود.

یک مطالعه شواهد با کیفیت بسیار پائین ارائه کرد که نشان داد تغذیه وریدی در ابتدا و سپس خوراکی ممکن است بر مرگ‌و‌میر تاثیر نگذارد، اما ممکن است عوارض را کاهش دهد. با این حال، ما شگفت‌زده شدیم که این مداخله در افرادی که به نظر می‌رسید قادر به مصرف تغذیه به صورت خوراکی هستند، استفاده شد.

افزایش مصرف پروتئین در تغذیه خوراکی در چهار مطالعه تست شد. این مطالعات شواهد با کیفیت پائین را نشان می‌دهند که هیچ تاثیر واضحی از این مداخله بر مرگ‌و‌میر یا عوارض دیده نمی‌شود و شواهد با کیفیت بسیار پائین برای کاهش پیامد نامطلوب وجود داشت.

کارآزمایی‌هایی که ویتامین B1 داخل وریدی و سایر ویتامین‌های محلول در آب، ویتامین‌های 1-آلفا-هیدروکسی‌کوله‌کلسیفرول خوراکی (ویتامین D)، دوزهای بالای تزریقی ویتامین D، دوزهای مختلف خوراکی یا منابع ویتامین D، آهن داخل وریدی یا خوراکی، اورنیتین آلفا کتوگلوتارات را در برابر مکمل پپتید ایزونیتروژن، تائورین را در برابر دارونما و یک مکمل را با ویتامین‌ها، مواد معدنی و اسیدهای آمینه تست کردند، شواهد با کیفیت پائین یا بسیار پائین حاکی از عدم تاثیر بر مرگ‌و‌میر یا عوارض ناشی از آن ارائه دادند.

یک مطالعه، با ارزیابی استفاده از کمک کننده‌های وابسته به رژیم غذایی برای کمک به تغذیه، شواهد با کیفیت پائین را ارائه می‌دهد که این امر می‌تواند مرگ‌و‌میر را کاهش دهد، اما نه تعداد افراد مبتلا به عوارض را.

نتیجه‌گیری‌ها

مکمل‌های خوراکی که با انرژی غیر-پروتئینی، پروتئینی، ویتامین‌ها و مواد معدنی پیش یا بلافاصله پس از جراحی شروع می‌شوند، ممکن است از عوارض بعد از شکستگی مفصل ران در افراد مسن پیشگیری کنند، اما ممکن است بر مرگ‌و‌میر تاثیر نگذارند. مطالعات تصادفی‌سازی شده با اندازه مناسب و طراحی بهتر مورد نیاز است. ما پیشنهاد می‌کنیم که نقش متخصصان رژیم غذایی و تغذیه وریدی محیطی یا تغذیه نازوگاستریک در بیماران مبتلا به سوء‌تغذیه شدید، نیازمند ارزیابی بیش‌تر است.

نتیجه‌گیری‌های نویسندگان: 

شواهد با کیفیت پائین وجود دارد حاکی از اینکه مکمل‌های خوراکی مولتی‌نوترینت پیش یا بلافاصله پس از جراحی ممکن است درون 12 ماه اول پس از شکستگی مفصل ران، از بروز عوارض پیشگیری کنند، اما تاثیر واضحی بر مرگ‌و‌میر ندارند. شواهد با کیفیت بسیار پائین وجود دارد حاکی از اینکه مکمل‌های خوراکی ممکن است پیامدهای نامطلوب (مرگ‌ومیر یا عوارض) را کاهش دهند و باعث افزایش بروز استفراغ و اسهال نشوند. انجام کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی شده با حجم نمونه کافی و متدولوژی قوی مورد نیاز است. به طور خاص، نقش کمک‌های رژیم غذایی و تغذیه وریدی محیطی یا تغذیه نازوگاستریک در افراد مبتلا به سوء‌تغذیه شدید مستلزم ارزیابی بیشتر است.

خلاصه کامل را بخوانید...
پیشینه: 

افراد مسن با شکستگی‌های مفصل ران اغلب در زمان شکستگی، در معرض سوء‌تغذیه قرار دارند و پس از آن غذای کم‌تری مصرف می‌کنند. این یک نسخه به‌روز از یک مرور کاکرین است که ابتدا در سال 2000 منتشر و در سال 2010 به‌روز شد.

اهداف: 

مرور تاثیرات (مزایا و معایب) مداخلات تغذیه‌ای در افراد سالمند که در حال بهبود از شکستگی مفصل ران هستند.

روش‌های جست‌وجو: 

ما پایگاه ثبت تخصصی گروه ترومای استخوان؛ مفصل و عضله در کاکرین؛ CENTRAL؛ MEDLINE؛ MEDLINE In-Process و دیگر استنادات نمایه نشده؛ Embase؛ CAB Abstracts؛ CINAHL؛ پایگاه‌های ثبت کارآزمایی‌ها و فهرست منابع را جست‌وجو کردیم. آخرین جست‌وجو در نوامبر 2015 انجام شد.

معیارهای انتخاب: 

کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و شبه‌-تصادفی‌سازی و کنترل شده از مداخلات تغذیه‌ای برای افراد بالای 65 سال با شکستگی مفصل ران که در آن مداخلات درون اولین ماه پس از شکستگی مفصل ران شروع می‌شود.

گردآوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها: 

دو نویسنده مرور به‌طور مستقل از هم کارآزمایی‌ها را انتخاب، داده‌ها را استخراج و خطر سوگیری (bias) را ارزیابی کردند. در جایی که امکان‌پذیر بود، داده‌هایی را برای پیامدهای اولیه تجمیع کردیم، این پیامدها عبارت بودند از: مورتالیتی به هر علتی؛ موربیدیتی؛ عوارض پس از جراحی (مثلا عفونت زخم، زخم‌های فشاری، ترومبوزهای وریدهای عمقی، عفونت‌های تنفسی و ادراری، حوادث قلبی‌عروقی)؛ و «پیامدهای نامطلوب» که به صورت تعداد شرکت‌کنندگان فوت شده همراه با تعداد افراد زنده مانده با عوارض تعریف شده است. هم‌چنین داده‌هایی را برای حوادث جانبی مانند اسهال تجمیع کردیم.

نتایج اصلی: 

41 کارآزمایی را شامل 3881 شرکت‌کننده وارد کردیم. داده‌های پیامد محدود شده بود و ارزیابی خطر سوگیری (bias) نشان داد که کارآزمایی‌ها اغلب از لحاظ روش‌شناسی ناقص بوده و کم‌تر از نیمی از کارآزمایی‌ها در معرض خطر پائین سوگیری برای پنهان‌سازی تخصیص، داده‌های ناقص پیامد یا گزارش‌دهی انتخابی قرار داشتند. شواهد موجود با کیفیت پائین یا بسیار پائین نشان می‌دهند که ما در مورد تخمین‌ها نامطمئن یا بسیار نامطمئن هستیم.

هجده کارآزمایی غذاهای خوراکی مولتی‌نوترینت را ارزیابی کردند که انرژی غیر-پروتئینی، پروتئین و ویتامین‌ها و مینرال‌ها فراهم می‌آوردند. شواهدی با کیفیت پائین وجود داشت که نشان می‌داد غذاهای خوراکی تاثیری اندک یا عدم تاثیر بر مرگ‌ومیر داشتند (24/486 در برابر 31/481، خطر نسبی (RR): 0.81 به نفع مکمل‌یاری؛ 95% فاصله اطمینان (CI): 0.49 تا 1.32؛ 15 کارآزمایی). سیزده کارآزمایی تاثیر غذاهای مولتی‌نوترینت‌ خوراکی را بر عوارض ارزیابی کردند (مثلا، زخم فشاری، عفونت، ترومبوز وریدی، آمبولی ریوی، گیجی). شواهدی با کیفیت پائین وجود داشت که نشان می‌داد تعداد شرکت‌کنندگان مبتلا به عوارض ممکن است با غذاهای مولتی‌نوترینت‌ خوراکی کاهش یابد (123/370 در برابر 157/367؛ RR: 0.71؛ 95% CI؛ 0.59 تا 0.86؛ 11 کارآزمایی). بر اساس شواهدی با کیفیت بسیار پائین از شش مطالعه (334 شرکت‌کننده)، مکمل‌های خوراکی ممکن است باعث کاهش تعداد افراد مبتلا به «پیامدهای نامطلوب» شوند (مرگ‌ومیر یا عوارض): RR: 0.67؛ 95% CI؛ 0.51 تا 0.89. شواهدی با کیفیت بسیار پائین از شش مطالعه (442 شرکت‌کننده) نشان داد که مکمل‌یاری خوراکی منجر به افزایش بروز استفراغ و اسهال نمی‌شوند (RR: 0.99؛ 95% CI؛ 0.47 تا 2.05)

فقط شواهد با کیفیت بسیار پائین از چهار کارآزمایی موجود بودند که تغذیه نازوگاستریک مولتی‌نوترینت‌ها را ارزیابی کرده بودند. داده‌های تجمعی از سه کارآزمایی ناهمگون شواهدی را از تاثیر مکمل‌یاری بر مرگ‌ومیر نشان ندادند (14/142 در برابر 14/138؛ RR: 0.99؛ 95% CI؛ 0.50 تا 1.97). یک کارآزمایی (18 شرکت‌کننده) هیچ تفاوتی را در عوارض نیافت. هیچ گزارشی از پیامدهای نامطلوب منتشر نشد. غذا دادن از راه نازوگاستریک به سختی تحمل شد. یک مطالعه هیچ موردی را از پنومونی آسپیراسیون گزارش نداد.

شواهد با کیفیت بسیار پائین از یک کارآزمایی (57 شرکت‌کننده؛ عمدتا مردان) وجود داشت که هیچ شواهدی را برای تاثیربخشی غذا دادن از راه لوله و به دنبال آن، مکمل‌یاری خوراکی بر مرگ‌ومیر یا عوارض نشان نداد. تغذیه با لوله، با این حال، ضعیف تحمل شد.

شواهد با کیفیت بسیار پائین از یک کارآزمایی (80 شرکت‌کننده) نشان داد که ترکیبی از تغذیه داخل وریدی و مکمل‌های خوراکی ممکن است بر مرگ‌و‌میر تاثیر نگذارد اما می‌تواند عوارض را کاهش دهد. با این حال، این مداخلات گران‌قیمت معمولا برای افرادی در نظر گرفته می‌شوند که دستگاه گوارش غیر-فعال دارند، که در این کارآزمایی بعید است.

چهار کارآزمایی افزایش دریافت پروتئین را از غذاهای خوراکی تست کردند. این کارآزمایی‌ها شواهدی را با کیفیت پائین حاکی از عدم تاثیر واضح از افزایش دریافت پروتئین بر مرگ‌ومیر (30/181 در برابر 21/180؛ RR: 1.42؛ 95% CI؛ 0.85 تا 2.37؛ 4 کارآزمایی) یا تعداد شرکت‌کنندگان مبتلا به عوارض فراهم آوردند، اما شواهد با کیفیت بسیار پائین و متناقض از کاهش پیامدهای نامطلوب حکایت دارند (66/113 در برابر 82/110؛ RR: 0.78؛ 95% CI؛ 0.65 تا 0.95؛ 2 کارآزمایی). شواهدی از تاثیر بر حوادث جانبی مانند اسهال دیده نشد.

کارآزمایی‌هایی که ویتامین B1 داخل وریدی و سایر ویتامین‌های محلول در آب، ویتامین‌های 1-آلفا-هیدروکسی‌کوله‌کلسیفرول خوراکی (ویتامین D)، دوزهای بالای تزریقی ویتامین D، دوزهای مختلف خوراکی یا منابع ویتامین D، آهن داخل وریدی یا خوراکی، اورنیتین آلفا کتوگلوتارات را در برابر مکمل پپتید ایزونیتروژن، تائورین را در برابر دارونما و یک مکمل با ویتامین‌ها، مواد معدنی و اسیدهای آمینه تست کردند، شواهد با کیفیت پائین یا بسیار پائین ارائه دادند که هیچ تاثیری بر مرگ‌و‌میر یا عوارض ناشی از آن را گزارش نکردند.

بر اساس شواهد با کیفیت پائین، یک کارآزمایی به ارزیابی استفاده از دستیارهای رژیمی پرداخت که به غذا خوردن کمک می‌کردند و نشان دادند که این مداخله می‌تواند مورتالیتی را کم کند (19/145 در برابر 36/157؛ RR: 0.57؛ 95% CI؛ 0.34 تا 0.95)، اما تعداد شرکت‌کنندگان مبتلا به عوارض را کم نمی‌کند (79/130 در برابر 84/125).

یادداشت‌های ترجمه: 

این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.

Tools
Information
Share/Save