طول دوره درمان باکتریوری بدون نشانه در دوران بارداری

باکتریوری بدون نشانه، یک عفونت مجاری ادراری (بدون نشانه) شایع در دوران بارداری است. در صورت عدم درمان، این عفونت می‌تواند منجر به پیلونفریت (عفونت کلیه) شود. درمان آنتی‌بیوتیکی توصیه می‌شود. هدف از انجام این مرور، بررسی این موضوع بود که درمان‌های آنتی‌بیوتیکی تک-دوز به اندازه درمان‌های طولانی‌‌مدت‌تر در پیامدهای مادر و نوزاد تاثیرگذار هستند یا خیر. به‌طور کلی، خطر سوگیری کارآزمایی‌های موجود در این مرور تا حد زیادی نامشخص بود. کیفیت کلی شواهد با استفاده از روش درجه‌‏بندی توصیه‏، ارزیابی، توسعه و ارزشیابی (GRADE) ارزیابی شد. این مرور متشکل از 13 مطالعه، شامل بیش از 1622 زن، نشان داد که یک رژیم درمانی هفت-روزه موثرتر از یک دوره یک-روزه است، به ویژه برای پیامد وزن پائین هنگام تولد نوزاد (شواهد با کیفیت بالا)، اما این نتیجه، فقط بر اساس نتایج یک مطالعه به دست آمد. هیچ تفاوت واضحی میان دوره تک-دوز و دوره کوتاه-مدت چهار- تا هفت-روزه آنتی‌بیوتیکی برای دیگر پیامدهای مرور، از جمله عفونت کلیه (شواهد با کیفیت بسیار پائین) و زایمان زودرس (شواهد با کیفیت متوسط)، وجود نداشت. زنان در دوره رژیم تک-دوز عوارض جانبی کمتری را گزارش کردند (شواهد با کیفیت پائین). انجام کارآزمایی‌های بیشتری برای تائید طول مدت مطلوب درمان در زنان و نوزادان مورد نیاز است.

نتیجه‌گیری‌های نویسندگان: 

یک رژیم تک-دوز آنتی‌بیوتیکی ممکن است کمتر از یک رژیم کوتاه-مدت (چهار تا هفت روزه) موثر باشد، اما شواهد بیشتری از کارآزمایی‌های بزرگ برای اندازه‌گیری پیامدهای مهم، مانند نرخ درمان قطعی، مورد نیاز است. زنان مبتلا به باکتریوری بدون نشانه در بارداری، باید با رژیم استاندارد آنتی‌بیوتیکی درمان شوند تا زمانی که داده‌های بیشتری برای آزمودن درمان هفت-روز در مقایسه با دوره‌های کوتاه‌تر رژیم‌های درمانی سه- یا پنج- روز، در دسترس قرار گیرند.

خلاصه کامل را بخوانید...
پیشینه: 

یک مرور سیستماتیک قبلی کاکرین نشان داده که آنتی‌بیوتیک-درمانی باکتریوری بدون نشانه (asymptomatic bacteriuria) در زنان باردار، خطر ابتلا را به پیلونفریت و خطر زایمان نارس را به‌طور قابل ملاحظه‌ای کاهش می‌دهد. با این حال، مشخص نیست که درمان تک-دوز به اندازه درمان آنتی‌بیوتیکی مرسوم طولانی‌تر، موثر است یا خیر.

اهداف: 

ارزیابی تاثیرات دور‌ه‌های مختلف درمان باکتریوری بدون نشانه در بارداری.

روش‌های جست‌وجو: 

پایگاه ثبت کارآزمایی‌های گروه بارداری و زایمان در کاکرین (31 آگوست 2015) و فهرست منابع مقالات شناسایی شده را جست‌وجو کردیم.

معیارهای انتخاب: 

کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی‌ شده و شبه-تصادفی‌سازی‌ شده که به مقایسه رژیم‌های درمانی ضد‌-میکروبی متفاوت از نظر طول دوره درمان (به‌ویژه در مقایسه تک-دوز با رژیم‌های طولانی‌-مدت‌تر) در زنان باردار مبتلا به باکتریوری بدون نشانه پرداختند.

گردآوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها: 

دو نویسنده مرور به‌طور مستقل از هم کارآزمایی‌ها را از نظر معیارهای ورود و خطر سوگیری (bias) ارزیابی کرده، داده‌ها را استخراج و دقت آنها را بررسی کردند. با استفاده از رویکرد درجه‌‏بندی توصیه‏، ارزیابی، توسعه و ارزشیابی (GRADE) به ارزیابی کیفیت شواهد پرداختیم.

نتایج اصلی: 

تعداد 13 مطالعه را، با مشارکت 1622 زن، وارد مرور کردیم. همه مقایسه‌ها میان درمان تک-دوز و درمان‌هایی با طول دوره کوتاه (چهار تا هفت روز) انجام شدند. خطر سوگیری در کارآزمایی‌های وارد شده در این مرور، به میزان زیادی نامشخص بوده، و بیشتر کارآزمایی‌ها در معرض خطر بالای سوگیری عملکرد قرار داشتند. کیفیت شواهد با استفاده از روش درجه‌‏بندی توصیه‏، ارزیابی، توسعه و ارزشیابی (GRADE) ارزیابی شد. هنگامی که از هر نوع داروی آنتی‌بیوتیکی استفاده شد، نرخ «no cure» برای باکتریوری بدون نشانه در زنان باردار برای درمان کوتاه-مدت نسبت به درمان تک-دوز، اندکی کمتر بود؛ اگرچه شواهدی مبنی بر ناهمگونی آماری به دست آمد (میانگین خطر نسبی (RR): 1.28؛ 95% فاصله اطمینان (CI): 0.87 تا 1.88؛ تعداد زنان = 1502؛ تعداد مطالعات = 13؛ I² = 56%؛ شواهد با کیفیت بسیار پائین). داده‌های به دست آمده از کارآزمایی‌هایی با کیفیت خوب نیز نرخ‌های بهتر درمان را با رژیم‌های کوتاه-مدت (چهار تا هفت روز) از همان داروی میکروبی نشان دادند (میانگین RR؛ 1.72؛ 95% CI؛ 1.27 تا 2.33؛ تعداد زنان = 803؛ تعداد مطالعات = دو؛ I² = 0%؛ شواهد با کیفیت بالا). تفاوت واضحی در نرخ عود باکتریوری بدون نشانه میان گروه‌های درمان و کنترل وجود نداشت، چه از داروهای میکروبی یکسانی استفاده شده بود چه از داروهایی متفاوت (RR: 1.13؛ 95% CI؛ 0.77 تا 1.66؛ تعداد زنان = 445؛ تعداد مطالعات = هشت؛ I² = 0%؛ شواهد با کیفیت بسیار پائین). تفاوت‌ها برای نوزادان با وزن پائین هنگام تولد، به نفع یک دوره درمانی کوتاه-مدت (درمان چهار تا هفت روزه) با همان داروی میکروبی گزارش شدند، هر چند که اطلاعات از یک کارآزمایی به دست آمدند (RR: 1.65؛ 95% CI؛ 1.06 تا 2.57؛ 714 زن؛ شواهد با کیفیت بالا)، اما هیچ تفاوتی برای زایمان زودرس (RR: 1.17؛ 95% CI؛ 0.77 تا 1.78؛ 804 زن؛ سه مطالعه؛ I² = 23%؛ شواهد با کیفیت متوسط) یا پیلونفریت (RR: 3.09؛ 95% CI؛ 0.54 تا 17.55؛ تعداد زنان = 102؛ تعداد مطالعات = دو؛ I² = 0%؛ شواهد با کیفیت بسیار پائین) مشاهده نشد. در نهایت، درمان تک-دوز با هر داروی میکروبی، با کاهش گزارش‌های «هر گونه عوارض جانبی» همراه بود (RR: 0.70؛ 95% CI؛ 0.56 تا 0.88؛ تعداد زنان = 1460؛ تعداد مطالعات = 12؛ I² = 9%؛ شواهد با کیفیت پائین). به دلیل نگرانی‌های موجود در مورد وجود خطر سوگیری در کارآزمایی‌هایی که به داده‌ها کمک کردند و برای تخمین اثرگذاری غیر-دقیق (فاصله‌های اطمینان گسترده که از خط عدم-تاثیر عبور می‌کنند، و در برخی موارد، مطالعات کوچک با عوارض ناخواسته اندک)، سطح کیفیت شواهد در جایگاه پائین‌تری قرار گرفتند.

یادداشت‌های ترجمه: 

این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.

Tools
Information
اشتراک گذاری