Ułożenie ciała hospitalizowanych niemowląt i dzieci z ostrą niewydolnością oddechową

Pytanie badawcze

Naszym celem było ustalenie, czy istnieją różnice w wynikach leczenia niemowląt i małych dzieci z ostrą niewydolnością oddechową (ang. acute respiratory distress syndrome, ARDS) podłączonych do respiratora. Analizowaliśmy, czy wyniki są zależne od ułożenia ciała, porównując ułożenie na brzuchu (pozycja pronacyjna), ułożenie na plecach (pozycja supinacyjna) oraz ułożenie na boku.

Wprowadzenie

ARDS jest jedną z najczęstszych przyczyn hospitalizacji i zgonów niemowląt i małych dzieci na całym świecie. W przypadku hospitalizacji dzieci z ciężką niewydolnością oddechową leczenie może obejmować podawanie dodatkowego tlenu, z zastosowaniem respiratora lub bez. Takie próby zwiększenia natlenienia mogą spowodować uszkodzenie płuc. Niemowlęta i dzieci z niewydolnością oddechową, ułożone w określonych pozycjach, mogą czuć się bardziej komfortowo, łatwiej oddychać i osiągać lepsze wyniki leczenia. Jednak różne pozycje ciała mogą także zwiększać ryzyko wystąpienia niepożądanych skutków, takich jak niedrożność rurki intubacyjnej (rurki łączącej pacjenta z respiratorem) oraz przypadkowa ekstubacja (wyjęcie rurki). Aby to sprawdzić, przeanalizowaliśmy literaturę w celu zidentyfikowania badań z randomizacją (RCT) oraz badań z quasi-randomizacją (quasi-RCT). W badaniach tych porównano ułożenie w dwóch lub więcej pozycjach ciała w opiece nad niemowlętami i dziećmi hospitalizowanymi z powodu ARDS.

Data wyszukiwania danych

Dane są aktualne na dzień 26 lipca 2021 roku.

Charakterystyka badań

W analizie uwzględniliśmy 6 badań, w których wzięło udział łącznie 198 uczestników w wieku od 4 tygodni do 16 lat. Większość z nich była podłączona do respiratora. Czas rozpoczęcia interwencji wahał się od 15 minut do maksymalnie 7 dni po ułożeniu dziecka w łóżku szpitalnym. Tylko niewielka grupa (n = 15) dzieci nie była podłączona do respiratora.

Źródła finansowania badań

Badania zawarte w niniejszym przeglądzie były finansowane przez instytucje publiczne.

Kluczowe wyniki

Pozycja leżąca na brzuchu wydawała się poprawiać utlenowanie krwi (wskaźnik oksygenacji, który określa ciężkość zaburzeń utlenowania – im jego wartość jest większa, tym u chorego trudniej uzyskać prawidłowe wysycenie hemoglobiny tlenem – przyp. tłum.) w porównaniu z pozycją leżącą na plecach. Wniosek ten oparto na danych pochodzących z 3 badań, w których wzięło udział 141 dzieci. W jednym badaniu z udziałem 102 dzieci odnotowano działania niepożądane, które nie różniły się w zależności od pozycji. W jednym badaniu z udziałem 50 dzieci porównano pozycję supinacyjną z innymi pozycjami i nie udało się wykazać spójnych różnic w utlenowaniu krwi. Nie ma wystarczających danych, aby wyciągać jakiekolwiek wnioski dotyczące korzyści i szkód związanych z przyjmowaniem różnych pozycji przez niemowlęta i dzieci z ARDS.

Należy pamiętać, że dzieci te były hospitalizowane i podłączone do aparatury wspomagającej oddychanie. Ze względu na związek między ułożeniem na brzuchu a zespołem nagłej śmierci łóżeczkowej (ang. sudden infant death syndrome, SIDS) dzieci nie powinny być układane na brzuchu, chyba że przebywają w szpitalu, a ich oddech jest stale monitorowany.

Wiarygodność danych naukowych

Wyniki tego przeglądu są ograniczone ze względu na niewielką liczbę zidentyfikowanych badań, z których 5 obejmowało mniej niż 40 uczestników, krótki czas trwania interwencji oraz brak opisu sposobu, w jaki autorzy badań ocenili ryzyko błędu systematycznego. Ogólnie rzecz biorąc, nie mamy pewności, w jaki sposób różne pozycje wpływają na nasze główne wyniki, takie jak utlenowanie krwi. Oznacza to, że konieczne są dalsze badania, aby zwiększyć pewność naszych wyników.