Jaka jest dokładność diagnostyczna testów na obecność przeciwciał w celu wykrycia zakażenia wirusem COVID-19?

Wprowadzenie

COVID-19 jest chorobą zakaźną wywoływaną przez wirus SARS-CoV-2, który łatwo rozprzestrzenia się między ludźmi w podobny sposób, jak zwykłe przeziębienie lub grypa. U większości pacjentów z COVID-19 pojawiają się łagodne lub umiarkowane choroby dróg oddechowych. Niektórzy pacjenci mogą nie mieć żadnych objawów (zakażenie bezobjawowe). Inni mogą mieć poważne objawy i wymagać specjalistycznego leczenia oraz intensywnej opieki medycznej.

Układ odpornościowy osób, które mają COVID-19, reaguje na zakażenie, rozwijając białka, które mogą zaatakować wirusa (przeciwciała) w ich krwi. Testy na obecność przeciwciał we krwi mogą wykazać, czy osoby mają obecnie COVID-19, czy też miały były zakażone wcześniej.

Dlaczego ważnym jest, aby testy były dokładne?

Dokładne badania pozwalają na identyfikację osób, które mogą potrzebować leczenia lub które muszą się izolować, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się infekcji. Niewykrycie osoby z COVID-19, w sytuacji gdy jest zakażony (fałszywie negatywny wynik) może opóźnić leczenie i grozić dalszym rozprzestrzenianiem się infekcji na inne osoby. Nieprawidłowa identyfikacja COVID-19 w przypadku faktycznego braku zakażenia (wynik fałszywie pozytywny) może prowadzić do niepotrzebnych dalszych badań, leczenia i izolacji osoby oraz bliskich osób z kontaktu. Prawidłowa identyfikacja osób, u których wcześniej wystąpiło zakażenie COVID-19, jest ważna w ocenie rozprzestrzeniania się choroby, ocenie powodzenia interwencji w zakresie zdrowia publicznego (np. izolacja) oraz potencjalnie w identyfikacji osób posiadających odporność (jeżeli w przyszłości okaże się, że przeciwciała wskazują na odporność).

W celu identyfikacji fałszywie ujemnych i fałszywie dodatnich wyników porównuje się wyniki testów na obecność przeciwciał u osób, o których wiadomo, że mają COVID-19 i nie mają COVID-19. Uczestnicy badań są klasyfikowani jako osoby z COVID-19 i nie zakażone COVID-19 w oparciu o kryteria znane jako "złoty standard". W wielu badaniach wykorzystuje się próbki pobrane z nosa i gardła w celu identyfikacji osób z COVID-19. Próbki poddawane są badaniu zwanemu reakcją odwrotnej transkryptazy łańcuchowej polimerazy (RT-PCR). Ten proces testowania może czasami przeoczyć zakażenie (fałszywie ujemny wynik), ale dodatkowe testy mogą zidentyfikować zakażenie COVID-19 u osób z ujemnym wynikiem RT-PCR. Obejmują one pomiary objawów klinicznych, takich jak kaszel lub wysoka temperatura, lub badania obrazowe, takie jak zdjęcia rentgenowskie klatki piersiowej. Osoby, o których wiadomo, że nie mają COVID-19, są czasami identyfikowane na podstawie przechowywanych próbek krwi pobranych przed pojawieniem się COVID-19 lub od pacjentów z objawami oddechowymi, u których stwierdzono, że są spowodowane przez inne choroby.

Jaki był cel niniejszego przeglądu?

Badania dotyczyły trzech typów przeciwciał: IgA, IgG i IgM. Większość testów ocenia zarówno IgG i IgM, ale niektóre mierzą pojedyncze przeciwciało lub kombinacje tych trzech przeciwciał.

Poziomy przeciwciał rosną i spadają w różnym czasie po zakażeniu. IgG jest przeciwciałem, która rośnie, jako ostatnie, ale utrzymuje się najdłużej. Poziomy przeciwciał są zazwyczaj najwyższe w kilka tygodni po zakażeniu.

Niektóre testy na obecność przeciwciał wymagają specjalistycznego sprzętu laboratoryjnego. Inni używają urządzeń jednorazowych, podobnych do testów ciążowych. Testy te mogą być stosowane w laboratoriach lub wszędzie tam, gdzie przebywa pacjent (w punkcie opieki), w szpitalu lub w domu.

Chcieliśmy się dowiedzieć, czy testy na przeciwciała:

- są wystarczająco dokładne, aby zdiagnozować zakażenie u osób z objawami COVID-19 lub bez nich, oraz

- mogą być stosowane do sprawdzenia, czy ktoś przebył już COVID-19.

Co zrobiliśmy?

Szukaliśmy badań mierzących dokładność testów na przeciwciała w porównaniu z kryteriami złotego standardu w celu wykrycia obecnego lub przebytego zakażenia COVID-19. Badania mogły oceniać każdy test na przeciwciała w porównaniu z jakimkolwiek standardem referencyjnym. Ludzie mogli być badani w szpitalach lub poza nimi. Badania mogą badać osoby, o których wiadomo, że mają lub nie mają COVID-19 lub są podejrzane o zakażenie.

Charakterystyka badania

Odnaleźliśmy 54 odpowiednich badań. Badania zostały przeprowadzone w Azji (38), Europie (15) oraz w USA i Chinach (1).

Czterdzieści sześć badań objęło osoby, które przebywały w szpitalu tylko z podejrzeniem lub potwierdzonym zakażeniem COVID-19. W dwudziestu dziewięciu badaniach porównano wyniki testów u osób z COVID-19 z wynikami testów u osób zdrowych lub osób z innymi chorobami.

Nie wszystkie badania dostarczyły szczegółowych informacji na temat wieku i płci uczestników. Często nie byliśmy w stanie stwierdzić, czy badania oceniają obecne czy przeszłe zakażenia, ponieważ w niewielu z nich podawano informację, czy uczestnicy wyzdrowieli. Nie znaleźliśmy żadnych badań, które testowałyby tylko osoby bezobjawowe.

Główne wyniki

Nasze wyniki pochodzą głównie z 38 badań, które dostarczyły wyników opartych na czasie, od kiedy ludzie po raz pierwszy zauważyli objawy.

Testy na obecność przeciwciał przeprowadzone w ciągu tygodnia po wystąpieniu pierwszych objawów wykryły tylko 30% osób, które miały COVID-19. Dokładność wzrosła w drugim tygodniu, w którym wykryto 70%, i była najwyższa w trzecim tygodniu (ponad 90%). Niewiele danych naukowych oceniało wyniki po 3. tygodniu. Testy dały fałszywie pozytywne wyniki w mniej niż 2% próbek u osób bez COVID-19.

Wyniki testów IgG/IgM trzy tygodnie po wystąpieniu objawów sugerowały, że jeśli 1000 osób miało testy na obecność przeciwciał, a 50 (5%) z nich rzeczywiście miało COVID-19 (czego można było się spodziewać w krajowym badaniu przesiewowym):

- 58 osób uzyskałoby pozytywny wynik testu na COVID-19. Spośród nich 12 osób (21%) nie miałoby COVID-19 (fałszywie pozytywny wynik).

- 942 osób uzyskałoby negatywny wynik testu na COVID-19. Spośród nich 4 osoby (0.4%) w rzeczywistości miałyby COVID-19 (fałszywie pozytywny wynik).

Jeśli zbadamy 1000 pracowników służby zdrowia (w warunkach wysokiego ryzyka) z objawami, a 500 (50%) z nich rzeczywiście miało COVID-19:

- 464 osób uzyskałoby pozytywny wynik testu na COVID-19. Spośród nich 7 osób (2%) nie miałoby COVID-19 (fałszywie pozytywny wynik).

- 537 osób uzyskałoby negatywny wynik testu na COVID-19. Spośród nich 43 osoby (8%) w rzeczywistości miałyby COVID-19 (fałszywie pozytywny wynik).

Nie znaleźliśmy przekonujących różnic w dokładności dla różnych typów testów na obecność przeciwciał.

Jaka jest wiarygodność wyników tego przeglądu?

Nasza pewność co do wiarygodności tych danych naukowych jest ograniczona z kilku powodów. Ogólnie rzecz biorąc, badania były niewielkie, nie wykorzystywały najbardziej wiarygodnych metod i nie przedstawiały w pełni swoich wyników. Często nie obejmowały one pacjentów z COVID-19, którzy mogli mieć fałszywie ujemny wynik w badaniu PCR, a swoje dane dotyczące osób bez COVID-19 pozyskiwano z zapisów badań przeprowadzonych przed pojawieniem się COVID-19. Mogło to wpłynąć na dokładności testu, ale nie można określić, jak bardzo.

Do kogo odnoszą się wyniki tego przeglądu?

Większość uczestników przebywała w szpitalu z COVID-19, więc prawdopodobnie mieli cięższą chorobę niż osoby z łagodnymi objawami, które nie były hospitalizowane. Oznacza to, że nie wiemy, jak dokładne są testy na obecność przeciwciał u osób z łagodniejszą chorobą lub bez objawów.

W ponad połowie badań oceniano testy, które sami badacze opracowali i większość z nich nie jest dostępna w sprzedaży. Wiele badań zostało szybko opublikowanych w Internecie jako "preprint". Preprinty nie są poddawane normalnym, rygorystycznym kontrolom, przez które przeszły opublikowane badania. Z tego powodu nie mamy pewności, na ile są one wiarygodne.

Ponieważ większość badań została przeprowadzona w Azji, nie wiemy, czy wyniki testów będą podobne w innych częściach świata.

Jakie praktyczne wnioski płyną z niniejszego przeglądu?

Z przeglądu wynika, że testy na obecność przeciwciał mogą odegrać pożyteczną rolę w wykrywaniu, czy ktoś miał COVID-19, ale ważny jest czas, kiedy testy są stosowane. Testy na obecność przeciwciał mogą pomóc w potwierdzeniu zakażenia COVID-19 u osób, które mają objawy od ponad dwóch tygodni i nie miały wykonanego testu RT-PCR lub mają negatywne wyniki testu RT-PCR. Testy są lepsze w wykrywaniu COVID-19 u osób dwa lub więcej tygodni po wystąpieniu objawów, ale nie wiemy, jak są dobre ww okresie po pięciu tygodniach od wystąpienia objawów. Nie wiemy, jak dobrze testy sprawdzają się u osób, które mają łagodniejszą chorobę lub nie mają żadnych objawów, ponieważ badania w przeglądzie były wykonywane głównie u osób, które przebywały w szpitalu. Z czasem dowiemy się, czy przebyte zakażenie COVID-19 zapewnia odporność na przyszłe zakażenia.

Potrzebne są dalsze badania nad stosowaniem testów na obecność przeciwciał u osób wracających do zdrowia po zakażeniu COVID-19 oraz u osób, u których wystąpiły łagodne objawy lub które nigdy ich nie doświadczyły.

Na ile aktualny jest przegląd?

Przegląd ten obejmuje dane opublikowane do 27 kwietnia 2020 r. Ponieważ publikowanych jest wiele nowych badań w tej dziedzinie, będziemy często aktualizować ten przegląd.

Uwagi do tłumaczenia: 

Tłumaczenie: Magdalena Koperny Redakcja: Joanna Zając

Tools
Information
Share/Save