اختلال عملکرد جنسی در بیماران مبتلا به بیماری مزمن کلیه (CKD) بسیار شایع است. مردان مبتلا به CKD اغلب از کاهش میل جنسی، اختلال نعوظ و مشکل در رسیدن به ارگاسم رنج میبرند. تقریبا 50% تا 80% از مردان مبتلا به CKD دچار اختلال نعوظ هستند و شیوع آن با افزایش سن افزایش مییابد. حدود 55% از زنان مبتلا به CKD از مشکل در برانگیختگی جنسی شکایت دارند. دیسمنوره، تاخیر در رشد جنسی، اختلال در لوبریکاسیون واژن، دیسپارونی و مشکلات در رسیدن به ارگاسم نیز اغلب مشاهده میشوند. درمانهایی که برای درمان اختلال عملکرد جنسی استفاده شدهاند شامل مهارکنندههای فسفودیاستراز-5 (PDE5i)، تزریق داخل کاورنوس، شیافهای داخل مجرای ادرار، هورموندرمانی، دستگاههای مکانیکی و رواندرمانی هستند. اگرچه بسیاری از مطالعات و مرورهای بالینی، نقش این مداخلات را برای اختلال عملکرد جنسی در بیماران بدون CKD بررسی کردهاند، اثربخشی و بیخطری (safety) این مداخلات در بیماران مبتلا به CKD هنوز بهطور کامل بررسی نشدهاند. هدف از این مرور، ارزیابی مزایا و خطرات ناشی از مداخلات موجود برای درمان اختلال عملکرد جنسی در بیماران مبتلا به CKD بود.
ما 15 مطالعه را شناسایی کردیم که 352 بیمار را وارد کردند و فقط یک مطالعه شامل مردان و زنان بود. مطالعات، تاثیرات مهارکنندههای فسفودیاستراز-5 (PDE5i)، روی، ویتامین E، ویتامین D یا بروموکریپتین را در مقایسه با دارونما (placebo) ارزیابی کردند. در دو مطالعه (101 بیمار) PDE5i بهطور قابل توجهی دامنههای فردی و نمره کلی شاخص بینالمللی عملکرد نعوظ-5 (IIEF-5) و ابزار کامل 15 موردی IIEF (1 مطالعه، 41 بیمار) را افزایش داد. سطح تستوسترون در پایان درمان با افزودن روی به دیالیز (2 مطالعه، 22 بیمار) بهطور قابل توجهی افزایش نیافت، اما روی خوراکی سطح تستوسترون را در پایان درمان بهبود بخشید (1 مطالعه، 20 بیمار). در پایان دوره مطالعه با درمان با روی، هیچ تفاوتی در سطوح هورمون لوتئینیزه کننده پلاسما و هورمون محرک فولیکول مشاهده نشد. دادههای کمی در مورد ویتامین E، بروموکریپتین و دیهیدروکسیکولهکلسیفرول در بیماران مبتلا به CKD در دسترس بودند و هیچ مطالعهای در مورد تزریق داخل کاورنوس، تزریق از طریق مجرای ادرار، دستگاههای مکانیکی یا رفتاردرمانی در افراد مبتلا به CKD انجام نشده بودند.
PDE5i و روی، مداخلات امیدوارکنندهای برای درمان اختلال عملکرد جنسی در مردان مبتلا به CKD هستند، بااینحال، شواهد محدودی از استفاده روتین از آنها در بیماران مبتلا به CKD حمایت میکنند. با توجه به بار (burden) قابل توجه CKD، نیاز به انجام مطالعه مداخلات درمانی اختلال عملکرد جنسی مردان و زنان در این بیماری وجود دارد.
مطالعه چکیده کامل
اختلال عملکرد جنسی در بیماران مبتلا به بیماری مزمن کلیه (chronic kidney disease; CKD) بسیار رایج است، اما هنوز بهطور قابل توجهی کمتر بررسی شده است. گزینههای درمانی وجود دارند، اما نگرانیهایی در مورد اثربخشی و بیخطری (safety) آنها در CKD مطرح شده است.
اهداف
ما مزایا و خطرات مداخلات موجود را برای درمان اختلال عملکرد جنسی در بیماران مبتلا به CKD ارزیابی کردیم.
روشهای جستوجو
در اکتبر 2010، پایگاه ثبت تخصصی گروه کلیه در کاکرین، CENTRAL ( کتابخانه کاکرین ، شماره 10)، MEDLINE (از 1966) و EMBASE (از 1980) را جستوجو کردیم.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده (randomised controlled trials; RCTs) و شبه-RCTها از هرگونه مداخله دارویی و غیردارویی مورد استفاده در درمان اختلال عملکرد جنسی در بیماران مرد و زن مبتلا به CKD (در مرحله پیشدیالیز، دیالیز و پیوند کلیه) وارد شدند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دو نویسنده مطالعه بهطور مستقل از هم مطالعات واجد شرایط را انتخاب کرده، دادهها را استخراج کرده، و کیفیت مطالعه را ارزیابی کردند. اختلافنظرات با مشورت یک داور حلوفصل شدند. تاثیر درمان بهصورت خطر نسبی (RR)، تفاوت میانگین (MD) یا تفاوت میانگین استانداردشده (SMD) با 95% فواصل اطمینان (CI) با استفاده از مدل اثرات تصادفی (random-effects model) جمعبندی شدند.
نتایج اصلی
پانزده مطالعه (8 مطالعه موازی (parallel)، 7 مطالعه متقاطع (crossover)؛ 352 بیمار) وارد شدند. فقط یک مطالعه زنان را بررسی کرد. مطالعات، تاثیرات مهارکنندههای فسفودیاستراز-5 (PDE5i)، روی، ویتامین E، ویتامین D یا بروموکریپتین را در مقایسه با دارونما (placebo) ارزیابی کردند. PDE5i توانست نمره کلی شاخص بینالمللی عملکرد نعوظ-5 (IIEF-5) (2 مطالعه، 101 بیمار، MD؛ 10.65؛ 95% CI؛ 5.34 تا 15.96)، تمام حوزههای مجزا و ابزار کامل 15 موردی IIEF (1 مطالعه، 41 بیمار، MD؛ 2.64؛ 95% CI؛ 1.32 تا 3.96) را بهطور قابل توجهی افزایش دهد. با افزودن روی به دیالیز، سطح تستوسترون در پایان درمان بهطور قابل توجهی افزایش نیافت (2 مطالعه، 22 بیمار، MD؛ 0.21 نانوگرم در میلیلیتر، 95% CI؛ 2.14- تا 2.55) اما روی خوراکی سطح تستوسترون را در پایان درمان بهبود بخشید (1 مطالعه، 20 بیمار، MD؛ 1.62؛ 95% CI؛ 0.58 تا 2.66). در پایان دوره مطالعه با درمان با روی، هیچ تفاوتی در سطوح هورمون لوتئینیزه کننده پلاسما و هورمون محرک فولیکول مشاهده نشد. فقط دادههای پراکندهای برای ویتامین E، بروموکریپتین و دیهیدروکسیکولهکلسیفرول در بیماران مبتلا به CKD در دسترس بودند و هیچ مطالعهای در مورد تزریق داخل کاورنوس، تزریق از طریق مجرای ادراری، دستگاههای مکانیکی یا درمانهای روانی-جنسی در افراد مبتلا به CKD وجود نداشت.
نتیجهگیریهای نویسندگان
PDE5i و روی، مداخلات امیدوارکنندهای برای درمان اختلال عملکرد جنسی در مردان مبتلا به CKD هستند. شواهد حمایتکننده از کاربرد روتین آنها در بیماران مبتلا به CKD محدود است. با توجه به بار (burden) قابل توجه CKD، نیاز به انجام مطالعه مداخلات درمانی اختلال عملکرد جنسی مردان و زنان در این بیماری وجود دارد.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
