بسیاری از زنان از پرولاپس (افتادگی) اندام‌های لگنی رنج می‌برند، که به معنای پائین آمدن واژن (مجرای جلویی) و/یا رحم است. این وضعیت پس‌از زایمان و پس‌از یائسگی شایع‌تر است. زنان ممکن است نشانه‌ای نداشته باشند یا برآمدگی و/یا فشار واژن و همچنین طیف وسیعی از مشکلات ادراری، روده‌ای و جنسی را احساس کنند. این نشانه‌ها ممکن است بر کیفیت زندگی آنها تاثیر بگذارند. پرولاپس با ضعف عضلات و ساختارهای حمایتی در لگن مرتبط است. درمان می‌تواند محافظه‌کارانه (پساری‌ها (pessaries) یا حلقه)، تمرین عضلات کف لگن یا جراحی باشد. درمان با استروژن (هورمون زنانه) می‌تواند برای کاهش نازک شدن بافت‌های واژن و لگن استفاده شود. این درمان ممکن است به کاهش یا پیشگیری از نشانه‌های پرولاپس کمک کند، یا برای بهبود عملکرد دیگر درمان‌های پرولاپس استفاده شود. این مرور هیچ شواهد بارزی را برای اثبات اثربخشی استروژن‌ها نیافت. بااین‌حال، از آنجایی که آنها اغلب استفاده می‌شوند، به خصوص همراه با پساری یا قبل و بعد از جراحی پرولاپس، انجام تحقیقات بیشتری برای شناسایی هرگونه مزایا یا خطرات لازم است.
مطالعه چکیده کامل
پیشینه
پرولاپس (افتادگی) اندام‌های لگنی شایع است و تا 50% از زنان زایمان‌کرده را درگیر می‌کند، اگرچه بسیاری از آنها بدون علامت هستند. از ترکیبات استروژن برای بهبودی در وضعیت نازک شدن واژن (آتروفی) استفاده می‌شود. این امکان وجود دارد که استروژن‌ها، به‌تنهایی یا همراه با دیگر مداخلات، بتوانند از پرولاپس اندام‌های لگنی پیشگیری کرده یا به مدیریت درمانی آن کمک کنند، به‌عنوان مثال با بهبودی در استحکام ساختارهای حمایتی ضعیف‌شده.
اهداف
تعیین تاثیرات استروژن‌ها یا داروهای دارای اثرات استروژنی به‌تنهایی، یا همراه با دیگر درمان‌ها، هم برای پیشگیری و هم برای درمان پرولاپس اندام‌های لگنی.
روش‌های جست‌وجو
ما در پایگاه ثبت تخصصی کارآزمایی‌های گروه بی‌اختیاری در کاکرین (جست‌وجو در 6 می 2010)، MEDLINE (ژانویه 1950 تا اپریل 2010) و همچنین فهرست منابع مقالات مرتبط جست‌وجو کردیم.
معیارهای انتخاب
کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی یا شبه-تصادفی‌سازی و کنترل‌شده که شامل استفاده از هرگونه استروژن یا داروهایی با اثرات استروژنی (یا ضداستروژنی) برای درمان پرولاپس اندام‌های لگنی بودند.
گردآوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها
کارآزمایی‌ها توسط دو نویسنده مرور به‌طور مستقل از هم ارزیابی شده و داده‌ها استخراج شدند.
نتایج اصلی
سه کارآزمایی و یک متاآنالیز از عوارض جانبی سه کارآزمایی دیگر شناسایی شدند. یک کارآزمایی داده‌های قابل استفاده‌ای را ارائه نداد. دو کارآزمایی شامل 148 زن مبتلا به پرولاپس، و یک مورد شامل 58 زن یائسه بودند و متاآنالیز، جمعیتی مختلط (زنان مبتلا به و بدون پرولاپس) را از زنان یائسه (N=6984) گزارش کرد. این متاآنالیز و یک کارآزمایی کوچک دیگر، تاثیر تعدیل‌کننده‌های انتخابی گیرنده استروژن (SERM) را برای درمان یا پیشگیری از ایجاد پوکی استخوان بررسی کردند، اما داده‌هایی را از تاثیرات آن بر پرولاپس نیز جمع‌آوری کردند. مداخلات شامل استرادیول، استروژن کونژوگه اسبی و دو (SERM)، رالوکسیفن و تاموکسیفن، بودند. فقط یک کارآزمایی کوچک به پیامد اولیه (نشانه پرولاپس) پرداخت.
یک کارآزمایی کوچک درمانی با استرادیول به مدت سه هفته پیش‌از جراحی پرولاپس، کاهش بروز سیستیت را در چهار هفته نخست پس‌از جراحی نشان داد، اما این یافته غیرمنتظره باید در یک کارآزمایی بزرگتر تائید شود.
یک متاآنالیز از عوارض جانبی یک داروی SERM، رالوکسیفن (که برای درمان یا پیشگیری از پوکی استخوان در زنان یائسه استفاده می‌شود)، کاهش آماری معنی‌داری را در نیاز به جراحی پرولاپس در پیگیری سه ساله نشان داد (OR: 0.50؛ 95% CI؛ 0.31 تا 0.81)، اما این کاهش از نظر آماری فقط در زنان بالای 60 سال معنی‌دار بود (OR: 0.68؛ 95% CI؛ 0.22 تا 2.08) و تعداد کل زنانی که جراحی پرولاپس داشتند، کم بود. یک کارآزمایی کوچک دیگر که استروژن کونژوگه اسبی، رالوکسیفن، تاموکسیفن و دارونما (placebo) را در زنان یائسه‌ای که تمرینات عضلات کف لگن داشتند مقایسه کرد، برای تشخیص تاثیرات آن بر پیامدهای پرولاپس، بسیار کوچک بود.
نتیجه‌گیری‌های نویسندگان
شواهد محدودی از کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل‌شده در مورد استفاده از استروژن‌ها برای پیشگیری و درمان پرولاپس اندام‌های لگنی وجود داشت. استفاده از استروژن موضعی همراه با تمرین عضلات کف لگن پیش‌از جراحی ممکن است بروز سیستیت پس‌از جراحی را ظرف چهار هفته پس‌از جراحی کاهش دهد. رالوکسیفن خوراکی ممکن است نیاز به جراحی پرولاپس اندام لگنی را در زنان بالای 60 سال کاهش دهد، اگرچه این موضوع را نمی‌توان به‌عنوان اندیکاسیونی برای بالین در نظر گرفت.
برای ارزیابی اثربخشی ترکیبات استروژن در پیشگیری و درمان پرولاپس اندام‌های لگنی، به‌ویژه به‌عنوان یک درمان کمکی برای زنانی که از پساری‌ها (pessaries) استفاده می‌کنند و همچنین قبل و بعد از جراحی پرولاپس، نیاز به انجام کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل‌شده دقیق با پیگیری طولانی‌مدت وجود دارد.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی می‌کند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمه‌های نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
