کاهش فشار خون با دارو، راهکاری است که در بیمارانی که از یک عارضه حاد در قلب یا مغز، مانند حمله قلبی یا سکته مغزی رنج میبرند، استفاده میشود. در مورد اینکه این داروها باید بلافاصله پساز وقوع این وقایع استفاده شوند یا خیر، و اینکه بهترین نوع دارویی که بیشترین فایده را داشته باشد، کدام است، اختلاف نظر وجود دارد. این مرور تمام مطالعاتی را بررسی کرد که در آنها بیماران در این دوره به صورت تصادفی به یکی از این داروها یا دارونما (placebo) تقسیم شدند. یک دسته از داروهای کاهشدهنده سطح فشار خون، تحت عنوان نیتراتها، کاهش مرگومیر را در بیماران مبتلا به حمله قلبی نشان دادهاند. برای 1000 بیمار تحت درمان، از 4 تا 8 مورد مرگومیر در طول 2 روز نخست این عارضه حاد جلوگیری شد. همچنین، ادامه مصرف مهارکنندههای ACE به مدت 10 روز، میزان مرگومیر را کاهش میدهد (3 تا 5 مورد پیشگیری از مرگومیر در هر 1000 نفر). هیچ دسته دارویی دیگری کاهش مرگومیر را نشان نداد.
مطالعه چکیده کامل
حوادث حاد قلبیعروقی یک چالش درمانی محسوب میشوند. داروهای کاهنده فشار خون معمولا در مراحل اولیه این شرایط استفاده و توصیه میشوند. این مرور، شواهد حاصل از کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده (RCT) را برای این رویکرد آنالیز میکند.
اهداف
تعیین تاثیر تجویز فوری و کوتاهمدت داروهای ضدفشار خون بر مورتالیتی به هر علتی (all-cause mortality)، کل عوارض جانبی جدی غیرکشنده (SAE) و فشار خون، در بیماران مبتلا به یک عارضه حاد قلبیعروقی، صرفنظر از میزان فشار خون در زمان ورود به مطالعه.
روشهای جستوجو
MEDLINE؛ EMBASE و پایگاه ثبت کارآزمایی بالینی کاکرین از ژانویه 1966 تا فوریه 2009 جستوجو شدند. فهرست منابع مقالات نیز بررسی شدند. در صورت وجود اطلاعات ازدسترفته در مقالات بازیابیشده، با نویسندگان تماس گرفته شد.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده (randomised controlled trials; RCTs) که داروی ضدفشار خون بالا را با دارونما (placebo) یا عدم درمان که در عرض 24 ساعت از شروع یک عارضه حاد قلبیعروقی برای بیماران تجویز شد، مقایسه کردند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دو نویسنده مرور بهطور مستقل از هم، دادهها را استخراج کرده و خطر سوگیری (risk of bias) را ارزیابی کردند. از مدل اثرات ثابت (fixed effects) با 95% فواصل اطمینان (CI) استفاده شد. آنالیزهای حساسیت (sensitivity) نیز انجام شدند.
نتایج اصلی
شصت و پنج RCT (با مجموع 166,206 بیمار) وارد شدند که چهار دسته از داروهای ضدفشار خون بالا را ارزیابی کردند: مهارکنندههای ACE (12 کارآزمایی)، بتابلاکرها (20کارآزمایی)، مسدودکنندههای کانال کلسیم (18کارآزمایی) و نیتراتها (18کارآزمایی). سکته مغزی حاد در 6 کارآزمایی (که همگی شامل CCBها بودند) بررسی شد. انفارکتوس میوکارد حاد در 59 کارآزمایی مطالعه شد. در حالت دوم، درمان بدون تاخیر با نیترات (ظرف 24 ساعت) مورتالیتی به هر علتی را در طول 2 روز نخست کاهش داد (RR: 0.81؛ 95% CI؛ 0.74 تا 0.89، p < 0.0001). هیچ مزیت بیشتری با نیتراتدرمانی فراتر از این نقطه زمانی مشاهده نشد. مهارکنندههای ACE میزان مرگومیر را در 2 روز کاهش ندادند (RR: 0.91, 95%CI [0.82, 1.00])، اما پساز 10 روز کم کردند (RR: 0.93؛ 95% CI؛ 0.87 تا 0.98؛ p=0.01). هیچ داروی کاهنده فشار خون دیگری که به عنوان درمان فوری یا کوتاهمدت تجویز شد، کاهش آماری معنیداری را در میزان مرگومیر در 2، 10 یا ≥30 روز ایجاد نکرد. دادههای کافی برای مطالعه سکته مغزی حاد وجود نداشت، و هیچ RCTای شناسایی نشد که دیگر حوادث حاد قلبیعروقی را ارزیابی کرده باشد.
نتیجهگیریهای نویسندگان
نیتراتها در صورت تجویز ظرف 24 ساعت از شروع نشانههای انفارکتوس میوکارد حاد، مرگومیر را در عرض 2 روز کاهش میدهند (4 تا 8 مورد پیشگیری از مرگومیر در هر 1000 نفر). در صورت ادامه درمان بیشاز 48 ساعت، هیچ مزیتی در کاهش مرگومیر مشاهده نشد. فایده درمان فوری با مهارکنندههای ACE پساز MI در 2 روز بر مرگومیر، از نظر آماری معنیدار نبود، اما این اثر در 10 روز معنیدار گزارش شد (3 تا 5 مورد پیشگیری از مرگومیر در هر 1000 نفر). شواهد خوبی مبنی بر عدم وجود مزیت کاهش مرگومیر با درمان فوری یا کوتاهمدت با بتابلاکرها و مسدودکنندههای کانال کلسیم برای انفارکتوس میوکارد حاد وجود دارد.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
