شواهد محدودی برای تائید این فرضیه وجود دارد که مراقبت از افراد مبتلا به دمانس در واحدهای مراقبت اختصاصی (special care units; SCUs) نسبت به مراقبت در واحدهای پرستاری متداول برتر است. هیچ کارآزمایی تصادفیسازی و کنترلشدهای (randomized controlled trials; RCTs) وجود ندارد که تاثیر SCUها را در مقایسه با واحدهای پرستاری متداول در مدیریت رفتارهای آشفته در افراد مبتلا به دمانس مقایسه کرده باشد. این مطالعه، نتایج غیرRCTها را بررسی کرده است. یافتههای مربوط به پیامدهای این مرور فقط از یک مطالعه گرفته شد، به جز پیامد «استفاده از مهار فیزیکی» در 6 ماه که شامل دادههای دو مطالعه است. سوگیری انتخاب (selection bias) یک مشکل عمده در مطالعات غیرRCT است، و شواهد محدودی را که به نفع مراقبتهای SCU در رابطه با کاهش رفتار آشفته و استفاده از مهارکنندههای فیزیکی بود، مخدوش میکند. نمیتوان دلیل قانعکنندهای را برای مزایای مراقبت در SCU ارائه داد و انجام مطالعات بیشتری لازم است.
مطالعه چکیده کامل
مشکلات رفتاری در افراد مبتلا به دمانس اغلب بهعنوان یکی از چالشبرانگیزترین مسائل در مراقبت از آنها در نظر گرفته میشود. تشکیل واحدهای مراقبت اختصاصی (Special Care Units; SCU) از دهه 1980 با هدف مراقبت از بیماران مبتلا به دمانس، معمولا مبتلایان به آلزایمر، و بهویژه برای کسانی که مشکلات رفتاری دارند، رونق گرفتهاند. اگرچه تعریف استانداردی برای SCU وجود ندارد، این مراکز معمولا در خانههای سالمندان قرار دارند و اغلب شامل ویژگیهایی مانند کارکنان آموزشدیده، برنامهریزی ویژه، محیط فیزیکی اصلاحشده و مشارکت خانواده میشوند. هزینههای SCU معمولا بیشتر از مراقبتهای «استاندارد» در خانه سالمندان است. بااینحال، ارزیابیهای پیامدهای SCUها نتایج متناقضی به همراه داشتهاند. بنابراین، مرور سیستماتیک این شواهد ضروری است.
اهداف
ارزیابی تاثیر SCUها بر مشکلات رفتاری، خلقوخو، استفاده از مهارکنندهها و داروهای روانگردان (psychotropic) در بیماران مبتلا به دمانس.
روشهای جستوجو
این کارآزماییها از طریق جستوجو در پایگاه ثبت تخصصی گروه دمانس و بهبود شناختی در کاکرین (CDCIG)، کتابخانه کاکرین، MEDLINE؛ EMBASE؛ PsycINFO و CINAHL در 6 سپتامبر 2007 با استفاده از عبارات جستوجو شناسایی شدند: Special Care Units یا SCUs. پایگاه ثبت تخصصی CDCIG شامل رکوردهایی از تمام بانکهای اطلاعاتی عمده مراقبت سلامت، شامل MEDLINE؛ EMBASE؛ CINAHL؛ PsycINFO؛ CENTRAL؛ و LILACS، همچنین بسیاری از بانکهای اطلاعاتی کارآزمایی در حال انجام و منابع علمی خاکستری (grey literature) است.
معیارهای انتخاب
تمام کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشدهای (randomized controlled trials; RCTs) وارد شدند که در آنها پیامدهای SCUها با واحدهای پرستاری مرسوم (خانههای سالمندان، مراکز پرستاری تخصصی) مقایسه شدند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دو نویسنده مرور بهطور مستقل از هم گزارشهای کامل مطالعات بالقوه واجد شرایط را مطالعه کرده و مواردی را انتخاب کردند که معیارهای ورود را داشتند. اختلافنظرات با بحث بین دو نویسنده مرور برطرف شدند. در صورت لزوم، با نظرخواهی از عضو سوم تیم، اجماع نهایی حاصل شد.
نتایج اصلی
هیچ RCTای شناسایی نشد که معیارهای انتخاب را داشته باشد. از آنجاییکه به دلایل اخلاقی و عملی بعید است یک RCT از SCUها انجام شود، یک مرور سیستماتیک از مطالعات غیرRCT با استفاده از همان پروتکل و معیارها انجام شد. هشت مطالعه غیرRCT وجود داشتند که واجد معیارهای ورود بودند. فقط چهار مطالعه دادههایی را داشتند که توانستند برای ادغام در متاآنالیز استخراج شوند. تفاوتهای بین گروههای مقایسهکننده در این غیرRCTها - به عنوان مثال در شدت دمانس - بهاندازه کافی تعدیل نشده بودند و در کارآزماییای که تقریبا تمام پیامدهای مثبت SCUها را به خود اختصاص داد، رایج بودند (Nobili, 2006).
تمام نتایج پیامدها فقط از مطالعات تکی به دست آمدند، به جز «استفاده از مهار فیزیکی» در 6 ماه، که شامل دادههای دو مطالعه بود. در یک مطالعه، بهبودی اندکی در کل نمرات پرسشنامه عصبیروانی (Neuropsychiatric Inventory)، به نفع SCU، در ماههای 6، 12 و 18 مشاهده شد. استفاده از مهارکنندههای فیزیکی در SCUها در 6 و 12 ماه کمتر رایج بود (به ترتیب، OR: 0.46؛ 95% CI؛ 0.27 تا 0.80، p=0.006؛ و OR: 0.49؛ 95% CI؛ 0.27 تا 0.88، p=0.02). بیماران بستری در SCUها در مقایسه با بیماران بستری در خانههای سالمندان متداول، در عرض 3 ماه افسردگی کمتری داشتند (WMD: -6.30؛ 95% CI؛ 7.88- تا 4.72-؛ امتیاز کرنل (Cornell points)؛ p<0.00001). فقط یک مشاهده به نفع گروه کنترل بود: یک اثر کوچک اما معنیدار به نفع مراقبتهای متداول در خانه سالمندان در 6 ماه در میانگین تعداد داروهای روانگردان مورد استفاده مشاهده شد (WMD: 0.20؛ 95% CI؛ 0.00 تا 0.40؛ z=1.96؛ P=0.05).
نتیجهگیریهای نویسندگان
هیچ RCTای شناسایی نشد که اثرات SCUها را بر نشانههای رفتاری در دمانس بررسی کرده باشد و هیچ شواهد قوی از RCTهای موجود درباره سودمندی این مداخله به دست نیامد. ممکن است اجرای بهترین شیوههای درمانی مهمتر از فراهم کردن یک محیط مراقبت تخصصی باشد. گردآوری روتین دادهها در مورد رفتار، محدودیت و مصرف داروهای روانگردان در چندین خانه سالمندان، بهترین روش را برای ارزیابی رسمی فواید یا مضرات SCUها ارائه میدهد.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
