فتق برشی (incisional hernia)، برآمدگی بافت یا عضو از طریق جای زخم جراحی در دیواره شکم است. فتق‌های برشی در 10 تا 23 درصد موارد پس‌از جراحی‌های شکمی رخ می‌دهند.
این مرور، انتخاب تکنیک جراحی باز را برای ترمیم زیر سوال می‌برد، که به‌دلیل نرخ بالای شکست، که تا 54% گزارش می‌شود، تا حدودی بحث‌برانگیز است. ترمیم به روش جراحی باز با مش، میزان شکست (عود) کمتری نسبت به ترمیم با بخیه در جراحی باز دارد، اما ترمیم با مش به‌دلیل عفونت‌های بیشتر زخم، پیچیده‌تر است. به‌دلیل کمبود کارآزمایی‌ها، نمی‌توان در مورد اینکه کدام نوع مش باید استفاده شود، نتیجه‌گیری کرد. همچنین هیچ استنباطی در مورد موقعیت مش (پائین یا بالای فاسیا) صورت نگرفت. برای پاسخ به تمام سوالات باقی‌مانده، انجام کارآزمایی‌های بالینی تصادفی‌سازی‌شده بیشتری مورد نیاز است.
مطالعه چکیده کامل
پیشینه
فتق‌های برشی (incisional hernia) اغلب پس‌از جراحی شکم رخ می‌دهند و می‌توانند عوارض جدی ایجاد کنند. انتخاب نوع ترمیم جراحی باز بحث‌برانگیز است. تعیین نوع ترمیم جراحی باز بحث‌برانگیز است، زیرا میزان عود ممکن است تا 54%، بالا باشد. این مطالعه یک به‌روزرسانی از نسخه قبلی است.
اهداف
شناسایی بهترین تکنیک‌های جراحی باز موجود برای فتق‌های برشی.
روش‌های جست‌وجو
بانک‌های اطلاعاتی الکترونیکی MEDLINE؛ EMBASE و پایگاه مرکزی ثبت کارآزمایی‌های کنترل‌شده کاکرین (CENTRAL) از 1990 تا 14 سپتامبر 2010 جست‌وجو شدند و کارآزمایی‌ها از فهرست منابع کارآزمایی‌های شناخته‌شده شناسایی شدند.
معیارهای انتخاب
مطالعاتی واجد شرایط ورود بودند که کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی‌شده بودند و تکنیک‌های مختلف جراحی باز را برای فتق‌های برشی مقایسه کردند.
گردآوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها
آنالیزهای آماری با استفاده از مدل اثر ثابت (fixed-effect model) انجام شدند. نتایج به‌صورت نسبت خطر (relative risk; RR) برای پیامدهای دوحالتی (dichotomous outcomes) و تفاوت میانگین وزن‌دهی‌شده برای پیامدهای پیوسته (continuous outcomes) با 95% فواصل اطمینان بیان شدند.
نتایج اصلی
هشت کارآزمایی شناسایی شدند که ترمیم با جراحی باز را برای فتق‌های برشی مقایسه کردند؛ یک کارآزمایی حذف شد. مطالعات واردشده شامل 1141 بیمار بودند. نتایج سه کارآزمایی که ترمیم با بخیه را در مقابل ترمیم با مش مقایسه کردند، تجمیع شدند. عود فتق در گروه بخیه مستقیم در مقایسه با گروه‌های روش مش onlay یا sublay، بیشتر و عفونت زخم، کمتر رخ دادند. میزان عود در دو کارآزمایی که موقعیت‌های دو روش onlay و sublay را مقایسه کردند، با هم ترکیب شدند. این مقایسه هیچ تفاوتی را در میزان عود بیماری نشان نداد (دو مطالعه با هم ترکیب شدند)، اگرچه طول زمان جراحی در گروه روش onlay کوتاه‌تر بود (یک مطالعه). پس‌از آنالیز داده‌های دو گروه درمانی، هیچ تفاوتی در میزان عود، رضایت از زیبایی محل جراحی یا عفونت میان گروه‌های مش استاندارد onlay و اتوگرافت پوست مشاهده نشد. بااین‌حال، آنالیز نشان داد که درد کمتری در گروه اتوگرافت پوست وجود دارد. کارآزمایی‌های دیگری که مواد مختلف مش یا موقعیت‌های مختلف مش را مقایسه کردند، یا مش را با تکنیک جداسازی اجزا مقایسه کردند، به‌صورت جداگانه شرح داده شدند. مقایسه میان مش سبک‌وزن و استاندارد، روند عود بیشتری را در گروه مش سبک‌وزن نشان داد. مقایسه میان موقعیت‌های مش داخل صفاقی و onlay منجر به کاهش غیرمعنی‌دار در عود فتق، تشکیل کمتر سروما و درد بیشتر پس‌از جراحی در گروه داخل صفاقی شد. هیچ تفاوتی در میزان عود میان روش جداسازی اجزا و روش مش داخل صفاقی وجود ندارد.
به‌روزرسانی در اکتبر 2010 هیچ مطالعه بیشتری را شناسایی نکرد.
نتیجه‌گیری‌های نویسندگان
شواهد خوبی از سه کارآزمایی نشان می‌دهد ترمیم مش با جراحی باز از نظر عود زخم نسبت به ترمیم با بخیه برتری دارد، اما در مورد عفونت زخم، کیفیت پائین‌تری دارد. شش کارآزمایی، شواهد کافی را در مورد نوع یا موقعیت مش (onlay یا sublay) که باید استفاده شود، ارائه ندادند. همچنین شواهد کافی برای دفاع از استفاده از تکنیک جداسازی اجزا به‌دست نیامد.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی می‌کند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمه‌های نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
