بیماری مزمن انسدادی ریه (COPD) یک اختلال شایع و پیشرونده ریوی است که عمدتا با محدودیت برگشت‌ناپذیر در جریان هوا همراه است. کورتیکواستروئیدها محدودیت جریان هوا را در آسم بهبود می‌بخشند و در COPD نیز بررسی شده‌اند. این مرور نشان داد که درمان با استروئیدهای خوراکی، عملکرد ریه و نشانه‌های بیماری را بیشتر از دارونما (placebo) بهبود می‌بخشد، اما همه افراد به یک میزان از آن بهره‌مند نمی‌شوند. استفاده طولانی‌مدت از استروئیدهای خوراکی، روند کاهش عملکرد ریه را کُند نکرد و خطر بروز عوارض جانبی را مانند دیابت و پوکی استخوان، افزایش داد.
مطالعه چکیده کامل
پیشینه
بیماری مزمن انسدادی ریه (COPD) یک اختلال مزمن شایع ریه است، که معمولا با سیگار کشیدن مرتبط بوده و یکی از علل اصلی و روبه‌افزایش عوارض و مرگ‌ومیر محسوب می‌شود. این بیماری به‌عنوان «یک وضعیت بیماری که با محدودیت جریان هوا مشخص می‌شود و به‌طور کامل برگشت‌پذیر نیست. محدودیت جریان هوا معمولا هم پیشرونده است و هم با پاسخ التهابی غیرطبیعی ریه‌ها به ذرات یا گازهای مضر همراه است.» تعریف می‌شود. استفاده از کورتیکواستروئیدها به‌دلیل تاثیرات ضدالتهابی آنها پیشنهاد شده است.
اهداف
ارزیابی تاثیرات کورتیکواستروئیدهای خوراکی بر وضعیت سلامت بیماران مبتلا به COPD پایدار.
روش‌های جست‌وجو
جست‌وجوها در پایگاه ثبت تخصصی گروه راه‌های هوایی در کاکرین و MEDLINE در دسامبر 2003 و 2004 انجام شدند. مقالات مروری و فهرست منابع (bibliography) جست‌وجو شدند.
معیارهای انتخاب
مطالعات تصادفی‌سازی و کنترل‌شده آینده‌نگر در بزرگسالان مبتلا به COPD پایدار (FEV1 پس‌از مصرف برونکودیلاتور <80% مقدار پیش‌بینی‌شده، FEV1/FVC <70%) و سابقه سیگار کشیدن، به استثنای افراد مبتلا به آسم شناخته‌شده، که در آنها مصرف استروئید خوراکی با دارونما (placebo) مقایسه شد و استفاده از مداخلات همزمان در هر دو گروه تطبیق داده شدند.
گردآوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها
داده‌ها توسط دو نویسنده به‌طور جداگانه، استخراج شدند. تمام کارآزمایی‌ها با استفاده از Review Manager ترکیب شدند.
نتایج اصلی
از 459 عنوان، 24 مطالعه معیارهای ورود را داشتند. درمان در 19 مطالعه سه هفته یا کمتر طول کشید، در 21 مطالعه از استروئید خوراکی با دوز بالا استفاده شد و در 15 مطالعه، افراد مبتلا به COPD متوسط یا شدید بودند. پس‌از دو هفته درمان، تفاوت معنی‌داری در FEV1 دیده شد: WMD؛ 53.30 میلی‌لیتر؛ 95% فاصله اطمینان: 22.21 تا 84.39، که به نفع مصرف استروئید خوراکی در مقایسه با دارونما بود، و هنگامی‌که 14 مطالعه با داده‌های موجود (n=396) ترکیب شدند، هیچ ناهمگونی (heterogeneity) معنی‌داری مشاهده نشد. افزایش قابل توجهی در احتمال پاسخ FEV1 بیمار به میزان بیش‌از 20% از سطح پایه با درمان استروئید خوراکی با دوز بالا در مقایسه با دارونما وجود داشت: OR: 2.71؛ 95% CI؛ 1.84 تا 4.01 (9 مطالعه). با در نظر گرفتن خطر 0.13 در گروه دارونما، برای دستیابی به یک مورد افزایش FEV1 تا بیش‌از 20%، لازم است 7 بیمار (95% CI؛ 5 تا 12) با کورتیکواستروئیدهای خوراکی درمان شوند. تمام تفاوت‌ها در کیفیت زندگی مرتبط با سلامت کمتر از حداقل تفاوت مهم از نظر بالینی بودند.
مزایای معنی‌داری از نظر آماری برای ظرفیت عملکردی و نشانه‌های تنفسی خس‌خس سینه با درمان استروئید خوراکی شناسایی شدند، اما تفاوت معنی‌داری در خطر خروج از مطالعه به‌دلیل تشدید یا میزان تشدیدهای جدی نشانه‌ها در طول 2 سال با درمان استروئید خوراکی با دوز پائین دیده نشد. خطر بروز عوارض جانبی، از جمله افزایش قند خون، سرکوب آدرنال و کاهش استئوکلسین (osteocalcin) سرم، افزایش یافت.
نتیجه‌گیری‌های نویسندگان
هیچ شواهدی برای حمایت از استفاده طولانی‌مدت از استروئیدهای خوراکی در دوزهای کمتر از 15-10 میلی‌گرم پردنیزولون وجود ندارد، اگرچه برخی شواهد نشان دادند که دوزهای بالاتر (≥ 30 میلی‌گرم پردنیزولون) عملکرد ریه را در مدت کوتاهی بهبود بخشیدند. عوارض جانبی بالقوه مضر مانند دیابت، فشار خون بالا، پوکی استخوان، مانع از توصیه مصرف طولانی‌مدت با این دوزهای بالا در اکثر بیماران می‌شود.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی می‌کند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمه‌های نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
