سیتومگالوویروس (CMV) شایعترین ویروسی است که باعث بیماری و مرگومیر در گیرندگان پیوند اعضای توپُر (کلیه، قلب، کبد، ریه و پانکراس) در شش ماه نخست پساز پیوند میشود. این مرور به بررسی مزایا و خطرات استفاده از IgG، واکسنهای ضد-CMV و اینترفرون برای پیشگیری از ابتلا به بیماری CMV در گیرندگان پیوند عضو توپُر پرداخت. سی و هفت مطالعه (2185 شرکتکننده) شناسایی شدند. این مرور نشان میدهد که IgG در مقایسه با دارونما (placebo) یا عدم درمان، خطر ابتلا به بیماری CMV یا مرگومیر به هر علتی (all-cause mortality) را کاهش نمیدهد. ترکیب IgG با داروهای ضدویروسی (آسیکلوویر یا گانسیکلوویر) در کاهش خطر ابتلا به بیماری CMV یا مرگومیر به هر علتی، موثرتر از داروهای ضدویروسی بهتنهایی نبود. واکسنهای ضد-CMV و اینترفرون در مقایسه با دارونما یا عدم درمان، خطر ابتلا به بیماری CMV را کاهش ندادند. در حال حاضر هیچ اندیکاسیونی برای استفاده از IgG در پیشگیری از ابتلا به بیماری CMV در گیرندگان پیوند عضو توپُر وجود ندارد.
مطالعه چکیده کامل
سیتومگالوویروس (CMV) شایعترین ویروسی است که باعث بیماری و مرگومیر در گیرندگان پیوند عضو توپُر (solid organ transplant) در شش ماه نخست پساز پیوند میشود. مرورهای سیستماتیک قبلی، اثربخشی داروهای ضدویروسی مورد استفاده را بهصورت پیشگیرانه یا پروفیلاکتیک در پیشگیری از ابتلا به بیماری CMV نشان دادهاند. در این مرور، اثربخشی عوامل قدیمیتر (ایمونوگلوبولینها (IgG)، واکسنهای ضد-CMV و اینترفرون) بررسی میشوند.
اهداف
ارزیابی مزایا و خطرات استفاده از IgG، واکسنهای ضد-CMV یا اینترفرون برای پیشگیری از ابتلا به بیماری علامتدار CMV در گیرندگان پیوند عضو توپُر.
روشهای جستوجو
ما بدون اعمال محدودیت در زبان، در پایگاه ثبت تخصصی گروه کلیه در کاکرین، پایگاه مرکزی ثبت کارآزماییهای کنترلشده کاکرین (CENTRAL، در
کتابخانه کاکرین
)، MEDLINE؛ EMBASE، فهرست منابع و مجموعه مقالات کنفرانسها جستوجو کردیم.
تاریخ انجام آخرین جستوجو: دسامبر 2005
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای تصادفیسازی و شبه-تصادفیسازی و کنترلشده که IgG، واکسن ضد-CMV یا اینترفرون را با دارونما (placebo) یا عدم درمان، IgG را بهتنهایی یا در ترکیب با داروهای ضدویروسی در مقابل داروهای ضدویروسی یا IgG بهتنهایی در گیرندگان هرگونه پیوند عضو توپُر مقایسه کردند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دو نفر از چهار نویسنده بهطور مستقل از هم کیفیت مطالعه را ارزیابی کرده و دادهها را از هر مطالعه استخراج کردند. آنالیزهای آماری با استفاده از مدل اثرات تصادفی (random-effects model) انجام شده و نتایج بهصورت نسبت خطر (RR) برای پیامدهای دوحالتی (dichotomous outcome) با 95% فاصله اطمینان (CI) بیان شدند.
نتایج اصلی
سی و هفت مطالعه (2185 شرکتکننده) در این مرور وارد شدند. هیچ تفاوت معنیداری در خطر ابتلا به بیماری CMV؛ (16 مطالعه، 770 بیمار: RR: 0.80؛ 95% CI؛ 0.61 تا 1.05)، عفونت CMV؛ (14 مطالعه، 775 بیمار: RR: 0.94؛ 95% CI؛ 0.80 تا 1.10) یا مرگومیر به هر علتی (all-cause mortality) (8 مطالعه، 502 بیمار: RR: 0.57؛ 95% CI؛ 0.32 تا 1.03) با IgG در مقایسه با دارونما/عدم درمان دیده نشد. بااینحال، IgG خطر مرگومیر ناشی از بیماری CMV را بهطور قابل توجهی کاهش داد (6 مطالعه، 346 بیمار: RR: 0.33؛ 95% CI؛ 0.14 تا 0.80). هیچ تفاوتی در خطر ابتلا به بیماری CMV؛ (4 مطالعه، 298 بیمار: RR: 1.17؛ 95% CI؛ 0.74 تا 1.86)، عفونت CMV؛ (4 مطالعه، 298 بیمار: RR: 1.16؛ 95% CI؛ 0.89 تا 1.52)، مرگومیر به هر علتی (2 مطالعه؛ 217 شرکتکننده: RR: 0.92؛ 95% CI؛ 0.37 تا 2.29) میان داروی ضدویروسی همراه با IgG و داروی ضدویروسی بهتنهایی، وجود نداشت. هیچ تفاوت معنیداری در خطر ابتلا به بیماری CMV با واکسن ضد-CMV یا اینترفرون در مقایسه با دارونما یا عدم درمان دیده نشد.
نتیجهگیریهای نویسندگان
در حال حاضر هیچ اندیکاسیونی برای استفاده از IgG در پیشگیری از ابتلا به بیماری CMV در گیرندگان پیوند عضو توپُر وجود ندارد.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
