هیپرکلسیوری ایدیوپاتیک (idiopathic hypercalciuria) یک ناهنجاری متابولیک ارثی است که با دفع بیش‌ازحد کلسیم از طریق ادرار در بیمارانی که سطح کلسیم سرم طبیعی دارند، مشخص می‌شود. عوارض اصلی این بیماری در بزرگسالان، تشکیل سنگ کلیه و تحلیل استخوان است. هیپرکلسیوری در کودکان می‌تواند باعث وجود خون در ادرار (هماچوری)، سندرم تکرر ادرار-سوزش ادرار (دفع دردناک و مکرر ادرار)، عفونت مجاری ادراری (UTI)، درد شکم و کمر شود. هدف از این مرور، ارزیابی مزایا و خطرات درمان‌های دارویی برای پیشگیری از عوارض هیپرکلسیوری ایدیوپاتیک بود. ما چهار مطالعه را شناسایی کردیم که تیازیدها (دیورتیک‌ها) را با درمان استاندارد پیگیری بالینی و افزایش مصرف آب یا توصیه‌های غذایی خاص مقایسه کردند و یک مطالعه که تیازیدها را به‌همراه نمک پتاسیم مقایسه کرد. در گروه دریافت‌کننده تیازیدها، کاهش تعداد سنگ‌های جدید و همچنین افزایش زمان لازم برای تشکیل سنگ جدید مشاهده شد. افزودن نمک‌های پتاسیم به درمان با تیازید، میزان کلسیم دفع‌شده در ادرار را به‌طور قابل توجهی کاهش داد. هیچ مطالعه‌ای در کودکان شناسایی نشد و هیچ مطالعه‌ای وجود نداشت که استفاده از درمان دارویی را برای افراد مبتلا به هیپرکلسیوری بدون علامت بررسی کرده باشد.
مطالعه چکیده کامل
پیشینه
هیپرکلسیوری ایدیوپاتیک (idiopathic hypercalciuria) یک ناهنجاری متابولیک ارثی است که با دفع بیش‌ازحد کلسیم از طریق ادرار در بیمارانی که سطح کلسیم سرم طبیعی دارند، مشخص می‌شود. عوارض ناشی از هیپرکلسیوری با بیماری سنگ کلیه و دمینرالیزاسیون استخوان مرتبط است. هیپرکلسیوری در کودکان می‌تواند باعث هماچوری مکرر، سندرم سوزش ادرار مکرر، عفونت مجاری ادراری (UTI) و درد شکم و کمر شود. چندین درمان دارویی می‌توانند سطح کلسیم ادرار یا شاخص کریستالیزاسیون ادراری آن را کاهش دهند.
اهداف
ارزیابی مزایا و خطرات مداخلات دارویی برای پیشگیری از ایجاد عوارض و کاهش نشانه‌های اورولوژی در بیماران مبتلا به هیپرکلسیوری ایدیوپاتیک.
روش‌های جست‌وجو
ما MEDLINE؛ EMBASE، پایگاه ثبت تخصصی گروه کلیه در کاکرین، پایگاه مرکزی ثبت کارآزمایی‌های کنترل‌شده کاکرین (CENTRAL، کتابخانه کاکرین) را جست‌وجو کردیم، و مجموعه مقالات کنفرانس‌های مرتبط و فهرست منابع مقالات را به‌صورت دستی بررسی کردیم.
معیارهای انتخاب
تمام کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل‌شده (randomised controlled trials; RCTs) و شبه-RCTهایی که هرگونه مداخله دارویی را برای پیشگیری از ایجاد عوارض در هیپرکلسیوری ایدیوپاتیک، با دارونما (placebo)، دیگر مداخلات دارویی یا روش‌های مختلف تجویز یا دوزهای متفاوت از یک درمان که به‌مدت حداقل چهار ماه ارائه شده و دوره پیگیری حداقل شش ماه داشتند، مقایسه کردند.
گردآوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها
چهار نویسنده، مطالعات را برای ورود ارزیابی کرده و داده‌ها را استخراج کردند. اختلاف‌نظرات از طریق گفت‌وگو و تبادل‌نظر، برطرف شدند. نتایج در قالب خطر نسبی (RR) با 95% فواصل اطمینان (CI) یا تفاوت میانگین (MD) بیان شدند.
نتایج اصلی
پنج مطالعه (316 بیمار بزرگسال) وارد شدند. چهار مطالعه، تیازیدها را با درمان استاندارد (پیگیری بالینی دوره‌ای و افزایش مصرف آب) یا توصیه‌های غذایی خاص مقایسه کردند و یک مطالعه، تاثیر تیازیدها را به‌همراه یک نمک پتاسیم خنثی آنالیز کرد. کاهش قابل توجهی در تعداد عودهای جدید تشکیل سنگ در افراد تحت درمان با تیازیدها رخ داد (RR: 1.61؛ 95% CI؛ 1.33 تا 1.96)، اگرچه دوره‌های پیگیری متفاوت بودند. میزان تشکیل سنگ، کاهش آماری معنی‌داری را در بیماران تحت درمان با دیورتیک‌ها نیز نشان داد (MD: -0.18؛ 95% CI؛ 0.30- تا 0.06-). تیازیدها به‌همراه نمک‌های پتاسیم، سطح کلسیوری و ویتامین D را به‌طور قابل توجهی کاهش دادند.
نتیجه‌گیری‌های نویسندگان
شواهد نشان می‌دهد که در بیماران مبتلا به هیپرکلسیوری ایدیوپاتیک و سنگ‌های کلیوی مکرر، افزودن تیازیدها به رژیم غذایی طبیعی یا اصلاح‌شده برای دوره‌های کوتاه تا طولانی (پنج ماه تا سه سال)، تعداد موارد عود سنگ و میزان تشکیل سنگ را کاهش می‌دهد. مصرف تیازیدها و فسفات پتاسیم خنثی، کلسیوری را در بیماران علامت‌دار مبتلا به هیپرکلسیوری ایدیوپاتیک کاهش دادند. هیچ مطالعه‌ای در مورد بررسی تاثیر درمان دارویی بر دیگر عوارض بالینی یا هیپرکلسیوری ایدیوپاتیک بدون علامت شناسایی نشد.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی می‌کند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمه‌های نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
