اکثر بیماران مبتلا به سرطان پانکراس فقط پس‌از انسداد مجاری صفراوی تشخیص داده می‌شوند. بای‌پس جراحی (SBP) یا استنت‌گذاری با روش آندوسکوپی (ES) برای محل انسداد، گزینه‌های درمانی موجود برای این بیماران هستند. این مرور 29 کارآزمایی تصادفی‌سازی و کنترل‌شده را مقایسه می‌کند که از بای‌پس جراحی، جایگذاری استنت‌های فلزی یا پلاستیکی با روش آندوسکوپی در بیماران مبتلا به انسداد بدخیم مجرای صفراوی استفاده کردند. همه مطالعات واردشده شامل گروه‌هایی بودند که در آنها سرطان پانکراس شایع‌ترین علت انسداد مجرای صفراوی گزارش شد. این مرور نشان می‌دهد که جایگذاری استنت‌ها به روش آندوسکوپی در برطرف کردن علائم انسداد بدخیم انتهای مجرای صفراوی ناشی از سرطان پانکراس، نسبت به جراحی ارجحیت دارند. انتخاب استنت‌های فلزی یا پلاستیکی به میزان بقای مورد انتظار بیمار بستگی دارد؛ استنت‌های فلزی فقط از نظر خطر انسداد مکرر مجرای صفراوی متفاوت از استنت‌های پلاستیکی هستند. استنت‌های پلی‌اتیلن و استنت‌های آلیاژ فولاد ضدزنگ (Wallstent) بیشترین استنت‌های مورد بررسی هستند.
مطالعه چکیده کامل
پیشینه
جایگذاری استنت‌های تسکینی که به روش آندوسکوپی قرار می‌گیرند (palliative endoscopic stents) یا بای‌پس محل تنگی با روش جراحی اغلب برای سرطان پانکراس غیرقابل جراحی مورد نیاز هستند تا انسداد درخت صفراوی دیستال را برطرف کنند. روش مطلوب مداخله هنوز مشخص نیست.
اهداف
مقایسه قرار دادن استنت‌ها به روش جراحی در مقابل جایگذاری استنت‌های فلزی و پلاستیکی به روش آندوسکوپی در برطرف کردن علائم انسداد مجاری صفراوی دیستال در بیماران مبتلا به سرطان پانکراس غیرقابل جراحی.
روش‌های جست‌وجو
بانک‌های اطلاعاتی ثبت تخصصی گروه دستگاه گوارش فوقانی و پانکراس در کاکرین، پایگاه مرکزی ثبت کارآزمایی‌های کنترل‌شده کاکرین، MEDLINE؛ EMBASE؛ CancerLit؛ Current Concepts Database و BIDS (از سپتامبر 2002 تا سپتامبر 2004) را جست‌وجو کردیم. جست‌وجوها در دسامبر 2005 و نوامبر 2008 دوباره انجام شدند.
معیارهای انتخاب
کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل‌شده (randomised controlled trials; RCTs) که روش جراحی را در مقایسه با جایگذاری استنت‌های فلزی و پلاستیکی به روش آندوسکوپی، و انواع مختلف استنت‌های پلاستیکی و فلزی با روش آندوسکوپی را بررسی کردند که برای رفع انسداد مجرای صفراوی دیستال در بیماران مبتلا به سرطان پانکراس غیرقابل جراحی استفاده شدند.
گردآوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها
دو نویسنده به‌طور مستقل از هم کیفیت کارآزمایی‌ها را ارزیابی کرده و به استخراج داده‌ها پرداختند. اطلاعات مربوط به عوارض جانبی از کارآزمایی‌ها گردآوری شدند.
نتایج اصلی
بیست و نه کارآزمایی که بیش‌از 1700 شرکت‌کننده مبتلا به سرطان پانکراس را بررسی کردند، وارد شدند. سه مطالعه واجد شرایط، استنت‌های پلاستیکی را با روش جراحی مقایسه کردند. قرار دادن استنت‌های پلاستیکی به روش آندوسکوپی در مقایسه با جراحی با کاهش خطر عوارض (RR: 0.60؛ 95% CI؛ 0.45 تا 0.81) همراه بود، اما خطر عود انسداد مجرای صفراوی را پیش‌از فوت بیمار بیشتر کرد (RR: 18.59؛ 95% CI؛ 5.33 تا 64.86). روندی به سمت کاهش خطر مرگ‌ومیر 30 روزه با استنت‌های پلاستیکی دیده شد (0.07=p؛ RR: 0.58؛ 95% CI؛ 0.32 تا 1.04). یک مطالعه منتشرشده، جایگذاری استنت‌های فلزی را با جراحی مقایسه کرد و هزینه‌های کمتر و کیفیت بهتر زندگی را با استنت‌های فلزی گزارش داد.
نه مطالعه، استنت‌های فلزی را با استنت‌های پلاستیکی مقایسه کردند. استنت‌های فلزی در مقایسه با استنت‌های پلاستیکی با خطر کمتری از عود انسداد مجدد صفراوی همراه بودند (RR: 0.48؛ 95% CI؛ 0.38 تا 0.62). با استفاده از متاآنالیز، هیچ تفاوت معنی‌داری در خطر شکست تکنیکی، شکست درمانی، عوارض یا مرگ‌ومیر 30 روزه به دست نیامد.
زمانی که انواع مختلف استنت‌های پلاستیکی با استنت‌های پلی‌اتیلن در یک کارآزمایی مقایسه شدند، فقط استنت‌های پلاستیکی پرفلورو آلکوکسی (perflouro alkoxy) پیامدهای بهتری داشتند. افزودن یک دریچه ضدرفلاکس، باز ماندن استنت‌های تفلونی (Teflon) را بهبود بخشید.
نتیجه‌گیری‌های نویسندگان
در حال حاضر جایگذاری استنت‌های فلزی با روش آندوسکوپی، مداخله انتخابی در بیماران مبتلا به زردی انسدادی انتهایی بدخیم ناشی از سرطان پانکراس هستند. در بیمارانی که بقای پیش‌بینی‌شده کوتاهی دارند، مزایای باز ماندن آنها نسبت به استنت‌های پلاستیکی ممکن است محقق نشود. برای تعیین بهترین نوع استنت در این بیماران، انجام RCTهای بیشتری مورد نیاز است.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی می‌کند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمه‌های نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
