چاقی ارتباط نزدیکی با دیابت نوع 2 دارد و کاهش وزن، بخش مهمی را از مراقبت‌های ارائه‌شده به افراد چاق مبتلا به دیابت تشکیل می‌دهد. این مرور در مورد داروهای کاهش وزن در بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع 2، کاهش وزن بین 2.0 و 5.1 کیلوگرم را برای فلوکستین، اورلیستات و سیبوترامین در پیگیری تا 57 هفته نشان داد. تاثیرات بلندمدت این مداخله هم‌چنان نامشخص است. بروز عوارض جانبی با هر سه دارو شایع بودند: عوارض جانبی گوارشی با اورلیستات؛ لرزش، خواب‌آلودگی و تعریق با فلوکستین؛ و تپش قلب با سیبوترامین. مطالعات کمی در مورد بررسی دیگر داروهای مورد استفاده برای کاهش وزن در جمعیت مبتلا به دیابت وجود دارند.
مطالعه چکیده کامل
پیشینه
چاقی ارتباط نزدیکی با دیابت نوع 2 دارد و کاهش وزن طولانی‌مدت بخش مهمی از مراقبت‌های ارائه‌شده به افراد چاق مبتلا به دیابت است.
اهداف
ارزیابی اثربخشی دارودرمانی برای کاهش وزن در بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع 2.
روش‌های جست‌وجو
جست‌وجوهای کامپیوتری در MEDLINE؛ EMBASE؛ Web of Science و دیگر بانک‌های اطلاعاتی کتاب‌شناختی (bibliographic) الکترونیکی انجام شدند، و با جست‌وجوهای دستی در فهرست منابع و مجلات منتخب تکمیل شدند.
معیارهای انتخاب
کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل‌شده‌ای وارد شدند که در آنها از دارودرمانی به‌عنوان استراتژی اصلی کاهش وزن در بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع 2 استفاده شد. منابع علمی منتشرشده و منتشرنشده به هر زبانی و با هر طراحی مطالعه‌ای گنجانده شدند.
گردآوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها
دو نویسنده، داده‌ها را جمع‌بندی کردند و کیفیت مطالعات واردشده براساس ارزیابی خروج بیماران از مطالعه (attrition) و همچنین سوگیری انتخاب (selection bias) و سوگیری اندازه‌گیری (measurement bias) ارزیابی شد و امتیاز Jadad به دست آمد. تاثیرات مداخلات با استفاده از مدل اثرات تصادفی (random-effects model) ترکیب شدند.
نتایج اصلی
تعداد کافی از مطالعات برای سنتز کمّی (quantitative synthesis) فلوکستین، اورلیستات و سیبوترامین در دسترس بودند. بیست و دو کارآزمایی تصادفی‌سازی و کنترل‌شده در این مرور وارد شدند که در مجموع 296 شرکت‌کننده برای فلوکستین، 2036 شرکت‌کننده برای اورلیستات و 1047 شرکت‌کننده برای سیبوترامین بودند. دارودرمانی باعث کاهش وزن متوسطی با فلوکستین (5.1 کیلوگرم (95% فاصله اطمینان [CI]: 3.3 تا 6.9) در پیگیری 24 تا 26 هفته‌ای؛ اورلیستات به میزان 2.0 کیلوگرم (95% CI؛ 1.3 تا 2.8) در پیگیری 12 تا 57 هفته‌ای، و سیبوترامین 5.1 کیلوگرم (95% CI؛ 3.2 تا 7.0) در پیگیری 12 تا 52 هفته‌ای) شد. هموگلوبین گلیکوزیله نیز به‌طور متوسط و قابل توجهی با فلوکستین و اورلیستات کاهش یافت. عوارض جانبی گوارشی با اورلیستات شایع بودند؛ لرزش، خواب‌آلودگی و تعریق با فلوکستین؛ و تپش قلب با سیبوترامین. برخی مطالعات، با استفاده از طراحی‌های مطالعاتی متنوع، در مورد دیگر داروها در دسترس بودند و کاهش قابل توجهی در وزن در سه مطالعه روی مازیندول، یک مطالعه روی فنمترازین و دو مطالعه روی فنترمین مشاهده شدند. هیچ مطالعه‌ای شناسایی نشد که معیارهای ورود را به مطالعه برای سودوافدرین، افدرا، سرترالین، یوهیمبین، آمفتامین یا مشتقات آن، بوپروپیون، توپیرامات، بنزوکائین، تری‌کلروسیتریک اسید، سرترالین و بروموکریپتین داشته باشد.
نتیجه‌گیری‌های نویسندگان
فلوکستین، اورلیستات و سیبوترامین می‌توانند در طول 12 تا 57 هفته، کاهش وزن قابل توجهی را از نظر آماری ایجاد کنند. بااین‌حال، میزان کاهش وزن در حد متوسط است و فواید سلامت آن در درازمدت هنوز مشخص نیست. بی‌خطری (safety) سیبوترامین نامشخص است. داده‌های کمی در مورد دیگر داروها برای کاهش یا کنترل وزن در افراد مبتلا به دیابت نوع 2 وجود دارد.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی می‌کند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمه‌های نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
